ΜΙΚΡΑ ΑΓΟΡΙΑ: ΠΙΣΩ ΑΠ'ΤΟΝ ΜΠΕΛΑ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΕΡΩΤΑΣ!

by Unknown 11.8.14 0 σχόλια

Χθες πέρασα μία υπέροχη μέρα δίπλα στη θάλασσα, παρέα με μία φίλη μου και τα δύο πολύ όμορφα (στην κυριολεξία) αγοράκια της, ηλικίας 8 & 6 ετών, που δικαιώνουν τη ρήση: "Ένα παιδάκι-ένα αγγελάκι, δύο παιδάκια-δύο διαβολάκια"!

Ο μεγάλος, κατά τα λεγόμενα της φίλης μου, μετά το τέλος των διακοπών τους, και λόγω του περιορισμού στο διαμέρισμα, δέχτηκε την απρόσμενη επίδραση της επερχόμενης πανσελήνου (της χθεσινής) και παρουσίαζε φαινόμενα σεληνιασμού όλη την εβδομάδα. Για τον μικρό, πέρα από κάτι πτώσεις που του έσκισαν τα χειλάκια του, δεν παρατηρήθηκαν αντίστοιχα φαινόμενα. (Να θυμηθώ να ρωτήσω ποια ζώδια επηρεάστηκαν πάλι απ' το πανσεληνιακό τσουνάμι!).

Τέλος πάντων, εγώ που στη ζωή μου ευχήθηκα να κάνω μόνο ένα κοριτσάκι και το καλό σύμπαν συνωμότησε ώστε να το πετύχω κιόλας, επέδειξα ολόκληρη την ημέρα τη συμπεριφορά της γυναίκας που συνδυάζει το μητρικό φίλτρο (που το έχω ούτως ή άλλως εξ αφορμής της ύπαρξης της κόρης μου) με την υπομονή της κοριτσομάνας (αυτή που δεν έχει δοκιμαστεί κι υπάρχει ακόμα εν αφθονία, πριν η εφηβεία της κόρης της, που πλησιάζει επικίνδυνα, να την καταρρακώσει).

Έτσι, όλη τη μέρα, είχα τον μεγάλο όμορφο από κοντά, απαντώντας του ήρεμα και με χαμηλή φωνή σε εκατομμύρια ερωτήσεις τύπου: γιατί έχεις αυτή την ουλή στην κοιλιά ή την άλλη, γιατί έχεις χειρουργηθεί, γιατί ξέχασες αυτή την τρίχα πάνω στο πόδι σου, πώς έγιναν αυτές οι φακίδες εκεί, είσαι παντρεμένη, ποια είναι η κόρη σου, ποιος είναι ο πατέρας της, έχεις γιαγιά και παππού, πού μένεις, γιατί αυτό, γιατί το άλλο και γενικώς τα "365 γιατί" που έχουν όλα τα μικρά, απολύτως φυσιολογικά παιδάκια.

Πρέπει να απάντησα ικανοποιητικά σε όλα μάλλον, γιατί ήταν συνεχώς στο κάτω μέρος της ξαπλώστρας μου, καθισμένος στα πόδια μου, κάποια στιγμή ξάπλωσε κιόλας να κοιμηθεί στα γόνατά μου και με άφησε να του χαϊδεύω τα μαλλιά (ανήκουστο για τα μικρά αγοράκια που δεν τα πολυθέλουν τα χάδια ούτε κι απ' τη μαμά καμιά φορά), επέμενε να με συνοδεύσει στο σπίτι μου (που ήταν πολύ μακριά απ' το δικό του) και κούρνιασε κυριολεκτικά στην αγκαλιά μου, όπου παρέμεινε αρκετή ώρα, τουλάχιστον όσο του πήρε να σκαρφιστεί την επόμενη διαβολιά του, ξέρετε πώς είναι τώρα αυτά, μέχρι να πεις "Δόξα τω Θεώ", φωνάζεις "Βοήθα, Παναγιά μου"!

Όμως το κλου της ημέρας ήταν όταν, βγαίνοντας κάποια στιγμή απ'το νερό κι ενώ σκουπιζόταν με την πετσετούλα του, την έβγαλε από πάνω του και μου την έδωσε για να σκουπιστώ εγώ. Αρνήθηκα αρχικά να την πάρω, λέγοντάς του ότι στεγνώνω χωρίς πετσέτα, αλλά βλέποντας την απογοήτευσή του, την πήρα κι έκανα ότι σκουπίζομαι. Εκείνος, επίμονος και _φυσικά_πολύ έξυπνος, μου λέει, "όχι, έχεις αφήσει νερά στην πλάτη σου και θα κρυώσεις, άσε να σε σκουπίσω εγώ", το οποίο κι έκανε τυλίγοντας ιπποτικά την πετσέτα γύρω απ' τους ώμους μου, κάνοντάς με να "λιώσω" κυριολεκτικά απ' τη φροντίδα και την προσοχή που μου έδειχνε (τελικά αυτό πιάνει ανεξαρτήτως ηλικίας, έτσι;).

Μου πρότεινε πολλές φορές να με πάρει σπίτι του, του είπα ότι θα πάω άλλη φορά κι εκείνος επέμεινε να με πάει στο δικό μου, αρνούμενος να δεχτεί ότι εγώ θα εξακολουθούσα να μένω στη θάλασσα μετά που εκείνος θα είχε φύγει. Τελικά, η μητέρα του τον έπεισε προτείνοντάς του βόλτα στις κούνιες, όπου θα έβλεπε μια αγαπημένη δίχρονη μπουμπού (έτσι γίνεται πάντα, στο τέλος της μέρας τους χάνεις για μια μικρότερή σου!), αλλά ομολογώ ότι και τότε αντιστάθηκε αρκετά, λέγοντας ότι δεν θέλει να πάει κούνιες και ότι προτιμούσε να μείνει στη θάλασσα μαζί μου και μόνο επειδή η μπουμπού έφευγε την άλλη μέρα για διακοπές και θα αργούσε να την ξαναδεί, έφυγε για να την αποχαιρετίσει. Το λες και σχετική νίκη αυτό, έναντι της αναιδούς βρακοπιπιλοφόρας μπουμπούς, που κάποια στιγμή, 20 χρόνια μετά, θα σου φάει χωρίς δεύτερη σκέψη τον άντρα, οπότε ξεκίνα να την εκδικείσαι προκαταβολικά, τώρα που ακόμα σε παίρνει! 

Έμεινα στη θάλασσα πολύ ώρα μετά που έφυγαν, παρακολουθώντας το φεγγάρι να βουλιάζει μέσα στα ήρεμα νερά και σκεπτόμενη τι μου δίδαξε η μέρα:

1. Οι αγορομάνες είναι μια ειδική κατηγορία γυναικών, που θα έπρεπε να αναγνωρίζεται απ' την Πολιτεία, όπως οι ηρωΐδες της Εθνικής Αντίστασης, πολύ περισσότερο δε, διότι ο "εχθρός" είναι πάντα μέσα στο σπίτι τους!

2. Επειδή η προσφορά τους _δεν_ αναγνωρίζεται τελικώς απ' την Πολιτεία, εκείνες εκδικούνται την αχαριστία και μεγαλώνουν αγόρια που βασανίζουν όλο το γυναικείο γένος διά το υπόλοιπο του βίου τους, μ'εκείνες να κοιτάζουν χαιρέκακα, ξεχνώντας πως και για τη δική τους ταλαιπωρία ευθύνεται μια άλλη γυναίκα που κάποτε μεγάλωσε αντίστοιχα την "κολώνα του σπιτιού τους"! Δανεικά είναι αυτά κι όπως ξέρετε, στην Ελλάδα, τα χρέη μεταβιβάζονται γενιές και γενιές....

3. Με βάση τα 1+2, σ'ευχαριστώ σύμπαν, είμαι πάντα ευγνώμων που έκανα κορίτσι!

4. Ένα παιδί χρειάζεται την αγάπη μας (μόνιμα) και την προσοχή μας (πρωτίστως) αποκλειστικά και για ολόκληρο το 24ωρο -κάτι που εύκολα λέγεται από κάποιον που το κάνει για λίγες ώρες, αλλά πολύ δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα του γονιού και μάλιστα όταν υπάρχουν κι άλλα παιδιά. Η αλήθεια είναι όμως πως κάποιες ηλικίες το έχουν περισσότερη ανάγκη από κάποιες άλλες, οπότε χρειάζεται να πάρουμε λίγο χρόνο και να σκεφτούμε περισσότερο το ζήτημα των προτεραιοτήτων κάθε φορά, λαμβάνοντας υπόψη ότι ο πρώτιστος συμβιβασμός στη ζωή μας είναι πως δεν μπορούμε να τους έχουμε όλους, πάντα, ευχαριστημένους!

5. Όλα τα παιδιά σε παίρνουν στα σοβαρά -και σε εκτιμούν, ακούγοντάς σε- όταν τους δείχνεις ότι κι εσύ τα παίρνεις στα σοβαρά και κρέμεσαι απ'τα χείλη τους, όταν τους απαντάς χωρίς "θ" και "δ", σε αντικατάσταση των "σ" και "ζ" αντίστοιχα, θεωρώντας το "χαριτωμένο", χωρίς να τους δίνεις ανόητες παιδικές απαντήσεις και χωρίς να δείχνεις ότι κουράζεσαι στις δεκάδες _συνεχείς_ ερωτήσεις τους!
Το ότι είναι αυτά παιδιά, δεν σημαίνει ότι είσαι κι εσύ, από σένα περιμένουν "μεγαλίστικες" απαντήσεις, τις παιδικές τις ξέρουν ήδη!
Πολύ δύσκολο να γίνεται αυτό κάθε στιγμή, όμως ποιος είπε ποτέ πως το να είσαι γονιός είναι εύκολο πράγμα;

6. Χαίρομαι που υπάρχουν εξαιρέσεις στον κανόνα των υστερικών αγορομανάδων, που ζούνε και υπάρχουνε μόνο για τους "λεβεντάκους τους": Εκείνες οι πολύ ισορροπημένες γυναίκες, που -παρά τα όσα περνάνε στη ζωή τους - καταφέρνουν και μεγαλώνουν καλά τ'αγόρια τους, χωρίς υστερίες γιατί τους τσίμπησε σφίγγα ή γιατί έσκισαν τα χείλια τους, χωρίς να σκούζουν "αχ, το παιδί!" κάθε φορά που ματώνουν τα γόνατά τους, χωρίς να υποκύπτουν σε κάθε τους απαίτηση, δίνοντάς τους πρότυπα και λόγους για να αγαπήσουν πραγματικά _και_ τις άλλες γυναίκες, όχι μόνο τη "μανούλα".

7. Λυπάμαι που δικαιώνεται η δική μου μάνα, που έλεγε "ο άντρας που θα σε αγαπήσει βαθιά δεν γεννήθηκε ακόμη!" (Μάνα να σου πετύχει! Με μία της κουβέντα σε στέλνει γραμμή για τον ψυχολόγο, αλλά μοιάζει να έχει δίκιο τελικά). Κάπως έτσι γεννιούνται οι γυναίκες-κούγκαρ, τι νομίζεις, πολύ θέλει;

8. Οι επιδράσεις που δεχόμαστε απ' την πανσέληνο, μπορούν να "παλευτούν", αν υπάρχει υπομονή και καλή διάθεση, θυμηθείτε το αυτό την επόμενη φορά που θα σεληνιαστείτε, εσείς ή μέλος της οικογένειάς σας. Για την περίπτωση που είστε εσείς ο "σεληνιασμένος", φροντίστε να έχει γίνει το σχετικό φροντιστήριο "διάσωσης για τη δύσκολη ώρα" σε ημέρες που προηγούνται ή έπονται αρκετά του φαινομένου.

9. Χαίρομαι που σ' έναν κόσμο με βιαστικά αισθήματα και γρήγορες αποφάσεις, υπάρχει ακόμα ελπίδα για την κόρη μου, αφού η ιπποσύνη δεν έχει χαθεί, θέλει απλώς την ευκαιρία της να λειτουργήσει. Έτσι, είναι παρήγορη η γνώση πως ίσως υπάρχει κάπου ένας πραγματικός ιππότης, που θα της σκουπίζει την πλάτη με την πετσετούλα του για να μην του κρυώσει, γλιτώνοντάς με κι απ' την έννοια να της θυμίζω να παίρνει μαζί της "ζακετούλα".

10. Τι σας λέω εδώ και καιρό και με λέτε γραφική;
Πίσω από κάθε "βάτραχο", υπάρχει πάντα κρυμμένος ένας πανέμορφος πρίγκηπας, που απλώς περιμένει το κατάλληλο φιλί για να μεταμορφωθεί..