Καλησπέρα σας!
Λίγα λεπτά μετά τις εννιά και στο μικρόφωνο του CR RADIO είναι το δικό σας…Παραπονάκι! Του
κάνει παρέα η Εύα Τσαροπούλου. Φιλική συμμετοχή, η Aretha Franklin, η Etta James και μερικοί άλλοι, που ήταν
νεαροί τη δεκαετία του ΄80!
Πέμπτη, 3/10/2013, η επίσημη πρώτη μας!
Την προηγούμενη Πέμπτη κάναμε μία δοκιμαστική εκπομπή, που
λειτούργησε λιγάκι ως εισαγωγή, λέγοντάς σας τι περίπου θα πραγματεύεται τούτη
εδώ η εκπομπή.
Αν δεν ήσασταν σ’ αυτούς που δοκιμαστήκατε μαζί μας, να πω πολύ
γρήγορα πως το σκεπτικό της εκπομπής είναι μια χαριτωμένη γκρίνια, που θα
ξεκινάει κάθε Πέμπτη βράδυ στις εννιά και θα διαρκεί μόνο μία ώρα (άντε πάλι,
τυχεροί είστε, η κρεβατομουρμούρα κρατάει πολύ περισσότερο).
Χωρίς λογοκρισία, θα μιλάμε μαζί για όλα εκείνα που μας ενοχλούν
και…παρεμποδίζουν την καθημερινότητά μας, αλλά με έναν τρόπο λίγο πιο
χιουμοριστικό, γιατί αλλιώς θα πάμε όλοι…καλιά μας!
Για να μοιραστείτε μαζί μου τα παράπονά σας, έχετε στη διάθεσή
σας το e-mail: paraponaki@paraponaki.gr, αλλά και τη
σελίδα της εκπομπής στο FB «Το παραπονάκι», για όλα εκείνα που μας
δημιουργούν την έντονη διάθεση της κλωτσιάς μερικές φορές, αλλά που τελικά τα
καταπίνουμε, απλά γιατί δεν γίνεται…αλλιώς. Ή αν γίνεται αλλιώς…τότε, κάθε
πρόταση δεκτή!
Μέρες πολεμικών ιαχών, οι τελευταίες που ζήσαμε, με όλη την
κοινωνία να αναπαράγει ειδήσεις που άπτονται του κοινού ποινικού δικαίου. Οπότε,
αν και μπήκα σε τρομερό πειρασμό σήμερα να γκρινιάξω για τα «πολιτικά» δρώμενα
της χώρας, είπα να το αφήσω για άλλη μέρα, αφού αυτά δεν βλέπω να τελειώνουν
γρήγορα…
Λέω καλύτερα να καταπιαστώ με κάτι που, στην κυριολεξία μου
άσπρισε τα μαλλιά τελευταία! (Όχι ότι θα επιτρέψω να τα δείτε άσπρα, αλλά λέμε
τώρα!)…
Εγώ που λέτε, πριν από κάμποσα χρόνια (σιγά μην πω και πόσα)
πέρασα στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής Αθηνών. Και μάλιστα από
τους…πρωτοκλασάτους. Τέταρτη μπήκα! Μετά βαΐων και επαίνων… Αυτό που λέγεται
«κακός επαγγελματικός προσανατολισμός», ξέρετε τι είναι; Ε, εγώ ένα από τέτοιο
έπαθα, δήλωσα λάθος σχολή και επειδή διόλου δεν μου άρεσε και καμία φυσική
κλίση δεν είχα προς το αντικείμενο, το παράτησα…ΤΟΤΕ.
Έλα μου όμως που η ζωή μου απέδειξε περίτρανα ότι οι φελλοί
είναι αυτοί που επιπλέουν; Κι έτσι, ενώ εγώ «μάζευα περιφερειακώς» προσόντα και
προσπαθούσα να αναδειχθώ με την καλή μου τη δουλειά, με περνούσανε κάτι φελλοί,
που δεν τους καταδέχομαι γιατί ούτε καν σαμπάνιας δεν ήτανε, μόνο και μόνο
γιατί εκείνοι είχανε τελειώσει και είχανε πάρει το πτυχίο, που εγώ δεν είχα!
