Το Παραπονάκι είναι
το παραμύθι μου…
Μια μέρα, καταμεσής
μιας μεγάλης αγάπης, γράφτηκε κι απλά έγινε…εγώ.
Το σχήμα του
απροσδιόριστο, το φύλο του ακαθόριστο μεν, αλλά γραμμένο από μια γυναίκα δεν
μπορεί παρά να φέρει τη θηλυκή της ματιά, η ηλικία του δεν έχει καμία σημασία (κυρίως όταν μιλάμε για γυναίκες) και το μόνο που μετράει είναι ότι μπορεί να γίνει η προσωποποίηση των σκέψεων,
των συναισθημάτων μας, όλων αυτών που μας πνίγουν και θέλουμε να τα φωνάξουμε,
αλλά κάτι κρατάει τη φωνή μας και δεν βγαίνει…
Με τη βοήθεια
λοιπόν ενός καλού κι αγαπημένου φίλου, απ’ αυτούς που τους βάζεις στη ζωή σου
μια μέρα και τους «κλειδώνεις» μέσα εκεί να μην φύγουν ποτέ, δημιουργήθηκε
τούτο το blog. Δεν είναι το κλασικό blog, δεν έχει νέα και ειδήσεις από τον κόσμο,
δεν έχει διαρκείς ενημερώσεις, δεν άπτεται των δημοσιογραφικών κανόνων. Γιατί
το Παραπονάκι δεν είναι δημοσιογράφος, δεν ανήκει σε καμία ένωση, δεν κουβαλάει
στον εγωϊσμό του φιλοδοξίες για Πούλιτζερ…
Είναι μόνο αυτό: Η
φωνή που πνίγεται στο λαρύγγι μου και δεν τολμάει να σχηματιστεί με λόγια, αλλά
μπορεί να βρει ανακούφιση στην ποίηση που κρύβουν οι λέξεις πάνω στο χαρτί,
μπορεί να βρει παρηγοριά ακόμα και σ’ αυτά που κρύβονται ανάμεσα στις γραμμές
τους κι ας μην υπάρχουν διακριτά ίχνη από το μελάνι τους.
Γράφοντας, όλα
έγιναν πιο μεγάλα. Οι μεγάλες πίκρες απέκτησαν συμπαντικές διαστάσεις, οι
μεγάλοι πόνοι βρήκαν ανοικτή πόρτα και έγιναν δάκρυα ανακούφισης. Όμως και τα
κρυφογελάκια έγιναν γάργαρο, δυνατό γέλιο κι ακούγεται πια παντού, οι μεγάλες
αγάπες έγιναν έρωτες δυνατοί, η ελπίδα μεγάλωσε, πήρε σχήμα, έγινε όμορφη κοπελιά
κι όχι μια άπιαστη οπτασία…
Έτσι γίνεται όταν
είσαι εσύ και η φαντασία σου. Παίζεις το παιχνίδι της κι εκείνη σε περιγελάει,
γιατί είναι σίγουρα πιο δυνατή από σένα, εκ προοιμίου νικητής.
Ο μόνος τρόπος να
αποκτήσεις κάποια πιθανότητα να πας σε "μεγαλύτερη πίστα", είναι να βάλεις κι
άλλους στο παιχνίδι αυτό. Η ισχύς εν τη ενώσει, όσο πιο πολλοί, τόσο πιο
δυνατοί και η νίκη στο παιχνίδι της φαντασίας, καμιά φορά έχει το όνομα
«ρεαλισμός», κάτι που γίνεται στ’ αλήθεια δηλαδή… κι εγώ θέλω να κάνω αυτά που
φαντάζομαι αλήθεια…
Με τούτο το
σκεπτικό, το Παραπονάκι έγινε εκπομπή…
Για να χωράει κι
άλλους, για να ακούγονται απόψεις, να μαζεύονται οι γκρίνιες και τα παράπονα
και να λύνονται από πολλούς μαζί, αφού τα πιο πολλά μυαλά παράγουν σίγουρα
καλύτερο αποτέλεσμα από ένα…
Το βήμα μου δόθηκε
από τον CR RADIO, το σταθμό που φιλοξενούσε εδώ και δύο
χρόνια τη θεατρομέλισσά μου κι έτσι το Παραπονάκι μου, από την επόμενη Πέμπτη 3
Οκτωβρίου και κάθε Πέμπτη στις 21:00, θα βρίσκεται για μια ώρα στον διαδικτυακό
αέρα, στο σύνδεσμο www.crradio.gr, αποκτώντας υπόσταση ραδιοφωνική.
Μου έλεγε η γιαγιά
μου όταν ήμουνα μικρή: «Εγώ παιδάκι μου, γράμματα πολλά δεν ξέρω, αλλά θα σου
τα πω όπως τα νιώθω»…
Ε, κάπως έτσι
γίνεται κι εδώ…Θα σας τα λέω όπως τα νιώθω, όπως τα νιώθει ο καθένας από μας,
που δεν είναι ο φωτεινός παντογνώστης, που δεν έχει bachelor σε κάθε τι, για το οποίο όμως μπορεί να έχει γνώμη, που
μπορεί να κριτικάρει και να δεχτεί την κριτική, να κάνει λάθος και να μάθει να
το δέχεται, να έχει δίκιο κι αυτό κάπως να το λαμβάνουν υπόψη τους αυτοί που
πρέπει…
Χθες, έγινε μια
πρώτη, δοκιμαστική εκπομπή, κυρίως για να δούμε αν τα μηχανήματά μας
αντέχουν…τα παράπονά μας!
Κι όπως θα γίνεται
κάθε φορά μετά από κάθε εκπομπή σε τούτη εδώ τη σελίδα, θα δημοσιευτεί το
κείμενό της. Το blog αυτό βέβαια, δεν είναι φτιαγμένο μόνο προς
τούτο το σκοπό, αλλά ξέρετε, είναι κι εκείνη η λειτουργία του μυαλού που
απαιτεί να τα έχεις όλα μαζεμένα κάπου, έτσι, σαν ένα αρχείο, ώστε όταν εκείνο
κουράζεται, να υπάρχει πάντα διαθέσιμο ένα back up plan…
Ακολουθεί λοιπόν ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΑΚΙ
ΤΗΣ ΠΕΜΠΤΗΣ, μια
στήλη μέσα σε τούτο εδώ το blog, για όσους δεν πρόλαβαν να ακούσουν ή για
εκείνους που θέλουν να κάνουν ένα σχόλιο πάνω σε όσα ακούστηκαν…
Τούτη, η πρώτη εκπομπή
δεν είχε θέμα…ήταν μόνο η γνωριμία με το μικρόφωνο…
Δεν έχει σημασία,
είπαμε να τα λέμε όλα…σημαντικά κι ασήμαντα.
Ας ξεκινήσουμε με
τα ασήμαντα κι ας φτιάξουμε μαζί τα σημαντικά…
«ΕΚΠΟΜΠΗ ΜΗΔΕΝ»
Καλησπέρα σας και
καλώς ήρθατε στο διαδικτυακό γκισέ παραπόνων του CR RADIO!
Πέμπτη, 26
Σεπτεμβρίου σήμερα, η ώρα είναι εννιά το βράδυ και στο μικρόφωνο του CR RADIO, δεχόμαστε το μικρό ή το μεγάλο
σας…Παραπονάκι! Παρακαλώ, μπείτε στη σειρά και μην σπρώχνεστε.
Είμαι η Εύα
Τσαροπούλου και αν βάζαμε αρίθμηση στις εκπομπές μας, αυτή θα μπορούσε κάλλιστα
να είναι η…νούμερο μηδέν, αφού η επίσημη πρώτη μας θα γίνει την επόμενη
εβδομάδα. Να μας βγει πρώτα η γκρίνια για το αν λειτουργούνε όλα καλά, αν
ακουγόμαστε εντάξει, όχου συνωστισμός στο τσατ και τέτοια. Κι από βδομάδα πια,
ποιος μας πιάνει!
Στη φετινή τρίτη
σεζόν λειτουργίας του σταθμού μας, η δική μου τουλάχιστον εκπομπή έχει
αλλάξει…σκηνικό, όνομα και θέμα! Έτσι, η THEATRE BEE, αφήνει τις βόλτες στα σινεμά και στα θέατρα
της πόλης και δίνει τη σκυτάλη στο Παραπονάκι, που κι αυτό θα κάνει τη μικρή
του βόλτα, αλλά αυτή τη φορά εποπτεύοντας όλα εκείνα που μας συμβαίνουν, όλα
εκείνα που μας ταλαιπωρούν κι όλα εκείνα που μας κάνουν καθημερινά να ξεκινάμε
με ένα «ωχ» τη μέρα μας.
Τα όσα συμβαίνουν
γύρω μας και ο αντίκτυπος που αυτά αφήνουν σε μας, τους απλούς πολίτες, θα
είναι λίγο πολύ ο εβδομαδιαίος «κόμπος» που το Παραπονάκι καλείται να λύσει…Ε,
κι αν δεν μπορεί να λυθεί, τότε υπάρχει πάντα και το κόψιμο! Παλιά, καλή και το
κυριότερο: Δοκιμασμένη τακτική!
Από τούτη εδώ την
εκπομπή θα ακούγεται όλη εκείνη η χαριτωμένη γκρίνια, την οποία συναντάμε
παντού: Μα σε νευριασμένους ταξιτζήδες, κάθε Δευτέρα πρωί, που εσύ βιάζεσαι να
πας στη δουλειά και δεν σου φτάνει καλά καλά το άγχος επειδή έχεις αργήσει,
πρέπει να υποστείς και την πολυλογία του συμπαθέστατου οδηγού, ο οποίος πρέπει
ντε και ντε κάπου να τα πει!
Μα σε τρελαμένες
μανάδες, που πρέπει να κάνουν τη Μαίρη Παναγιωταρά, με κρεμασμένα δύο κούτσικα
από την κατά τα άλλα ατσαλάκωτη pencil φούστα τους, πριν προλάβουν να πάνε στο
γραφείο –και να ξεκουραστούν επιτέλους!- και πριν προλάβουν να πιούνε μια
γουλιά καφέ!
Μα σε
αγανακτισμένους συνταξιούχους, που έχουν πιάσει στασίδι από το Σάββατο το πρωί
στις έξι έξω από την τράπεζα και είναι ήδη τρίτη μέρα εκεί, με ένα μπουκαλάκι
νερό υπό μάλης, ένα μπαστούνι που μαστιγώνει ενίοτε τον αέρα κι άλλοτε
δυστυχείς περαστικούς, καλούμενους εφεξής ως «παράπλευρες απώλειες», μα με
αμείωτο, τρελό κέφι για κουβέντα!
Στους διαδρόμους
των δημόσιων νοσοκομείων, εκεί στα εξωτερικά ιατρεία, όπου νέοι, γέροι, μωρά,
χτυπημένοι βαριά ή απλώς κρυωμένοι, ανταλλάσσουν τις αρρώστιές τους
περιμένοντας κι ενώ μπήκαν εκεί γιατί πάτησαν ένα καρφί, από τις πολλές ώρες
και τον.. συναγελασμό, βγαίνουν με λιμώδη μονοπυρήνωση στην καλύτερη περίπτωση
και στη χειρότερη, έξι μηνών έγκυοι…
Στις αίθουσες των
δικαστηρίων, όπου περιμένεις εσύ που έχεις μία κλήση από τη δημοτική αστυνομία,
για την οποία έχεις μάθει πολύ μετά την εκπνοή της απαιτούμενης προθεσμίας την
ύπαρξή της και ξαφνικά βρίσκεσαι να κάνεις ωραίες και φερέλπιδες γνωριμίες με
κάτι νονούς της νύχτας και πιάνεις πόστα για το χειμώνα…πρώτο τραπεζάκι στο
Ρέμο...
Στις ουρές των
τραπεζών, στην αναμονή για να πάρεις τον Κλειδάριθμο από το ΙΚΑ – καλά αυτό το
τελευταίο μην το ζήσετε! – στις επαφές μας με τον big brother αυτής της χώρας που λέγεται εφορία και
γενικώς…όπου υπάρχουν άνθρωποι!
Παράπονα και
γκρίνια παντού λοιπόν κι εγώ που, φύσει και θέσει – τουλάχιστον όσο μου
επιτρέπει αυτό που ελέγχω με το θυμικό μου – είμαι κατά της γκρίνιας, αποφάσισα
να τα…πατάξω με ομοιοπαθητική!
Έτσι, κάθε Πέμπτη
βράδυ και για μία ολόκληρη ώρα, από τις εννιά, ως και λίγο πριν χτυπήσουν τα
«Ξεκούρδιστα Ρολόγια» του σταθμού μας, θα γκρινιάζουμε εδώ, μαζί, ανενόχλητα,
αδιάκοπα και χωρίς λογοκρισία, για όλα εκείνα που μας ενοχλούν. Κι όσα δεν
προλάβουμε να πούμε εδώ μπορούμε να τα γράφουμε! Έτσι, στη διάθεσή σας είναι το
e-mail τούτης εδώ της εκπομπής: paraponaki@paraponaki.gr, και η σελίδα της εκπομπής στο FB «Το παραπονάκι», όπου μπορείτε να γράφετε
ό,τι σας απασχολεί, ό,τι σας κάνει να μην…την παλεύετε και ό,τι θα θέλετε να
καυτηριάσουμε μαζί από αυτό το μικρόφωνο.
Με άλλα λόγια,
τούτη η εκπομπή θα είναι ένα βήμα για όλους τους Γκρινιάρηδες του ελληνικού στρουμφοχωριού
μας, που αναζητούν αυτό που λέμε «ένα αυτί» να τους ακούσει, έναν ώμο να κλάψουν πάνω του
και μια παρηγορητική αγκαλιά να νιώσουνε καλά.
Θα είναι δηλαδή
κάτι σαν ομαδικό group therapy, από όλα εκείνα που μαστίζουν την
καθημερινότητά μας και ή που μας κάνουν να σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και να λέμε,
«εντάξει πάμε τώρα για καφέ κι άσε τους να βουρλίζονται, εκατό χρόνια τα ίδια
και τα γίδια», ή που μας στέλνουν με 20 πίεση στο πλησιέστερο νοσοκομείο. Κι
όπως ήδη απέδειξα παραπάνω, αυτό το τελευταίο δεν συμφέρει, ιδίως στην
περίπτωση της εγκυμοσύνης, μην τα ξαναλέμε κιόλας!
Αλλά ούτε και το «πάμε
για καφέ» μπορεί να αποτελεί πάντα λύση, γιατί από τους πολλούς καφέδες, το
μόνο που μπορούμε να πετύχουμε είναι να γίνουν τα νεύρα μας κρόσσια και πάλι λύση
να μην έχει δοθεί, άσε που θα επανέλθουμε στην ακριβώς παραπάνω κατάσταση του
νοσοκομείου, αυτή τη φορά με εκείνη την ωραιότατη άσπρη μπλουζίτσα, που πάει
τρέλα με τα ξανθά μαλλάκια μου και δένει απίστευτα με τα χεράκια πίσω.
Έτσι, ως καλοί και
φιλειρηνικοί πολίτες, που όλοι επιδιώκουμε φυσικά την Παγκόσμια Ειρήνη, που
πάει ασορτί με το στέμμα της μις Universe, θα κάνουμε και μία προσπάθεια να δούμε τα
πράγματα κι από εκείνη την πλευρά που είναι πολύ καλά κρυμμένη!
Ώστε, αν είμαστε
πολύ τυχεροί, να μπορούμε να αχνοδούμε και ένα ψήγμα λύσης, κάπου στο βάθος του
τούνελ…
Γιατί ξέρετε,
έρχεται εκείνη η στιγμή κάποτε, που πρέπει να διαλέξεις το παραμύθι σου.
Δηλαδή, εκείνο στο οποίο επιλέγεις να είσαι ο πρωταγωνιστής. Υπάρχουν και τα
δύο. Δόξα στο Γιαραμπή, οι παραμυθάδες είναι διαχρονικό επάγγελμα. Μπορείς να
αποφασίσεις μόνος σου αν θέλεις να είσαι ο γκρινιάρης νάνος της Χιονάτης και να
σιχτιρίζεις από το πρωί ως το βράδυ όλα τα κακά, στραβά κι ανάποδα που έχει
τούτος ο τόπος. Δεν θα βρεθεί κανείς να σου πει ότι έχεις άδικο και θα βρεις
άπειρους ανθρώπους που θα υπερθεματίσουν κιόλας σε όλα αυτά που εσύ νιρνιρίζεις
με τρομερή επιτυχία!
Ωστόσο, υπάρχει
πάντα και η επιλογή του να κάνεις την Πολυάννα και να παίξεις το Παιχνίδι της Χαράς
στο κάθετί κακό και άσχημο που συναντάς κάθε μέρα και σου ψήνει το ψάρι στα
χείλη. Είναι αποδεδειγμένο ότι υπάρχει σίγουρα κάτι με το οποίο μπορείς να
αισθανθείς ΚΑΙ ευχαριστημένος γιατί συμβαίνει, έστω κι αν η ευχαρίστησή σου έγκειται στο ότι συμβαίνει
αυτό αντί κάποιου μεγαλύτερου κακού…
Εξάλλου, είναι
γνωστό ότι η αγαπημένη φράση «και μη χειρότερα» είναι καθαρά τυπική, αφού ΠΑΝΤΑ
υπάρχουν χειρότερα. Είναι κάτι σαν αυτό το ανόητο «μ’έναν πόνο» που λένε όλοι
σ’ εκείνη την έρμη, που πάει να γεννήσει.
Ε, κάποια στιγμή,
θέλετε να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτό είναι μόνο ένας αστικός μύθος; Θα είναι το
μικρό μας μυστικό, σας το υπόσχομαι! Δεν υπάρχει ΜΟΝΟ ένας πόνος όταν πας να
γεννήσεις, είναι πολλοί! Αλλά αυτό δεν κατήργησε ποτέ και για κανέναν λόγο
τούτη την ευχή!
Θα μπορούσε κανείς
να πει ότι όλα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Αυτή την έκφραση πάλι, ποτέ μου δεν
την κατάλαβα! Αν είναι ΜΟΝΟ θέμα γωνίας, χαζός είσαι και παραμένεις αμανάτι σε
μία; Άλλαξέ την να πάει στην ευχή της Παναγίτσας, πήγαινε σε άλλη και δες τα
από κει, για τη γωνιά θα τα χαλάσουμε τώρα, ήμαρτον!
Στην εκπομπή μηδέν
λοιπόν, επέλεξα να σας κάνω μόνο μια μικρή εισαγωγή, ένα «τι θα δείτε» φέτος
και να μην καταπιαστώ με ένα θέμα, κυρίως γιατί δεν θέλω να σας αρπάξω από τα
μούτρα με τη μία!
Είναι σαν τη
γυμναστική! Α, ναι, δεν σας τά’πα! Φέτος καταπιάστηκα ΚΑΙ με αυτό το άθλημα. Εκεί
να δείτε τι έχω να καταμαρτυρήσω, όταν θα φτάσει η ώρα!
Την πρώτη φορά
κάνεις λίγο χαλαρή άσκηση, λίγο περπάτημα στο διάδρομο, λέγεται και ζέσταμα,
λίγο ποδήλατο. Την επόμενη φορά πας λίγο περισσότερη ώρα, αρπάζεις και κανένα
βαράκι στα χεράκια, κάνεις λίγες ασκήσεις για τα ποδαράκια, κανέναν κοιλιακούλη
και ούτω καθεξής. Δεν πας με τη μία να γίνεις πρωταθλητής!
Οπότε, σήμερα,
ξεκινάμε χαλαρά, λίγο πιο γελαστικά, λίγο μουσικούλα, λίγο το διαδικαστικούλι, ε,
εντάξει μία ώρα είναι, θα περάσει, πώς κάνετε έτσι!
Ομολογώ βέβαια πως
η στόχευσή μου είναι να μας ρίξω σιγά σιγά στα βαθιά. Γιατί, πραγματικά, όσο κι
αν υπάρχουν παντού αστείες πλευρές, σε όλα τα πράγματα, το σίγουρο είναι ότι
υπάρχουν και οι πολύ άσχημες! Κι όσο κι αν θέλουμε να αντιμετωπίζουμε με
αισιοδοξία τη μέρα που ξημερώνει, βιώνουμε μία πραγματικότητα που δεν μας το
πολυεπιτρέπει. Θέλοντας και μη, μια ωραία μέρα αναγκαστήκαμε να…μεγαλώσουμε.
Πετάξαμε από το στάδιο της προσαρμογής, στο στάδιο της απότομης προσγείωσης και
το τζετ λαγκ είναι απίστευτο και θέλει γερό στομάχι και εξαιρετικές αντοχές…
Τούτες τις μέρες
ζήσαμε και εξακολουθούμε να ζούμε στη φωτιά και στην ταραχή. Η βία, καθημερινό
πιάτο στο τραπέζι μας. Υποκινούμενη από ΠΑΝΤΟΥ και δεν εξαιρώ κανέναν, γιατί τα
συμφέροντα είναι τεράστια και η οπτική μας, δυστυχώς, κοντόφθαλμη.
Οι απεργίες που τελικά
δεν νομίζω ότι λειτουργούν πια σε όφελος των εργαζομένων, αφού δεν οδηγούν
πουθενά, σίγουρα όχι προς όφελος της κοινωνίας στο σύνολό της, ωστόσο
εξακολουθούν να θεωρούνται το μοναδικό του όπλο.
Τα σχολεία που δεν
έχουν καθηγητές και δασκάλους, οι πρόσφατα απολυμένοι, οι παλαιότεροι
απολυμένοι, ανεργία να χτυπάει ταβάνι, πανεπιστημιακά ιδρύματα που ξαφνικά
αναστέλλουν τη λειτουργία τους, φοιτητές που δεν ξέρουν αν θα πάρουν πτυχίο
τελικά, μεταπτυχιακά που μένουν στον αέρα.
Κανάλια που
συνειδητοποιούν την τέταρτη εξουσία τους και παίζουν το παιχνίδι τους κατά το
δοκούν κι άλλα που δεν έχουν πια την ευκαιρία γιατί τα έκλεισαν σε ένα απόγευμα,
σ’ έναν απίστευτο ύμνο προς τη δημοκρατία.
Φορολογία που μας
πίνει το αίμα, αλλά που θα πεθάνουμε κι ακόμα δεν θα ξέρουμε πού πήγαν τα λεφτά
μας. Ε, γιατί όσο να πεις, λεφτά υπήρχαν…τι απέγιναν τώρα και πόσοι μαζί τα
φάγανε, είναι άλλο μεγάλο ζήτημα!
Και μέσα σ’ όλα
αυτά, δηλώσεις και κόντρα δηλώσεις, συλλήψεις για το θεαθήναι, υπουργοί για
κλάματα και ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα…
Υπάρχει φυσικά, η
παραδοχή ότι ο Έλληνας είναι περίεργη φάρα και ότι θα επιβιώσει θέλει δεν θέλει
τούτο το τσουνάμι. Αισιόδοξη φήμη, δεν λέω, την οποία φοβάμαι ότι την έχουν
σπείρει όλοι εκείνοι που παίζουν και το άλλο τραγουδάκι: «Όταν εμείς φέρναμε
τον πολιτισμό, εσείς ήσασταν πάνω στα δέντρα». Δις, τρις και ξανά…
Εγώ δεν θέλω να
ανήκω στην απαισιόδοξη πλευρά, απλώς αναρωτιέμαι, πολλές φορές, κουνώντας το
κεφάλι: Αυτό το πράγμα που λέγεται «κοινή λογική» κι εκείνο το άλλο, που ακούει
στο όνομα «επαφή με την πραγματικότητα», σε ποιο ακριβώς σημείο του ελληνικού υπεδάφους βρίσκονται
κρυμμένα; Γιατί δεν μπορεί, κάποιος τα έχει θάψει πολύ πολύ βαθιά, ώστε να μην
τα βρίσκει ο απολύτως κανείς!
Ε, μέχρι εκεί, βρε
παιδιά, φτάνει το μυαλό μας…υπάρχει κάποιος καλός, πολύ καλός λόγος που γίνεται
αυτό. Λέγεται «ύπνος»! Κάποιες χώρες χρησιμοποιούν τα ναρκωτικά για να
κοιμίζουν τους πολίτες τους, κάποιες άλλες το θρησκευτικό φανατισμό, κάποιες
άλλες την οικονομική δύναμη. Είναι σαν τους επιχειρηματίες, που επισκέπτονται
μια άλλη πόλη: Ο φιλοξενών τους παρέχει καλό ξενοδοχείο, τους βγάζει έξω για
φαγητό και το βράδυ τους στέλνει στο δωμάτιο και…καλή παρέα! Καλοφαγωμένος και
καλοπερασμένος λοιπόν, την επόμενη μέρα, ευχαριστημένος και νομίζοντας ότι έτσι
θα είναι πάντα, πάει ο έρμος και υπογράφει την καλή συνεργασία.
Ε, εμείς στην
Ελλάδα, έχουμε βρει αυτόν τον ωραίο τρόπο να αποκοιμίζουμε τον κόσμο μας:
Θάψιμο της κοινής λογικής πολύ βαθιά στο υπέδαφος, να κάνει παρέα στο πλήθος
των κοιτασμάτων πετρελαίου που έχουμε λέει, αλλά δεν τα «γεωτρίβουμε», γιατί
μια θεωρία συνωμοσίας μας το απαγορεύει και στο φυσικό αέριο, που δεν ξέρουμε
τελικά από πού να του σκάψουμε για να περάσει…
Ουφ! Πολλή δουλειά,
για να τη βγάλω μόνη μου σε μία σεζόν. Θέλω και παρέα, οπότε σίγουρα από τούτη
εδώ την ωραιότατη πολυθρόνα που έχω δίπλα μου, θα περάσει κόσμος και κοσμάκης,
για να καταθέσει τη γνώμη του και το παράπονό του, για να δώσει τη λύση του,
όσο τραβηγμένη κι αν ακουστεί αυτή σε πολλούς. Εύχομαι να μου δοθεί η ευκαιρία
να φιλοξενήσω εσένα κι εσένα κι εσένα, που θα θέλεις να γκρινιάξεις, αλλά θα
θέλεις και να προσφέρεις σε αυτό που λέγεται «πρόβλημα», τη λύση που νομίζεις
ότι του αξίζει…
Εύχομαι να
ακούσουμε και γνώμες ανθρώπων που έχουν γνωρίσει το…αντικείμενο της γκρίνιας
μας από πιο κοντά. Και ίσως έχουν κι εκείνοι κάτι να προσφέρουν κάτι πιο
ουσιαστικό σ’ αυτό το κομμάτι που λέγεται «χτύπημα του κακού στη ρίζα του».
Να σας θυμίσω σ’
αυτό το σημείο το e-mail της εκπομπής: paraponaki@paraponaki.gr. Λειτουργεί σε 24ωρη βάση και υποδέχεται τα
παραπονάκια σας, πριν εκείνα μεταμορφωθούν σε θηρία και μας πνίξουν όλους μαζί.
Σιγά σιγά πάμε για
το τέλος. Σήμερα μόνο γνωριστήκαμε λιγάκι, φορώντας τα πρόχειρά μας, σε μια
προσπάθεια να δούμε αν ταιριάζουμε. Ξέρετε, να κοιταχτούμε στα μάτια, να δούμε
αν λειτουργεί η…χημεία, να δούμε αν το επιτρέπει και η…τεχνολογία και από την
επόμενη φορά θα το κάνουμε…σχέση!
Μετά από μένα
ακολουθούν τα «Ξεκούρδιστα Ρολόγια» με τον Αλέξανδρο Μαρκουλάκη και τον Θάνο
Κακουράτο. Θα είναι κοντά σας από τις δέκα έως τη μία τουλάχιστον ή όσο
αντέξουν τέλος πάντων…
Είμαι η Εύα
Τσαροπούλου. Είμαι εγώ και το…Παραπονάκι μου.
Σας ευχαριστώ πολύ
που ήσαστε μαζί μου σ’ αυτή τη…δοκιμή, σ’ αυτό το τεστ ντράϊβ, για το οποίο
δούλεψε πολύ κόσμος. Να ευχαριστήσω για άλλη μία φορά δημόσια τον Αλέξανδρο
Μαρκουλάκη για το μπάνερ της εκπομπής, το ταλέντο του με ξαφνιάζει πάντα
ευχάριστα, όσο κι αν το έχω…δεδομένο. Ευχαριστώ τη Χριστίνα Μπασιούκα για το
σποτάκι μου και τον Γρηγόρη Ψαλτάκο για το φοβερό creaturάκι μου και τον CR RADIO, που μου δίνει εδώ και τρία χρόνια βήμα στον
αέρα του.
Υπάρχει η γνωστή
ρήση που λέει…δεν είμαι φαγάς, είμαι παραπονιάρης…ναι, νομίζω είναι λιγάκι
ελληνικό γνώρισμα αυτό. Και είναι καιρός να αρχίσουμε να βγάζουμε κάτι καλό από τα χαρακτηριστικά μας...
Αυτό ήταν…Μικρό ή
μεγάλο, αυτό ήταν το Παραπονάκι μου…
Καλή σας νύχτα και
όλα να πάνε καλύτερα…μέχρι ν’ αλλάξουμε τον κόσμο!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου