ΞεΝΕΡΙΣΑ πια!

by Unknown 7.5.14 0 σχόλια

Μετά την παγκόσμια αποκλειστικότητα της χώρας μας να "παραιτήσει" το διοικητή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης ΜΙΑ μόνο μέρα μετά την εκπομπή του φορέα υπό τη νέα του μορφή στον αέρα κι ανεξάρτητα από το τι ο καθένας πιστεύει για τα πρόσωπα, θεωρώ ότι το "χειρότερα δεν γίνεται" είναι πολύ περιορισμένο σε φαντασία για τούτη τη χώρα, που δεν σέβεται τους πολίτες της και το αποδεικνύει καθημερινά.

Ουπς! Είχαμε _και_ την παγκόσμια αποκλειστικότητα ότι μας μαύρισαν στον αέρα, πώς μου διέφυγε;

Α, να μην ξεχάσω την άλλη, επίσης παγκόσμια, ότι αυτοί που το έκαναν, μετά από διεθνή κατακραυγή και αποκάλυψη πολλών μα πάρα πολλών "σκανδάλων" είναι και πάλι στα πράγματα, σαν να μην τρέχει τίποτα!

Χμ, μάλλον θα φταίει που είναι τηλεόραση εδώ, σου λέει τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας επιτρέπονται...

Το "αξιοπρεπές" έχει από καιρό χαθεί, το "υγιές" είναι μόνο πλάνη για όλους εμάς που είδαμε το έργο να παίζεται και να ξαναπαίζεται από το 2009 τουλάχιστον και δεν ήμασταν δημόσιοι υπάλληλοι "αρκετά", ώστε να το αφήσουμε στην τύχη του, αλλά θέλαμε να κάνουμε κάτι απ'αυτό.

Όπως το θέλαμε και το καλοκαίρι, που τα χάσαμε όλα -αναίτια, όπως αποδείχτηκε- και προσπαθήσαμε να ξαναστήσουμε τα ήδη στημένα απ' το μηδέν.

Περάσαμε από απορρίψεις, απολύσεις, μοιραστήκαμε κοινές κόλλες χαρτί και μολύβια που φέραμε απ' το σπίτι μας, φτιάχναμε προγράμματα σαν σχέδια της πρώτης δημοτικού, όλοι μαζί γύρω από ένα-μοναδικό τραπέζι, χωρίς καρέκλες καν, εννοείται φυσικά ούτε λόγος για υπολογιστές, ζητιανεύαμε υλικό απ'τους παραγωγούς, ζητιανεύαμε μία υπογραφή που χανόταν μεταξύ των υπουργείων, για να ξαναρχίσουμε φτου κι απ' την αρχή μια γραφειοκρατία που δεν τελείωνε πουθενά και σίγουρα αποτέλεσμα δεν έφερνε. Έπρεπε να το κάνουμε όπως μας το έλεγαν, χωρίς να μας δίνουν τα μέσα γι'αυτό και κάνοντας ό,τι μπορούσαν για να μας εμποδίσουν να το κάνουμε, οι ίδιοι άνθρωποι που μας το ζητούσαν! Η τρέλα πάνω στην τρέλα!

Δουλέψαμε μέσα σε ανήλιαγα παγωμένα υπόγεια, όπου με 40 βαθμούς θερμοκρασία έξω εμείς πάθαμε πνευμονία, όλοι ανεξαιρέτως!.

Ζήσαμε βήμα βήμα κάθε νέο πλάνο που έβγαινε στον αέρα σαν να ήταν η γέννηση του παιδιού μας. Και ήταν το παιδί μας, διότι το είχαμε φτιάξει μόνοι μας χωρίς καμία βοήθεια.

Το χειρότερο; Στην πορεία χάσαμε φίλους, αγαπημένους συναδέλφους, μας είπαν προδότες, μας χλεύασαν, μας έφτυσαν, μας απείλησαν, για να χάσουμε κι άλλους μετά, όταν βγαίνανε τα μαχαίρια για το ποιος θα επικρατήσει σε μία θέση σ'αυτές τις γελοίες καταστάσεις εντός κι εκτός ΑΣΕΠ, από τους πρωτομάστορες διαγωνισμών που δεν έχουν προηγούμενο πουθενά στον κόσμο. Άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει ποτέ τους σε τηλεόραση ή ραδιόφωνο, αποφάσιζαν γι'αυτά χωρίς να ξέρουν καν ποιες είναι οι ανάγκες τους.
Και τι πιστεύαμε ότι θα γίνει δηλαδή στην Ελλάδα των ψεύτικων αποδεικτικών πτυχίων, των ψεύτικων πιστοποιήσεων εργασίας, του μέσου και της λοβιτούρας; Μόνο να αλλάξει ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς...

Κι όσο νιώθαμε τον κίνδυνο και τον παραλογισμό να μας πλησιάζει, τόσο γινόμαστε θεριά και ξεσκίζαμε τις σάρκες ο ένας του άλλου, αλλά και πάλι συνεχίσαμε, παλεύοντας μεταξύ της συνείδησής μας και της ανάγκης μας να έχουμε ένα αποτέλεσμα που δεν θα μας ντροπιάζει. Εκεί δεν ήταν μόνο επιβίωση, αγαπητοί μου...

Και τώρα, πάνω που υποτίθεται ότι βγήκαμε επιτέλους στον αέρα, με μία εικόνα που ήταν η καλύτερη δυνατή με τα μέσα που _δεν_ είχαμε, αποδεικνύοντας ότι ήμασταν "γίγαντας" όπως μας έλεγαν παλιά, ένας γίγαντας που τα κατάφερε και χωρίς τα δόντια του, ξαναγλυστρίσαμε στην "τσουλήθρα", όπως αποκάλεσαν το νέο μας σήμα, έτσι μ' ένα χτύπημα του χεριού και όλα τα κακώς κείμενα ξαναγύρισαν κανονικά στη θεσούλα τους, σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Χωρίς ντροπή, χθες στους διαδρόμους, φωνάζανε διάφοροι ότι φεύγανε άρον άρον, γιατί τους "φώναξε ο υπουργός" και έτρεχαν να αναλάβουν τις νέες/παλιές τους θέσεις...Άνθρωποι που ούτε πριν, ούτε μετά έκαναν απολύτως τίποτα, αλλά πληρώνονταν αδρά για το τίποτά τους και που θα συνεχίσουν να το κάνουν, στο όνομα του οποιουδήποτε "υπουργού", που δεν είμαι σίγουρη καν ότι το γνωρίζει ή ότι τον εκθέτουν έτσι ανεπανόρθωτα οι άνθρωποι που ευαγγελίζονται ότι είναι "δικοί του".

Να μην μιλήσω για όλα εκείνα τα ευτράπελα που πρόλαβαν να γίνουν μέσα σε μία μόνο μέρα: Η γραφειοκρατία κοιμότανε; Ξύπνα την και πάλι! Άντε, τ'άπλωσες; Μάζεψέ τα γιατί έπιασε πάλι η βροχή!

Ήρθαμε το πρωί με άλλο διοικητή, φύγαμε στις επτά με διοικητή άλλον ΚΑΙ δελτίο τύπου που μας τον όριζε "μέχρι νεωτέρας", αλλά στις δέκα είχαμε άλλον τελικά! Ήταν το "νεωτέρας". Κρίμα στο δελτίο δηλαδή, τρεις ώρες δελτίο Τύπου και όλες οι ταχύτατες διαδικασίες το έσκισαν κομματάκια!

Αλλά ευτυχώς! Μέσα σε όλα αυτά, είδα χθες εκείνη την ωραιότατη διαφήμιση του πρωθυπουργού, που κάθεται μαζί με τον Ομπάμα και λένε τι ωραία που πέτυχε η μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και μπράβο μας και πήγε η καρδιά μου στη θέση της. Νόμιζα αρχικά ότι ήταν διαφημιστικό της εκπομπής του Μητσικώστα, αλλά κοιτώντας το σήμα πάνω αριστερά, διαπίστωσα ότι ήταν πολιτική διαφήμιση, η οποία έπεσε και κατά τη διάρκεια του Α΄ημιτελικού της EUROVISION!
Έτσι, όλες οι μεταμφιέσεις μαζί! Και welcome to the twilight zone!

Με όλα τα παραπάνω να έχουν συμβεί, έμεινα σήμερα να μιλάω μόνο για μένα, όχι για τις συνέπειες που έχουν όλα αυτά στην κοινωνία, γιατί αυτές είναι ανυπολόγιστες! Αλλά είμαι ήσυχη, διότι η ελληνική κοινωνία για το μόνο που "καίγεται" είναι για το πόσοι είναι οι υποψήφιοι δημοτικοί σύμβουλοι κι αν ανάμεσά τους θα είναι ο Μπαρμπα-Στάθης ή όχι.

Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω, αν ζω ανέκδοτο ή πρωταγωνιστώ σε σύγχρονη τραγωδία...

Δεν ξέρω ποιος παίζει καντρίλιες πάνω στην πλάτη μου, αλλά το σίγουρο είναι ότι η πλάτη μου δεν είναι αρκετά μεγάλη ώστε να γίνει πίστα και να χορεύουνε πάνω της. Λύγισε και δεν αντέχει άλλο, καμπούριασε και γέρασε μέσα σε δύο μήνες ή μέσα σε δυο μέρες, άγνωστο και καθόλου μετρήσιμο πια...

Μεταξύ της επιβίωσης και της αξιοπρέπειας είμαι αναγκασμένη να επιλέξω την επιβίωση, γιατί υπάρχει κι ένας άλλος άνθρωπος που εξαρτάται από μένα και καθιστά απαγορευτικό το άνοιγμα των δακτύλων μου στη χαρακτηριστική ελληνική χειρονομία, καθώς και το γύρισμα της πλάτης μου σε όλα εκείνα που με πονέσανε. Έτσι νιώθω ότι το μόνο που απομένει να κάνω, πέρα απ' την αναζήτηση άλλης δουλειάς, είναι να μετατραπώ σε μία ακόμα αδιάφορη για τις καταστάσεις υπάλληλο, που απλώς θα σπρώχνει το χρόνο, κάνοντας μόνο εκείνα που είναι απαραίτητα να γίνουν, μετρώντας παράλληλα και πόσο καιρό θέλει για να βγει στη σύνταξη (!), κάτι που ποτέ πριν δεν είχα καν σκεφτεί! Αν με ρωτάτε, αυτό είναι ένα μεγάλο δείγμα κατάντιας της κρατικής διοίκησης: Αντί να μειώνει τους κακώς εννοούμενους δημόσιους υπαλλήλους της, να μετατρέπει κι άλλους σε τέτοιους, πολλαπλασιάζοντας τη χασούρα της, αντί να φροντίζει για το όφελός της...

Το μεγάλο και ανησυχητικό ερώτημα είναι αν μπορώ να το κάνω αυτό, διότι δεν έχω γεννηθεί έτσι, δεν έχω τελικά "τα απαραίτητα προσόντα" να είμαι ένας απλός, κοινός δημόσιος υπάλληλος. Θέλει τέχνη ειδική αυτό κι εγώ δεν την κατέχω, ούτε την είχα ποτέ στα 25 χρόνια που δουλεύω, όπου έχω δουλέψει, χωρίς να νοιαστώ ποτέ για το ωράριο και χωρίς ποτέ να αναζητήσω περισσότερα χρήματα ή να διαπραγματευτώ γι'αυτά.
Δύσκολο μοιάζει να αποκτήσω αυτή την ιδιότητα τώρα στα πίσω πίσω. Οπότε, μάλλον με βλέπω να φοράω τελικά εκείνη την ωραιότατη άσπρη μπλουζίτσα, ξέρετε, αυτήν που τα χεράκια της δένουν εξαιρετικά πίσω στην πλάτη και αντί να ξεκινώ τη μέρα μου με καφέ, να την ξεκινώ με ρόφημα βαλεριάνας. Και το χειρότερο: Να ευχαριστώ παράλληλα το Θεό ή το σύμπαν που εγώ έχω και μία "δουλίτσα" να ζω, ενώ άλλοι δεν έχουν.

Δεν ξέρω, αλλά σ'εκείνο το τμήμα του εγκεφάλου μου που παραμένει ακόμα "υγιές" όλο αυτό ακούγεται τουλάχιστον "μίζερο", χωρίς ταυτόχρονα να υπάρχει κανένα περιθώριο πια να λυπηθώ...

Κάποιοι θα σπεύσουν να με κατακρίνουν ότι γράφω για την "οδύσσεια του κατατρεγμένου δημοσίου υπαλλήλου". Δεν με πειράζει, είναι κι αυτό απολύτως θεμιτό, όταν κάποιος μοιράζεται δημόσια αυτά που σκέφτεται. Όμως είναι αυτά που σκέφτομαι. Ίσως είναι τα τελευταία που σκέφτομαι, αλλά σήμερα χαίρομαι που ακόμα τολμώ/μπορώ να σκέφτομαι...

Επίσης, που έχω την ελευθερία να το κάνω δημόσια, thank God for small favors....