Θα συζητήσουμε κάποια άλλη φορά κατά πόσο μετράει πραγματικά
στην επαγγελματική αξιολόγηση κάποιου η ύπαρξη του πτυχίου ή ποιες χώρες πλέον
το δέχονται και ποιες όχι – αναφορικά με τα ελληνικά πανεπιστήμια τουλάχιστον- ωστόσο,
για να μην τα καταλύσουμε και όλα, θα πρέπει να το δεχτούμε ως μέσο διαχωρισμού
της ήρας απ’ το στάρι, άρα είναι προφανώς αποδεκτός δείκτης σε ένα πρώτο
επίπεδο.
Εγώ που λέτε, αποφάσισα μια μέρα, να σταματήσω το χρόνο και να
ξαναγυρίσω στα θρανία. Το έπιασα από την αρχή το πράγμα, αποκλεισμένη όμως τόσα
χρόνια από τη σχολή και χωρίς τη δυνατότητα παρακολούθησης, ας είναι καλά οι
γνωστές, καλές παρατάξεις, που με βοήθησαν να περάσω ένα σκασμό μαθήματα και
μου έμειναν πλέον οκτώ, όχι ότι είναι λίγα κι αυτά…
Όμως, «Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε θεός κελεύει».
Έτσι κι ενώ είχα μπει στην τελική ευθεία, λέμε τώρα, η δουλειά δεν μου επέτρεψε
να συνεχίσω και τα τελευταία δύο χρόνια δεν κατάφερα να ασχοληθώ καθόλου με τη
σχολή, έχοντας και το συνεχή φόβο ότι θα με διαγράψουν και θα πήγαιναν τσάμπα
οι κόποι. Και τα χρήματα να πω εδώ, γιατί εγώ, επειδή καταπιάστηκα με τη σχολή
τόσα χρόνια μετά –επιμένω να μην σας λέω πόσα- δεν δικαιούμουν τίποτα απ’ όσα
είχαν οι άλλοι φοιτητές. Άρα ούτε και βιβλία, τα οποία πλήρωσα ένα –ένα από την
τσέπη μου (και κάτι «ευμεγέθη» ποσά, όχι αστεία) παρά το ότι δεν είχα λάβει
ΠΟΤΕ κουπόνια που δίνονταν παλιά. Δεν είχα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο σε
τίποτα τότε, αλλά βλέπετε αυτά…παραγράφονται, άμα εσύ δεν γράφεσαι…Ε, και αυτό
το σύστημα δεν το αδικώ και πολύ, εδώ που τα λέμε…
Και ξαφνικά, μία ωραία μέρα, μείναμε όλοι χωρίς δουλειά…έτσι, μ’
ένα μπραφ και τέλος! Όπως γίνονται όλα τα πράγματα σ’ αυτή την όμορφη,
ηλιόλουστη χώρα τώρα τελευταία, όπου μαθαίνουμε ότι είναι κακό πράγμα να θεωρούμε δεδομένες τις καταστάσεις.
Κι άρχισε ο Γολγοθάς του να μαζέψεις προσόντα και να μπεις πάλι
στο χορό αυτών που ψάχνουν για δουλειά. Οπότε, τότε πια η ανάγκη του πτυχίου
έγινε επείγουσα, τι επείγουσα; Νέφτι κανονικό!
Έλα μου όμως που από τα οκτώ που απομείνανε ΚΑΙ τα οκτώ είναι
μαθήματα βασικά και θέλουν τόσα Μαθηματικά! Και ξέρετε, εγώ και τα Μαθηματικά,
έχουμε ακριβώς την ίδια σχέση με αυτήν που έχω με τον πατέρα της κόρης μου:
Έχουμε πάρει διαζύγιο εδώ και χρόνια!
Οπότε, ένας καλός συμφοιτητής, να’ναι καλά το παιδί εκεί που
είναι, μωρό το ξεκίνησα και τώρα πάει για διδακτορικό, μου σύστησε μία κοπέλα,
εξαιρετική, για να κάνω φροντιστήριο και να πάρω τουλάχιστον μία σειρά…
Κανόνισα με την κοπέλα τα διαδικαστικά, κλείνουμε ραντεβού να
βρεθούμε για το πρώτο μάθημα, ετοιμάζω κι εγώ το τετράδιό μου και την
κασετινούλα μου, σαν να πήγαινα πρώτη μέρα σχολείο και ξαφνικά…τηλεόραση,
ραδιόφωνο και διαδίκτυο ΜΑΖΙ, κατακλύζονται από τη φοβερή είδηση: Αναστολή των
λειτουργιών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, του Εθνικού Μετσόβιου
Πολυτεχνείου, ετσετερά, ετσετερά!
Κοινώς: Κίνησε ο Λάζαρος να πάει στο παζάρι κι ήτανε μέρα Σάββατο
ή αλλιώς, γκαντέμω με λες!
Έντρομη, προσπαθώ να μάθω τι έχει γίνει. Και τι μαθαίνω:
Η Σύγκλητος, λέει, αποφάσισε την αναστολή λειτουργίας του ΕΚΠΑ,
στις 23 του Σεπτέμβρη, αντιδρώντας στην κοινή υπουργική απόφαση για την
κατάργηση 498 θέσεων διοικητικού προσωπικού στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έτσι, ενημέρωσε με λύπη της την κοινή γνώμη ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών εξαναγκάζεται, χωρίς τη θέλησή του, σε αδυναμία εγγραφής των νεοεισαχθέντων φοιτητών, διεξαγωγής εξετάσεων, ορκωμοσίας πτυχιούχων και, γενικώς κάθε άλλης ακαδημαϊκής λειτουργίας και παροχής κοινωνικού έργου, καθώς και ανταπόκρισης στις διεθνείς υποχρεώσεις του, σας διαβάζω αποσπασματικά την απόφασή της.
Δηλαδή, εν μέσω εξεταστικής Σεπτεμβρίου, τέλος οι εξετάσεις! Τζάμπα
διάβαζες καημένο μου πουλί όλο το καλοκαίρι, να τελειώνεις λέει, να δεις τι θα
κάνεις…Κι αναρωτιέσαι τώρα: Θα χαθεί η εξεταστική; Σε λίγο έπρεπε κανονικά να
ξαναρχίσει το πανεπιστήμιο να λειτουργεί για το νέο έτος. Άρα, πού θα πάνε οι
εξετάσεις, οέο;
Επιπλέον, όλοι οι πρωτοετείς φοιτητές θα πρέπει να περιμένουν
μέχρι νεωτέρας για την εγγραφή τους, όπως και οι παλιοί δηλαδή, που θα έπρεπε
να κάνουν ανανέωση εγγραφής, τώρα στην αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς. Αλλά αυτό
είναι πταίσμα!
Τι θα γίνει, παλικάρια με εκείνους που περίμεναν να ορκιστούν
τώρα και να πάρουν πτυχίο; Οι οποίοι μάλιστα βρίσκονται στο μεταίχμιο έναρξης
ενός μεταπτυχιακού και περιμένουν πώς και τι το χαρτί τους για να πάνε
παρακάτω; Γιατί φυσικά, το ΑΛΛΟ πανεπιστήμιο για να σε δεχτεί ως μεταπτυχιακό
φοιτητή, θα πρέπει να έχει τα απαιτούμενα έγγραφα που δείχνουν ότι ακόμα δεν
είσαι προ-πτυχιακός! Άντε βρες τα τώρα εσύ, εξηγώντας τους τι συμβαίνει.
Καλά να είσαι στην Ελλάδα, που λίγο-πολύ ξέρει η μία σχολή τι
συνέβη στην άλλη. Τι γίνεται μ’ αυτούς που έχουν κανονίσει και προπληρώσει
μεταπτυχιακό σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, έχουν νοικιάσει σπίτια, έχουν μπει
σε όλη αυτή την αναστάτωση για να αντιληφθούν ότι έχουν φτάσει μετά από αγώνα
στην πηγή και δεν μπορούνε να πιούνε νεράκι;
Εκτός της αντίδρασης των καθηγητών στην ΚΥΑ, και οι διοικητικοί
του ΕΚΠΑ απεργούν, κλείνοντας όλες τις γραμματείες. Που σημαίνει ότι, ακόμα κι
αν είχες προλάβει να δώσεις και να τελειώσεις, αλλά εκκρεμούσε ένα παλιόχαρτο,
όπως αυτό της βεβαίωσης ότι τελείωσες (γιατί ξέρετε, ακόμα τον πάπυρο κάνουνε
20 χρόνια να στον στείλουν και βολεύεσαι με τη βεβαίωση), ΔΕΝ μπορούσες να το
πάρεις, αφού η γραμματεία της σχολής είναι κλειστή! Και φέξε μου και γλίστρησα
πότε θα ανοίξει!
Παράλληλα, ξεκινάει ο ξεσηκωμός στα κανάλια, από πλευράς
καθηγητών και πρυτάνεων, ενώ οι σύλλογοι των φοιτητών συνεδριάζουν προσπαθώντας
να βρούνε άκρη. Ανυποχώρητοι οι μεν, οι δε αγανακτισμένοι! Και είναι να μην
είναι!
Έρμε, Καποδίστρια! Το περίμενες ποτέ πως θα ερχόταν μια μέρα και
θα σε κλείνανε για πάντα;;;
Κι ενώ μαλλιοτραβιόμασταν και στηθοβαλαντώναμε… ξαφνικά… ήρθε ο
Οκτώβρης! Ναι, ναι, όπως σας τα λέω…
Και η Σύγκλητος έβγαλε μία νέα απόφαση, με την οποία αναστέλλει
την άλλη που ανέστειλε τις λειτουργίες της. Βέβαια, κρατάει και μία «πισινή»
στην απόφαση αυτή. Λέει δηλαδή ότι, ναι μεν αναστέλλει την αναστολή και θα
λειτουργήσει, αλλά με σεβασμό προς την ομόφωνη απόφαση της Γενικής
Συνέλευσης της 27ης -9-2013 των εργαζομένων για απεργία. Που σημαίνει ότι
εσείς των Θετικών Επιστημών, μην τρέξετε να πιάσετε στασίδι, γιατί ο Σύμβουλος
Διδασκόντων αποφάσισε τη συνέχισή της, τουλάχιστον ως τις 7 του Οκτώβρη.
Ζητάει επίσης, να αναληφθούν πρωτοβουλίες δημοσιοποίησης σε διεθνές
επίπεδο του προβλήματος που δημιουργείται στο Ε.Κ.Π.Α., μετά την απομάκρυνση
498 μελών του Διοικητικού Προσωπικού, η οποία με τον τρόπο που αποφασίσθηκε από
τα αρμόδια Υπουργεία πλήττει το αυτοδιοίκητο του Ιδρύματος.
Επιπλέον, ορίζει προσωπικό ασφαλείας, το οποίο θα λειτουργεί για
τις έκτακτες περιπτώσεις. Τώρα ποιες καλούνται ως έκτακτες περιπτώσεις,
απομένει να το δούμε…
Οι νεοεισαχθέντες…μη σκάτε: Σας δόθηκε προθεσμία μέχρι τις 15
Νοεμβρίου για να γραφτείτε, αν υποθέσουμε ότι μέχρι τότε θα έχουν σταματήσει
την απεργία τους οι διοικητικοί του πανεπιστημίου, που έχουν πει ότι θα την
τερματίσουν αύριο Παρασκευή, ωστόσο με επιφύλαξη για τη συνέχισή της. Και στο
μεταξύ, έχουν προβεί σε καθολικό κλείσιμο των κτιρίων του ΕΚΠΑ.
Από τη Σκύλα στη Χάρυβδη δηλαδή…άσε που χθες έβγαλαν και μια
ωραιότατη ανακοίνωση, η απεργιακή επιτροπή τους δηλαδή, με την οποία έκαναν
επίθεση στους πρώην πρυτάνεις του πανεπιστημίου (Μιχάλη Σταθόπουλο, Πέτρο
Γέμτο, Κωνσταντίνο Δημόπουλο, Γεώργιο Μπαμπινιώτη, Χρίστο Κίττα, Δημοσθένη
Ασημακόπουλο)
που τόλμησαν να ζητήσουν με ανακοίνωσή τους να ανοίξει άμεσα το
Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Είπανε ότι έτσι υπηρετούν την τακτική του διαίρει και βασίλευε,
βάζοντας στο στόχαστρο ολόκληρος κατηγορίες εργαζομένων, ότι τους αφήνουν
παγερά αδιάφορους οι απολύσεις και ότι προσπαθούν να βοηθήσουν την κυβέρνηση,
εξουδετερώνοντας την πίεση που ασκεί η απεργία.
Ούτε λίγο, ούτε πολύ τους είπανε ότι το έχουν κάνει μαγαζάκι
τους το πανεπιστήμιο κι ότι αυτό που έβγαλαν και λεγόταν ανακοίνωση, δεν
συνάδει με τα συνδικαλιστικά ήθη. Κι ότι το μόνο που τους ενδιέφερε είναι να
εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της τάξης τους.
Τώρα, να κάνω μία προσπάθεια να το δω σφαιρικά: Από τη μία η
απεργιακή επιτροπή των διοικητικών υπαλλήλων, προσπαθεί να προασπίσει το
δικαίωμά της στην απεργία και καταφέρεται εναντίον οποιουδήποτε πάει να
«μειώσει» τη δυναμική της. Αυτό είναι σαφές, μπορούμε να το καταλάβουμε εύκολα.
Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, η απεργία είναι το μοναδικό όπλο του εργαζόμενου, δεν
υπάρχει άλλο, απλό είναι. Έτσι, όλοι οι άλλοι είναι απλώς ο εχθρός.
Είναι άλλη, πολύ μεγάλη συζήτηση η ευτελισμένη πλέον αξία της
απεργίας στις μέρες μας, κυρίως γιατί είναι εξαιρετικά αλλοτριωμένη η έννοια
του συνδικαλισμού που την υποκινεί. Δεν παύει όμως, όσο αποτελεσματική κι αν
είναι, να είναι πάντα το μοναδικό «χαρτί» στο χέρι του εργαζόμενου.
Δεν θα πέσω στην παγίδα που είδα να πέφτουν οι ασπαστές της
αντίθετης άποψης, του ποιοι είναι αυτοί της απεργιακής επιτροπής, ποιοι τους
ψήφισαν κι αν εκφράζουν το σύνολο ή την πλειοψηφία των διοικητικών υπαλλήλων
του ΕΚΠΑ. Και δεν το κάνω, διότι θεωρώ ότι όταν υπάρχει μία υπογραφή μιας
κάποιας επιτροπής, όσο ασαφής κι αν είναι, υπόκειται οποιαδήποτε στιγμή σε
έλεγχο για την ορθότητα και τη νομιμότητά της, επομένως, κανείς δεν θέλει να
παίζει μ’ αυτά και να κηρύσσεται παράνομη και καταχρηστική η απεργία του, μόνο
και μόνο γιατί δεν ευσταθεί η υπογραφή του.
Δέχομαι λοιπόν ότι είναι καλώς εκλεγμένη. Το ποσοστό που
εκπροσωπεί είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα, αλλά κι αυτό δεν μπορεί να ελεγχθεί. Απ’
τη στιγμή που είναι εκλεγμένη, υποτίθεται ότι εκπροσωπεί τουλάχιστον την
πλειοψηφία. Και φυσικά, δεν υπάρχει ανακοίνωση που να βγαίνει υπό τέτοιες
συνθήκες και να μην έχει αγωνιστικό χαρακτήρα, κατατροπώνοντας αυτούς που
μέμφεται.
Επίσης, οφείλω να καταθέσω και την προσωπική μου άποψη εδώ,
κυρίως από την επαγγελματική εμπειρία που έχω από καθηγητές πανεπιστημίου:
Ομολογώ ότι πολλές φορές χάνουν τεράστιο μέρος τους κύρους τους και της
επιστημονικής οντότητάς τους, αναμένοντας έξω από τα διάφορα υπουργικά γραφεία,
προσπαθώντας να τα έχουν καλά με τον εκάστοτε υπουργό.
Ωστόσο, δεν είναι όλοι έτσι, να τα λέμε αυτά. Δεν θα
επικροτήσουμε μια λογική του τσουβαλιάσματος, που τους θέλει όλους κακούς και
συμφεροντολόγους. Και μάλιστα, τολμώ να πω ότι δεν είναι καν οι περισσότεροι
έτσι! Υπάρχουν πολλοί σοβαροί ακαδημαϊκοί, με τεράστια προσφορά στην ελληνική
παιδεία, που είναι τουλάχιστον άδικο να τους χρεώνεις ότι εξυπηρετούν τα
προσωπικά ταξικά τους συμφέροντα, καταργώντας εντελώς το έργο τους με μία
μονοκονδυλιά, γιατί έτσι προστάζει η συνδικαλιστική σου λογική.
Επίσης, εμένα τουλάχιστον αυτό το «δεν συνάδει με τα
συνδικαλιστικά ήθη» δεν μου αρέσει καθόλου. Κι αν υπάρχει κάτι που να μην
συνάδει με τα συνδικαλιστικά ήθη της εποχής, αυτό εμένα δεν μου ακούγεται και
για πολύ κακό, όχι να τα λέμε κι αυτά.
Μεγάλες έννοιες όπως η απεργία, ο συνδικαλισμός, ο αγώνας έχουν
τόσο χάσει την ουσία τους, αμφισβητούνται τόσο στην καθημερινότητά μας, που
έχουν καταντήσει αρνητικές και για την κατάντια τους αυτή ευθυνόμαστε όλοι μας!
Επομένως, αφήστε με να διατηρώ τις επιφυλάξεις μου για το πόσο κακή είναι μία
ανακοίνωση που δεν συνάδει με τα συνδικαλιστικά ήθη!
Ωστόσο, καλές είναι οι ανακοινώσεις, καλές είναι οι κόντρα
ανακοινώσεις επί των ανακοινώσεων, αλλά πρέπει κάπου να δούμε και τι μένει απ’
όλα αυτά:
Τι έχουμε τώρα μπροστά μας ή τουλάχιστον τι μπορούμε να μαζέψουμε ως πληροφορία από τα γύρω γύρω:
Η αναστολή λειτουργίας έχει διακοπεί. Ωστόσο, μέχρι σήμερα που
μιλάμε, ακόμα το ΕΚΠΑ δεν έχει ξεκινήσει να λειτουργεί. Θέλω να πιστεύω ότι
αυτό θα συμβεί πολύ σύντομα.
Λογικά, οι εξετάσεις θα μεταφερθούν, οπότε ίσως και να μην
χαθούνε όλα τελικά. Επιπλέον, πάλι λογικά, το χειμερινό εξάμηνο δεν θα χαθεί.
Γιατί υπάρχει κι αυτό: Με το νόμο Διαμαντοπούλου πρέπει να γίνουν υποχρεωτικά
13 εβδομάδες παραδόσεων ώστε να θεωρηθεί ολοκληρωμένη η περίοδος, διαφορετικά
δεν μπορείς να δώσεις εξετάσεις. Και ξέρετε τι θα γίνει; Θυμάστε μια χρονιά,
που πάλι κινδύνευσε να χαθεί το εξάμηνο έτσι και τρέχανε και κάνανε μέχρι και
τα Σάββατα μαθήματα, για να συμπληρωθούν οι ώρες; Ε, τρεχάτε ποδαράκια μου θα
είναι πάλι και να μου το θυμηθείτε.
Βέβαια, δεν θέλω να είμαι κακός άνθρωπος, νωρίς είναι ακόμα, μπορεί
να το προλάβουμε το πράγμα και να μη φτάσει στο μη περαιτέρω…
Το θέμα των φοιτητών σε μεταπτυχιακά προγράμματα του εξωτερικού
είναι πολύ σοβαρό και θέλω να πιστεύω ότι θα αντιμετωπιστεί ως έκτακτο
περιστατικό, έστω και από το «προσωπικό ασφαλείας» που θα έχει οριστεί. Σε
τέτοιες εποχές, το να έχει πληρώσει ένας γονιός από το υστέρημά του τις σπουδές
του παιδιού του και να τα χάνει στον αέρα τα χρήματά του, είναι αιτία να ζωστεί
με εκρηκτικά και να το κάνει κούγκι εκεί μέσα! Μην παρεξηγηθώ: Δεν επικροτώ τη
βία, ούτε και την προτείνω φυσικά, ωστόσο, πολύ θέλει ο άνθρωπος για να περάσει
στο twilight zone;
Υπάρχουν κι άλλα θέματα βέβαια, όπως το τι γίνεται με τις
εξετάσεις των παιδιών για διάφορες υποτροφίες, ή τι προβλέπεται για την εγγραφή
τους σε άλλα ΑΕΙ όπου έχουν γίνει δεκτά, αλλά φαντάζομαι ότι αυτά θα λάβουν
νέες ημερομηνίες και θα λυθούν ως διαδικαστικά ζητήματα, αφού μιλάμε πάντα για
το εσωτερικό της χώρας βέβαια.
Το ζήτημα του αν υπάρχει δίκιο ή δεν υπάρχει δίκιο ή πού αυτό
υπάρχει είναι απολύτως συζητήσιμο και θεμιτό, όποια άποψη κι αν προσυπογράφει
κανείς.
Ωστόσο, αν αναγκαζόμουν να δώσω έναν τίτλο στην όλη κατάσταση,
θα την έλεγα «Κοινωνικό Διχασμό» και θα είχε και volume 1 και volume 2 και volume…εις τη νιοστή!
Δεν υπάρχει περίπτωση η απεργία που γίνεται ως διαμαρτυρία ή ως
διεκδίκηση ενός κλάδου της κοινωνίας, όσο δίκαια κι αν είναι, να μην θίγει έναν
άλλο κλάδο της ίδιας κοινωνίας. Και το πόσο αυτός υποφέρει εξαρτάται από τον
τομέα για τον οποίο μιλάμε.
Το έχω ξαναπεί: Η Παιδεία είναι ένας κλάδος, που δεν αντέχει να
έχει παράπλευρες απώλειες. Στην Ελλάδα απλά δεν το αντέχει άλλο! Είμαστε τόσο
επιβαρυμένοι απ’ όλα τα κακά που τη στοιχειώνουν, που δεν μας παίρνει για άλλο!
Τα πτυχία μας, αν καταφέρουμε να τα πάρουμε κάποτε, δεν έχουν καμία αξία και
δεν αντιπροσωπεύουν σίγουρα καμία προοπτική για δουλειά. Κι επειδή είμαστε και
πρώϊμοι νέο-μετανάστες, να πω ότι στο εξωτερικό, το περιβόητο και
πολυδιαφημισμένο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, δεν αναγνωρίζεται παρά μόνο ως bachelor!
Νομίζετε ότι μας παίρνει να ρισκάρουμε άλλο σε ένα ζήτημα τόσο
σοβαρό όσο αυτό; Θέλετε να επιβεβαιώσουμε τον Αλμπέρ Καμί που είπε ότι «το
σχολείο μας προετοιμάζει για τη ζωή σ’ έναν κόσμο που δεν υπάρχει»;
Προτιμώ να δικαιώσουμε τον Σίδνεϊ Χάρρις, που είπε ότι ο τελικός
στόχος της εκπαίδευσης είναι να μεταμορφώσει τους καθρέφτες σε παράθυρα…
Κάπου εδώ φτάσαμε στο τέλος της πρώτης εκπομπής, με μένα να μην
έχω πάρει ακόμα το πτυχίο μου, αλλά με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα το έχω.
Να σας θυμίσω σ’ αυτό το σημείο το e-mail της εκπομπής: paraponaki@paraponaki.gr, που περιμένει
όλα εκείνα που κάνουν βόλτα στο κεφάλι σας και αναζητούν μία διέξοδο.
Να ευχαριστήσω το Κορινάκι, για τη βοήθεια στη μουσική.
Θερμές ευχαριστίες κυρίως στον καθηγητή κ. Αριστείδη Χατζή, Αναπληρωτή Καθηγητή Φιλοσοφίας Δικαίου και
Θεωρίας Θεσμών στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας & Θεωρίας της Επιστήμης του
Πανεπιστημίου Αθηνών, ο οποίος, στην προσπάθειά του για επικοινωνία με τους
φοιτητές, έχει δημιουργήσει μία ενημερωτική σελίδα για όλα τα τεκταινόμενα στο
ΕΚΠΑ αυτές τις μέρες, από την οποία προμηθεύτηκα το πληροφοριακό υλικό μου.
Περισσότερα μπορεί κανείς να μάθει, αν πλοηγηθεί στη διεύθυνση www.aristideshatzis.net ή στη σελίδα
του στο Facebook «Αριστείδης
Χατζής».
Να, αυτό είναι που λέω ότι όλοι οι καθηγητές ΔΕΝ είναι ίδιοι. Υπάρχουν
κάποιοι που θεωρούν αυτό που κάνουν λειτούργημα και ως τέτοιο φροντίζουν να το
υπηρετούν. Παράδειγμα τούτου είναι ο κ. Χατζής, τον οποίο είχα την τιμή και τη
χαρά να γνωρίσω. Ελπίζω να καταφέρουμε κάποια στιγμή να τα πούμε κι απ’ αυτό το
μικρόφωνο, σίγουρα έχει πάρα πολλά να μας διδάξει.
Μετά από μένα ακολουθούν τα «Ξεκούρδιστα Ρολόγια» με τον
Αλέξανδρο Μαρκουλάκη και τον Θάνο Κακουράτο. Θα είναι κοντά σας λίγο μετά τις
δέκα και έως τη μία, γι’ αυτό μείνετε συντονισμένοι.
Είμαι η Εύα Τσαροπούλου. Είμαι εγώ και το…Παραπονάκι μου.
Με την ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλύτερα…
Καλή σας νύχτα, μέχρι ν’ αλλάξουμε τον κόσμο!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου