"Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη..."
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι το πιο ωραίο κομμάτι των παραμυθιών είναι πως όλο κι όλο βρίσκονται στο κεφάλι αυτού που τα γράφει;
Τι απίστευτη ελευθερία είναι αυτή που προσφέρει η φαντασία!
Μην το δείτε στενάχωρα, σκεφτείτε πως το ότι τα πράγματα συνέβησαν έτσι ακριβώς όπως τα ξέρουμε στα παραμύθια, είναι καθαρά θέμα στιγμής, θέμα έμπνευσης και τίποτα παραπάνω.
Δείτε: Χωρίς να πειράξουμε διόλου τη δομή τους, οι ίδιες καταστάσεις που περιγράφονται σε ένα παραμύθι, θα μπορούσαν ανετότατα να λειτουργήσουν με ανεστραμμένους ας πούμε τους ήρωες. Ή κρατώντας τους ίδιους ήρωες και τη γενική θεωρία της πάλης μεταξύ καλού και κακού (πανάρχαιη και μόνιμη σε όλα τα παραμύθια) μπορούμε να έχουμε ένα εντελώς διαφορετικό παραμύθι. Κοινώς, κάνουμε ό,τι θέλουμε και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν!
Ας δούμε λιγάκι την Κοκκινοσκουφίτσα για παράδειγμα:
Είναι ένα αθώο κοριτσάκι, έχει ένα καλαθάκι και περιπλανιέται στο δάσος μέχρι να φτάσει στο σπίτι της γιαγιάκας της, που είναι στην άλλη μεριά του, επειδή την έστειλε η μητέρα της να τη φροντίσει, που ήταν άρρωστη.
Εντελώς παραμύθι, αφού δεν θυμάμαι καμία εποχή στην οποία τα αθώα μικρά κοριτσάκια να πηγαίνουν ασυνόδευτα να δουν τη γιαγιά τους!
Η γιαγιά με τη σειρά της μένει συνήθως κάπου κοντά, για να συμμετέχει παραδοσιακά στο μεγάλωμα των μικρών παιδιών. Τη βλέπουμε να πλέκει κουβάρια μαλλί με το γατί να μπλέκεται στα πόδια της και να κάνει σύσκατο το μαλλί, ενώ εκείνη διηγείται ιστορίες στα μικρά απτόητη. Πάντως σίγουρα δεν μεσολαβεί ένα ολόκληρο δάσος με αγριόλυκους μεταξύ γιαγιάς και εγγονής, που να δικαιολογεί τη συγκεκριμένη πλοκή!
Στην προς εξέταση εποχή, η μητέρα δεν δούλευε, άρα πείτε μου πόσο καλή κόρη ήταν που δεν πήγε εκείνη να δει τη μάνα της ως όφειλε, παρά έστειλε μικρό παιδί να περάσει μέσα απ' το δάσος; Άχρηστη κόρη και σκύλα μάνα ταυτόχρονα, τη λες!
Κι αυτή η εμμονή με την κόκκινη σκούφια, παραδεχτείτε το: Δεν ήταν επιλογή του κοριτσιού, η προαναφερθείσα ανόητη μάνα είχε τρέλα με το κόκκινο και της το κότσαρε συνέχεια.
Και τελικά, εκείνο το έρμο το μικρό πώς λεγόταν στ'αλήθεια; Διότι το "κοκκινοσκουφίτσα" δεν μου κάνει και τόσο για βαφτιστικό!
Ωστόσο, για να γίνει το παραμύθι, δεχόμαστε την παραδοχή ότι έτσι είναι τα πράγματα. Και πάλι όμως δεν βρίσκετε πως είναι φυσικό επακόλουθο να την πετύχει ο λύκος και να την φάει κάπου στη διαδρομή; Γυρεύοντας πήγαινε!
Και μάλιστα, με συνοπτικές διαδικασίες, διότι κανονικά ούτε μιλάνε οι λύκοι, ούτε πιάνονται κορόϊδα από μικρά και αθώα κοριτσάκια, αναγκαζόμενοι να υποκριθούν τη γιαγιά για να τα φάνε τελικά.
Έπειτα, για να τα κάνει όλα αυτά ο λύκος, τρώει πρώτα -και μάλιστα αμάσητη- τη γιαγιά. Τι δηλαδή; Δεν του έφτασε κοτζάμ γιαγιά για γεύμα, πρέπει να μασκαρευτεί κιόλας για να φάει _και_ τη μικρή; Κι όταν τελικά ο ξυλοκόπος ακούει τις φωνές γιαγιάς και μικρής μέσα απ' την κοιλιά του λύκου (υπερηχητική ακοή!), του κόβει την κοιλιά, τις βγάζει έξω -ανέγγιχτες- του βάζει πέτρες μέσα και τον ξαναράβει, σαν να μην τρέχει τίποτα. Και δεν ξυπνάει κιόλας ο λύκος, ούτε ολική νάρκωση να του είχε κάνει! Για ξυλοκόπος, πολλά προσόντα είχε πάντως!
Βλέπετε; Αυτό το παραμύθι μπάζει από παντού!
Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να πει οτιδήποτε, διότι αυτό προέβλεπε η φαντασία του Σαρλ Περώ που το έγραψε. Άρα, όσες ασάφειες κι αν υπάρχουν ή όσες ανακολουθίες, να το πούμε κι έτσι, δεν αφορούν κανέναν, αφού έτσι το ήθελε ο συγγραφέας.
Με την ίδια λογική, εγώ δεν θα μπορούσα να το γράψω όπως θέλω;
Χρησιμοποιώντας μάλιστα και στοιχεία της φαντασίας του Περώ λιγάκι "πειραγμένα";
Δηλαδή, ναι, ο κακός ο λύκος είναι κουτός κατά βάθος, η μικρή είναι πανέξυπνη και μέσα στο καλαθάκι της έχει πολύ φαγητό και κρασί για τη γιαγιά της.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι όντως γίνεται μεταξύ τους διάλογος. Θα μπορούσε να τον ταίσει καλά καλά, να τον ναρκώσει από το φαγητό και το κρασί και μετά να βγάλει το μαχαίρι που θα της είχε βάλει η μανούλα της για να μαζέψει λουλούδια (ή χόρτα, λιγότερο σικ, αλλά πάει με το μαχαίρι) και να τον ξεκοιλιάσει! Θα μπορούσε; Θα ήταν γκραν γκινιόλ βέβαια, αλλά θα μπορούσε!
Άσε και το άλλο: Να μην κάνει ούτε αυτό, παρά να ανοίξει το καλαθάκι της (που μοιάζει τελικά με το τσαντάκι του Sport Billy), να βγάλει ένα ωραιότατο σπρέϊ πιπεριού, να του ρίξει στα μάτια και μετά να το βάλει στα πόδια και να μην πάθει κανείς τίποτα, πέρα από ένα τσούξιμο στα μάτια του λύκου τις επόμενες μέρες...
Έτσι, θα ήταν και πιο οικολογικό το παραμύθι, αφού δεν θα μεσολαβούσε και καταστροφή της πανίδας!
Μου έρχεται στο νου πάλι κι εκείνη η Σταχτοπούτα. Κοτζάμ γυναίκα, πεσμένη στα τέσσερα και σκούπιζε συνεχώς στάχτες (ούτε σε καπηλειό να δούλευε τόση στάχτη πια) εξ ού και το παράνομά της, γιατί αλίμονο! δεν θα μπορούσε να έχει ένα κανονικό όνομα, όπως το Μαίρη, Σούλα, Γεωργία, για παράδειγμα.
Δεν θα ρωτήσω καθόλου πώς γίνεται ο πατέρας της να είναι τόσο έξυπνος ώστε να έχει καταφέρει να γίνει ένας πάμπλουτος έμπορος και ταυτόχρονα τόσο ηλίθιος ώστε να μην πάρει χαμπάρι ότι είχε κι ένα παιδί, το οποίο η νέα του σύζυγος το αφήνει να ζει πεταμένο σε μια κουζίνα κάνοντας την υπηρέτρια. Μία λογική εξήγηση προς τούτο βέβαια είναι το γνωστό "το νινί σέρνει καράβι" (τι νόμιζες, όλα έρχονται και δένουν σιγά - σιγά), αλλά ομολογώ πως σε καμία γνωστή εικονογράφηση δεν βρήκα το συγκεκριμένο "νινί" άξιο να σύρει ούτε βαρκάκι...
Μέσα σε όλα, υπάρχει μία νεράϊδα-μάγισσα-νονά, η οποία μπορεί μεν να τη μεταμορφώνει ανετότατα σε πριγκίπισσα και να κάνει τα ποντίκια κολοκύθες, αλλά δεν μπορεί, κατά τα άλλα, να τη βοηθήσει όλο τον καιρό που υποφέρει, κάνοντας την άχρηστη μητριά κισσό (λέω τώρα εγώ ένα παράδειγμα). Κι είναι εντελώς άχρηστη και ως νεράϊδα δηλαδή, αφού τα μαγικά της μπορούν να κρατήσουν όλο κι όλο μέχρι τα μεσάνυχτα. Άμα το κάνεις, καλή μου, κάντο να κρατήσει τουλάχιστον, ούτε στο τσα τσα τσα δεν είχαν φτάσει ακόμα στις δώδεκα!
Υπάρχει κι ένας πρίγκηπας, ο οποίος αναγκάζεται από τον πατέρα του να παντρευτεί και πρέπει να διαλέξει καλά και σώνει μία απ' τις κοπέλες που θα βρίσκονταν στο χορό.
Η χαρά της ελεύθερης βούλησης!
Από τότε θα βγήκε αυτό το "ένας γάμος της τάξεώς μας", κατεστημένο που κατάφερε να το σπάσει μόλις πρόσφατα ο Φίλιππος της Ισπανίας, όταν παντρεύτηκε την κοινή θνητή _και_ διαζευγμένη Λετίσια. Να μην μιλήσω για κάτι βόρειους, Δανούς και Νορβηγούς και τέτοιους, οι οποίοι παντρεύονται κάτι μπαρ γούμαν, θου Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου, ταράζοντας τους οίκους των προγόνων τους!
Και πέστε μου τώρα, γιατί δηλαδή ο πρίγκιπας να πάρει τη Σταχτοπούτα και να μην πάρει μία απ' τις αδελφές της, λέω εγώ! Είχε να διαλέξει μία κοκκάλω και μία πιο "τσουπωτή", όρεξη να'χει!
Τι στο καλό, αφού το μοναδικό του κριτήριο γι'αυτό το γάμο ήταν εκείνο το "γυάλινο" γοβάκι, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν έσπασε κιόλας, τόση σκάλα που κουτρουβάλησε η άλλη, (αθάνατα πράγματα φτιάχνανε τότε, αυτοί ήταν μάστορες, όχι σαν κάτι άλλους σήμερα!), θέλετε να μου πείτε πως σε ολόκληρο βασίλειο καμία άλλη δεν φορούσε νούμερο 38 παπούτσι;
Έστω και 37; Γιατί, τι άλλο να φορούσε η δόλια η σταχτούλα; Αν ήταν 45 το παπουτσάκι, τότε δεν θα ήταν η Σταχτοπούτα, θα ήταν η Φιόνα, η γυναίκα του ΣΡΕΚ!
Θα μπορούσε λοιπόν ωραιότατα, κατά τη δική μου φαντασία, να πάρει την "τσουπωτή" αδελφή, έτσι για να δικαιωθούμε κι εμείς οι αφρατούλες κάποτε, αμάν πια μ'αυτόν τον κοινωνικό ρατσισμό! Δηλαδή τι; Έπρεπε να βγει το "Είσαι το ταίρι μου" δηλαδή για να δούμε προκοπή;
Φανταστείτε σε αυτήν την περίπτωση, μεγαλεία η μάνα της, η κακιά μητριά! Βασιλοπεθερά θα γινότανε και σου έλεγα εγώ πόση στάχτη θα είχε να καθαρίζει μετά η όμορφη κόρη -χωρίς συγκεκριμένο όνομα- του πάμπλουτου, πλην όμως πανηλίθιου εμπόρου πατρός της...
Από τέτοια; Πάμπολλα! Πείτε μου παραμύθι, να του αλλάξω τα φώτα εγώ...
Για πότε θα δείτε την Αυγή (Ωραία Κοιμωμένη) να μην κοιμάται ποτέ της, αφού θα έχει περάσει την κακιά μάγισσα σουβλάκι σε όλα τα αδράχτια του βασιλείου, δεν θα το πιστεύετε!
Ή μήπως νομίζετε ότι αργώ να κάνω τη Χιονάτη βουλιμική και απ' τη λιγούρα της να φάει ολόκληρο το δηλητηριασμένο μήλο; Και τότε όχι το φιλί του πρίγκηπα, οι 120 Ενωμένοι Πρίγκηπες να έρθουνε και να φιλάνε από δάχτυλο ποδιού μέχρι ρίζα κεφαλής, δεν τη σώζει τίποτα την έρμη! Γιατί μόνο η επιστημονική κοινότητα μπορεί να τη σώσει με την κατασκευή κατάλληλου αντιδότου, αλλά αυτό είναι εκτός παραμυθιού, οπότε θεωρήστε την ξεγραμμένη ήδη!
Θέλω με όλα τούτα να πω ότι τα παραμύθια είναι αποτέλεσμα ζωηρής φαντασίας, που πολλές φορές δένει με τις παραδόσεις και τα ήθη κάθε λαού και γίνεται διήγηση που φτάνει, από στόμα σε στόμα μέχρι στις μέρες μας και πάει ακόμα παραπέρα.
Καμιά φορά πάλι, το παραμύθι αποκτά "ενότητες" και "μέρη", όπως ο δόλιος ο Μάικ ο Φασολάκης, που μέχρι και κομμωτήριο πήγε και μάλιστα με τη φιλική συμμετοχή του Σάκη Ρουβά!
Μήπως η Πολυάννα δεν ήταν το ίδιο; Που έχει ταξιδέψει σε όλη την άγρια Δύση _και_ στο Μεξικό, παντρεμένη, με παιδιά, χωρίς παιδιά, μα με τόση χαρά σε ένα και μόνο παιχνίδι, όπως αυτό γέννησε η φαντασία της Ελεάνορ Πόρτερ και από τότε γαλουχηθήκαμε γενιές και γενιές στη λογική της αισιοδοξίας και της θετικής προσέγγισης κάθε προβλήματος, ανάθεμα αν το κάναμε πράξη στη ζωή μας...
Όλα ξεκινούν ένα όμορφο πρωί, μεσημέρι, απόγευμα ή βράδυ, όταν κάποιος ή κάποια πιάνει στα χέρια του μια λευκή σελίδα και τη γεμίζει μελάνι, γεννώντας, δημιουργώντας, παλεύοντας με τα κύματα της φαντασίας του.
Κι αν στη σύγχρονη εποχή η λευκή σελίδα και το μελάνι έχουν γίνει οθόνη και πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή, η φαντασία παραμένει ζωηρή και τα κύματά της πάνε κι έρχονται, δημιουργώντας -εκτός από τσουνάμια- κι όμορφα ή άσχημα (δεν έχει σημασία) παραμύθια...
Είναι ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος, που δεν έχει ανάγκη καμία υλική διάσταση για να δημιουργηθεί, δεν έχει καν ανάγκη εμπειρίας.
Τον φτιάχνεις όπως τον θέλεις και βάζεις ήρωες όποιους θέλεις, χωρίς έλεγχο, χωρίς σωστό ή λάθος, χωρίς αντιστάσεις, έχοντας μπλοκάρει τη λογική απέξω, διότι δεν έχει τα απαραίτητα διαβατήρια για τούτο το ταξίδι, αυτή η κοπελιά.
Εικόνες, χρώματα, τραγούδια, τεράστιοι δράκοι και όμορφες ξανθομαλλούσες, πρίγκηπες με λαμπερά σπαθιά που δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ σε καμία μάχη, βάτραχοι που, αντί να χάφτουν μύγες, παίζουν μπάλα στις ακροποταμιές, νεράϊδες και δέντρα που μιλάνε, πυγολαμπίδες που φωτίζουν τις νύχτες στη χώρα του Ποτέ, όλα αυτά φτιάχνουν αυτό που ο Ντίσνεϊ ονόμασε FANTASIA και έπηξε στο τάλαρο, κυρίες και κύριοι!
Διότι η φαντασία και ο μαγικός κόσμος των παραμυθιών είναι το τελευταίο καταφύγιο που έχουμε όλοι μέσα σε μια δύσκολη μέρα, είναι εκεί που μπορούμε να πάμε, χωρίς να μας ζητάει κανένας τίποτα, είναι ο όμορφος κόσμος που αντικρύζουμε με τα μάτια μας κλειστά, είμαστε εμείς, οι πιο αθώοι εμείς!
Κι αν δεν μπορούμε να τον φτιάξουμε μόνοι μας, τότε τον παραγγέλνουμε σε εκείνους που μπορούν να μας τον προσφέρουν. Και μέσα σ'αυτόν βρίσκουμε ξανά τον εαυτό μας όπως θα τον θέλαμε....
Μην νοιαστείτε λοιπόν για το ποιος έφαγε τελικά τον άλλον, ο λύκος ή η Κοκκινοσκουφίτσα, αν ο πρίγκηπας φίλησε τη Χιονάτη τελικά ή όχι, αν τιμωρήθηκε ποτέ η Ούρσουλα στη Μικρή Γοργόνα για όσα πέρασε η έρμη η Άριελ, μην σκάτε για το αν ντράπηκε ή όχι ο βασιλιάς κυκλοφορώντας γυμνός, θεωρώντας ότι φορούσε την αόρατη πλουμιστή φορεσιά του. Η για το αν φύσηξε βοριάς και πήρε το ξύλινο σπιτάκι που είχαν φτιάξει τα τρία γουρουνάκια ή για το τι απόγιναν τελικά τα επτά κατσικάκια μακριά απ' τη μανούλα τους.
Η ουσία είναι στο "δώσε κλώτσο να κυλήσει, παραμύθι ν'αρχινίσει" κι αυτό είναι που μπορεί να φτιάξει τη μέρα σας ή και τη ζωή σας...όπως ακριβώς τη φαντάζεστε! Έτσι, φτιάξτε κι εσείς το δικό σας παραμύθι κι αν δεν μπορείτε, παραγγείλτε το, νοικιάστε το ή αγοράστε το, δεν έχει καμία σημασία, αρκεί να το ζήσετε...
Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι το πιο ωραίο κομμάτι των παραμυθιών είναι πως όλο κι όλο βρίσκονται στο κεφάλι αυτού που τα γράφει;
Τι απίστευτη ελευθερία είναι αυτή που προσφέρει η φαντασία!
Μην το δείτε στενάχωρα, σκεφτείτε πως το ότι τα πράγματα συνέβησαν έτσι ακριβώς όπως τα ξέρουμε στα παραμύθια, είναι καθαρά θέμα στιγμής, θέμα έμπνευσης και τίποτα παραπάνω.
Δείτε: Χωρίς να πειράξουμε διόλου τη δομή τους, οι ίδιες καταστάσεις που περιγράφονται σε ένα παραμύθι, θα μπορούσαν ανετότατα να λειτουργήσουν με ανεστραμμένους ας πούμε τους ήρωες. Ή κρατώντας τους ίδιους ήρωες και τη γενική θεωρία της πάλης μεταξύ καλού και κακού (πανάρχαιη και μόνιμη σε όλα τα παραμύθια) μπορούμε να έχουμε ένα εντελώς διαφορετικό παραμύθι. Κοινώς, κάνουμε ό,τι θέλουμε και δεν δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν!
Ας δούμε λιγάκι την Κοκκινοσκουφίτσα για παράδειγμα:
Είναι ένα αθώο κοριτσάκι, έχει ένα καλαθάκι και περιπλανιέται στο δάσος μέχρι να φτάσει στο σπίτι της γιαγιάκας της, που είναι στην άλλη μεριά του, επειδή την έστειλε η μητέρα της να τη φροντίσει, που ήταν άρρωστη.
Εντελώς παραμύθι, αφού δεν θυμάμαι καμία εποχή στην οποία τα αθώα μικρά κοριτσάκια να πηγαίνουν ασυνόδευτα να δουν τη γιαγιά τους!
Η γιαγιά με τη σειρά της μένει συνήθως κάπου κοντά, για να συμμετέχει παραδοσιακά στο μεγάλωμα των μικρών παιδιών. Τη βλέπουμε να πλέκει κουβάρια μαλλί με το γατί να μπλέκεται στα πόδια της και να κάνει σύσκατο το μαλλί, ενώ εκείνη διηγείται ιστορίες στα μικρά απτόητη. Πάντως σίγουρα δεν μεσολαβεί ένα ολόκληρο δάσος με αγριόλυκους μεταξύ γιαγιάς και εγγονής, που να δικαιολογεί τη συγκεκριμένη πλοκή!
Στην προς εξέταση εποχή, η μητέρα δεν δούλευε, άρα πείτε μου πόσο καλή κόρη ήταν που δεν πήγε εκείνη να δει τη μάνα της ως όφειλε, παρά έστειλε μικρό παιδί να περάσει μέσα απ' το δάσος; Άχρηστη κόρη και σκύλα μάνα ταυτόχρονα, τη λες!
Κι αυτή η εμμονή με την κόκκινη σκούφια, παραδεχτείτε το: Δεν ήταν επιλογή του κοριτσιού, η προαναφερθείσα ανόητη μάνα είχε τρέλα με το κόκκινο και της το κότσαρε συνέχεια.
Και τελικά, εκείνο το έρμο το μικρό πώς λεγόταν στ'αλήθεια; Διότι το "κοκκινοσκουφίτσα" δεν μου κάνει και τόσο για βαφτιστικό!
Ωστόσο, για να γίνει το παραμύθι, δεχόμαστε την παραδοχή ότι έτσι είναι τα πράγματα. Και πάλι όμως δεν βρίσκετε πως είναι φυσικό επακόλουθο να την πετύχει ο λύκος και να την φάει κάπου στη διαδρομή; Γυρεύοντας πήγαινε!
Και μάλιστα, με συνοπτικές διαδικασίες, διότι κανονικά ούτε μιλάνε οι λύκοι, ούτε πιάνονται κορόϊδα από μικρά και αθώα κοριτσάκια, αναγκαζόμενοι να υποκριθούν τη γιαγιά για να τα φάνε τελικά.
Έπειτα, για να τα κάνει όλα αυτά ο λύκος, τρώει πρώτα -και μάλιστα αμάσητη- τη γιαγιά. Τι δηλαδή; Δεν του έφτασε κοτζάμ γιαγιά για γεύμα, πρέπει να μασκαρευτεί κιόλας για να φάει _και_ τη μικρή; Κι όταν τελικά ο ξυλοκόπος ακούει τις φωνές γιαγιάς και μικρής μέσα απ' την κοιλιά του λύκου (υπερηχητική ακοή!), του κόβει την κοιλιά, τις βγάζει έξω -ανέγγιχτες- του βάζει πέτρες μέσα και τον ξαναράβει, σαν να μην τρέχει τίποτα. Και δεν ξυπνάει κιόλας ο λύκος, ούτε ολική νάρκωση να του είχε κάνει! Για ξυλοκόπος, πολλά προσόντα είχε πάντως!
Βλέπετε; Αυτό το παραμύθι μπάζει από παντού!
Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να πει οτιδήποτε, διότι αυτό προέβλεπε η φαντασία του Σαρλ Περώ που το έγραψε. Άρα, όσες ασάφειες κι αν υπάρχουν ή όσες ανακολουθίες, να το πούμε κι έτσι, δεν αφορούν κανέναν, αφού έτσι το ήθελε ο συγγραφέας.
Με την ίδια λογική, εγώ δεν θα μπορούσα να το γράψω όπως θέλω;
Χρησιμοποιώντας μάλιστα και στοιχεία της φαντασίας του Περώ λιγάκι "πειραγμένα";
Δηλαδή, ναι, ο κακός ο λύκος είναι κουτός κατά βάθος, η μικρή είναι πανέξυπνη και μέσα στο καλαθάκι της έχει πολύ φαγητό και κρασί για τη γιαγιά της.
Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι όντως γίνεται μεταξύ τους διάλογος. Θα μπορούσε να τον ταίσει καλά καλά, να τον ναρκώσει από το φαγητό και το κρασί και μετά να βγάλει το μαχαίρι που θα της είχε βάλει η μανούλα της για να μαζέψει λουλούδια (ή χόρτα, λιγότερο σικ, αλλά πάει με το μαχαίρι) και να τον ξεκοιλιάσει! Θα μπορούσε; Θα ήταν γκραν γκινιόλ βέβαια, αλλά θα μπορούσε!
Άσε και το άλλο: Να μην κάνει ούτε αυτό, παρά να ανοίξει το καλαθάκι της (που μοιάζει τελικά με το τσαντάκι του Sport Billy), να βγάλει ένα ωραιότατο σπρέϊ πιπεριού, να του ρίξει στα μάτια και μετά να το βάλει στα πόδια και να μην πάθει κανείς τίποτα, πέρα από ένα τσούξιμο στα μάτια του λύκου τις επόμενες μέρες...
Έτσι, θα ήταν και πιο οικολογικό το παραμύθι, αφού δεν θα μεσολαβούσε και καταστροφή της πανίδας!
Μου έρχεται στο νου πάλι κι εκείνη η Σταχτοπούτα. Κοτζάμ γυναίκα, πεσμένη στα τέσσερα και σκούπιζε συνεχώς στάχτες (ούτε σε καπηλειό να δούλευε τόση στάχτη πια) εξ ού και το παράνομά της, γιατί αλίμονο! δεν θα μπορούσε να έχει ένα κανονικό όνομα, όπως το Μαίρη, Σούλα, Γεωργία, για παράδειγμα.
Δεν θα ρωτήσω καθόλου πώς γίνεται ο πατέρας της να είναι τόσο έξυπνος ώστε να έχει καταφέρει να γίνει ένας πάμπλουτος έμπορος και ταυτόχρονα τόσο ηλίθιος ώστε να μην πάρει χαμπάρι ότι είχε κι ένα παιδί, το οποίο η νέα του σύζυγος το αφήνει να ζει πεταμένο σε μια κουζίνα κάνοντας την υπηρέτρια. Μία λογική εξήγηση προς τούτο βέβαια είναι το γνωστό "το νινί σέρνει καράβι" (τι νόμιζες, όλα έρχονται και δένουν σιγά - σιγά), αλλά ομολογώ πως σε καμία γνωστή εικονογράφηση δεν βρήκα το συγκεκριμένο "νινί" άξιο να σύρει ούτε βαρκάκι...
Μέσα σε όλα, υπάρχει μία νεράϊδα-μάγισσα-νονά, η οποία μπορεί μεν να τη μεταμορφώνει ανετότατα σε πριγκίπισσα και να κάνει τα ποντίκια κολοκύθες, αλλά δεν μπορεί, κατά τα άλλα, να τη βοηθήσει όλο τον καιρό που υποφέρει, κάνοντας την άχρηστη μητριά κισσό (λέω τώρα εγώ ένα παράδειγμα). Κι είναι εντελώς άχρηστη και ως νεράϊδα δηλαδή, αφού τα μαγικά της μπορούν να κρατήσουν όλο κι όλο μέχρι τα μεσάνυχτα. Άμα το κάνεις, καλή μου, κάντο να κρατήσει τουλάχιστον, ούτε στο τσα τσα τσα δεν είχαν φτάσει ακόμα στις δώδεκα!
Υπάρχει κι ένας πρίγκηπας, ο οποίος αναγκάζεται από τον πατέρα του να παντρευτεί και πρέπει να διαλέξει καλά και σώνει μία απ' τις κοπέλες που θα βρίσκονταν στο χορό.
Η χαρά της ελεύθερης βούλησης!
Από τότε θα βγήκε αυτό το "ένας γάμος της τάξεώς μας", κατεστημένο που κατάφερε να το σπάσει μόλις πρόσφατα ο Φίλιππος της Ισπανίας, όταν παντρεύτηκε την κοινή θνητή _και_ διαζευγμένη Λετίσια. Να μην μιλήσω για κάτι βόρειους, Δανούς και Νορβηγούς και τέτοιους, οι οποίοι παντρεύονται κάτι μπαρ γούμαν, θου Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου, ταράζοντας τους οίκους των προγόνων τους!
Και πέστε μου τώρα, γιατί δηλαδή ο πρίγκιπας να πάρει τη Σταχτοπούτα και να μην πάρει μία απ' τις αδελφές της, λέω εγώ! Είχε να διαλέξει μία κοκκάλω και μία πιο "τσουπωτή", όρεξη να'χει!
Τι στο καλό, αφού το μοναδικό του κριτήριο γι'αυτό το γάμο ήταν εκείνο το "γυάλινο" γοβάκι, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν έσπασε κιόλας, τόση σκάλα που κουτρουβάλησε η άλλη, (αθάνατα πράγματα φτιάχνανε τότε, αυτοί ήταν μάστορες, όχι σαν κάτι άλλους σήμερα!), θέλετε να μου πείτε πως σε ολόκληρο βασίλειο καμία άλλη δεν φορούσε νούμερο 38 παπούτσι;
Έστω και 37; Γιατί, τι άλλο να φορούσε η δόλια η σταχτούλα; Αν ήταν 45 το παπουτσάκι, τότε δεν θα ήταν η Σταχτοπούτα, θα ήταν η Φιόνα, η γυναίκα του ΣΡΕΚ!
Θα μπορούσε λοιπόν ωραιότατα, κατά τη δική μου φαντασία, να πάρει την "τσουπωτή" αδελφή, έτσι για να δικαιωθούμε κι εμείς οι αφρατούλες κάποτε, αμάν πια μ'αυτόν τον κοινωνικό ρατσισμό! Δηλαδή τι; Έπρεπε να βγει το "Είσαι το ταίρι μου" δηλαδή για να δούμε προκοπή;
Φανταστείτε σε αυτήν την περίπτωση, μεγαλεία η μάνα της, η κακιά μητριά! Βασιλοπεθερά θα γινότανε και σου έλεγα εγώ πόση στάχτη θα είχε να καθαρίζει μετά η όμορφη κόρη -χωρίς συγκεκριμένο όνομα- του πάμπλουτου, πλην όμως πανηλίθιου εμπόρου πατρός της...
Από τέτοια; Πάμπολλα! Πείτε μου παραμύθι, να του αλλάξω τα φώτα εγώ...
Για πότε θα δείτε την Αυγή (Ωραία Κοιμωμένη) να μην κοιμάται ποτέ της, αφού θα έχει περάσει την κακιά μάγισσα σουβλάκι σε όλα τα αδράχτια του βασιλείου, δεν θα το πιστεύετε!
Ή μήπως νομίζετε ότι αργώ να κάνω τη Χιονάτη βουλιμική και απ' τη λιγούρα της να φάει ολόκληρο το δηλητηριασμένο μήλο; Και τότε όχι το φιλί του πρίγκηπα, οι 120 Ενωμένοι Πρίγκηπες να έρθουνε και να φιλάνε από δάχτυλο ποδιού μέχρι ρίζα κεφαλής, δεν τη σώζει τίποτα την έρμη! Γιατί μόνο η επιστημονική κοινότητα μπορεί να τη σώσει με την κατασκευή κατάλληλου αντιδότου, αλλά αυτό είναι εκτός παραμυθιού, οπότε θεωρήστε την ξεγραμμένη ήδη!
Θέλω με όλα τούτα να πω ότι τα παραμύθια είναι αποτέλεσμα ζωηρής φαντασίας, που πολλές φορές δένει με τις παραδόσεις και τα ήθη κάθε λαού και γίνεται διήγηση που φτάνει, από στόμα σε στόμα μέχρι στις μέρες μας και πάει ακόμα παραπέρα.
Καμιά φορά πάλι, το παραμύθι αποκτά "ενότητες" και "μέρη", όπως ο δόλιος ο Μάικ ο Φασολάκης, που μέχρι και κομμωτήριο πήγε και μάλιστα με τη φιλική συμμετοχή του Σάκη Ρουβά!
Μήπως η Πολυάννα δεν ήταν το ίδιο; Που έχει ταξιδέψει σε όλη την άγρια Δύση _και_ στο Μεξικό, παντρεμένη, με παιδιά, χωρίς παιδιά, μα με τόση χαρά σε ένα και μόνο παιχνίδι, όπως αυτό γέννησε η φαντασία της Ελεάνορ Πόρτερ και από τότε γαλουχηθήκαμε γενιές και γενιές στη λογική της αισιοδοξίας και της θετικής προσέγγισης κάθε προβλήματος, ανάθεμα αν το κάναμε πράξη στη ζωή μας...
Όλα ξεκινούν ένα όμορφο πρωί, μεσημέρι, απόγευμα ή βράδυ, όταν κάποιος ή κάποια πιάνει στα χέρια του μια λευκή σελίδα και τη γεμίζει μελάνι, γεννώντας, δημιουργώντας, παλεύοντας με τα κύματα της φαντασίας του.
Κι αν στη σύγχρονη εποχή η λευκή σελίδα και το μελάνι έχουν γίνει οθόνη και πληκτρολόγιο ενός υπολογιστή, η φαντασία παραμένει ζωηρή και τα κύματά της πάνε κι έρχονται, δημιουργώντας -εκτός από τσουνάμια- κι όμορφα ή άσχημα (δεν έχει σημασία) παραμύθια...
Είναι ένας ολόκληρος μαγικός κόσμος, που δεν έχει ανάγκη καμία υλική διάσταση για να δημιουργηθεί, δεν έχει καν ανάγκη εμπειρίας.
Τον φτιάχνεις όπως τον θέλεις και βάζεις ήρωες όποιους θέλεις, χωρίς έλεγχο, χωρίς σωστό ή λάθος, χωρίς αντιστάσεις, έχοντας μπλοκάρει τη λογική απέξω, διότι δεν έχει τα απαραίτητα διαβατήρια για τούτο το ταξίδι, αυτή η κοπελιά.
Εικόνες, χρώματα, τραγούδια, τεράστιοι δράκοι και όμορφες ξανθομαλλούσες, πρίγκηπες με λαμπερά σπαθιά που δεν θα χρησιμοποιηθούν ποτέ σε καμία μάχη, βάτραχοι που, αντί να χάφτουν μύγες, παίζουν μπάλα στις ακροποταμιές, νεράϊδες και δέντρα που μιλάνε, πυγολαμπίδες που φωτίζουν τις νύχτες στη χώρα του Ποτέ, όλα αυτά φτιάχνουν αυτό που ο Ντίσνεϊ ονόμασε FANTASIA και έπηξε στο τάλαρο, κυρίες και κύριοι!
Διότι η φαντασία και ο μαγικός κόσμος των παραμυθιών είναι το τελευταίο καταφύγιο που έχουμε όλοι μέσα σε μια δύσκολη μέρα, είναι εκεί που μπορούμε να πάμε, χωρίς να μας ζητάει κανένας τίποτα, είναι ο όμορφος κόσμος που αντικρύζουμε με τα μάτια μας κλειστά, είμαστε εμείς, οι πιο αθώοι εμείς!
Κι αν δεν μπορούμε να τον φτιάξουμε μόνοι μας, τότε τον παραγγέλνουμε σε εκείνους που μπορούν να μας τον προσφέρουν. Και μέσα σ'αυτόν βρίσκουμε ξανά τον εαυτό μας όπως θα τον θέλαμε....
Μην νοιαστείτε λοιπόν για το ποιος έφαγε τελικά τον άλλον, ο λύκος ή η Κοκκινοσκουφίτσα, αν ο πρίγκηπας φίλησε τη Χιονάτη τελικά ή όχι, αν τιμωρήθηκε ποτέ η Ούρσουλα στη Μικρή Γοργόνα για όσα πέρασε η έρμη η Άριελ, μην σκάτε για το αν ντράπηκε ή όχι ο βασιλιάς κυκλοφορώντας γυμνός, θεωρώντας ότι φορούσε την αόρατη πλουμιστή φορεσιά του. Η για το αν φύσηξε βοριάς και πήρε το ξύλινο σπιτάκι που είχαν φτιάξει τα τρία γουρουνάκια ή για το τι απόγιναν τελικά τα επτά κατσικάκια μακριά απ' τη μανούλα τους.
Η ουσία είναι στο "δώσε κλώτσο να κυλήσει, παραμύθι ν'αρχινίσει" κι αυτό είναι που μπορεί να φτιάξει τη μέρα σας ή και τη ζωή σας...όπως ακριβώς τη φαντάζεστε! Έτσι, φτιάξτε κι εσείς το δικό σας παραμύθι κι αν δεν μπορείτε, παραγγείλτε το, νοικιάστε το ή αγοράστε το, δεν έχει καμία σημασία, αρκεί να το ζήσετε...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου