ΤΗ ΣΑΚΚΑ ΣΟΥ ΚΑΙ Σ' ΑΛΛΗ ΠΑΡΑΛΙΑ...

by Unknown 9.9.13 0 σχόλια

Κι ενώ η έναρξη της σχολικής χρονιάς κοντοζυγώνει με γοργά βήματα, σαν ευζωνάκι που αλλάζει σκοπιά, τα προβλήματα των σχολείων καλά κρατούν...

Σε σχολείο του κέντρου - που φαντάζομαι ότι δεν είναι το μοναδικό - έγινε καταγγελία γιατί μαθητές της Γ' Λυκείου, αναγκάστηκαν να εκδιωχθούν άρον-άρον από αυτό, γιατί καταργήθηκε λέει (!) η θετική κατεύθυνση, την οποία είχαν επιλέξει. 

Γιατί καταργήθηκε; Γιατί, με τα πήγαινε-έλα των μαθητών, έμειναν μόνο έξι μαθητές που είχαν αυτή την επιλογή, ενώ πρέπει να υπάρχουν οκτώ, ώστε να δικαιολογείται η ύπαρξη της κατεύθυνσης στο σχολείο! 

Δηλαδή τώρα, τα παιδιά αυτά είναι αναγκασμένα, στην τελευταία σχολική τους χρονιά, που έχουν ήδη επιβαρυμένη ψυχολογία λόγω πανελληνίων εξετάσεων, να αλλάξουν και σχολείο, συμμαθητές, καθηγητές και ξαναφτού κι από την αρχή να πρέπει να γνωριστούν με τους καθηγητές, να αποδείξουν τις ικανότητές τους, να ξαναενταχθούν στο σύστημα που θα έχει το καινούργιο σχολείο, να κάνουν μία άγνωστη κι αμφιλεγόμενη διαδρομή, γιατί τώρα Κύριος οίδε πού ακριβώς θα τα πάνε και πόσο κοντά θα είναι το νέο σχολείο με το σπίτι τους και πάει λέγοντας. 

Κοινώς, θα πρέπει, εκτός όλων των άλλων, να εγκλιματιστούν στα δεδομένα ενός ξένου σχολείου. Αν σκεφτεί κανείς ότι αυτό δεν τους είχε ανακοινωθεί πριν το κλείσιμο των σχολείων τον Ιούνιο που μας πέρασε, αλλά τους ανακοινώθηκε μετά το πέρας των εγγραφών, δηλαδή την Παρασκευή που μας πέρασε, είναι εύλογη η απορία μου: Θα εγκλιματιστούν ή θα εγκληματίσουν;

Είναι κατανοητό βέβαια το ότι, στο πλαίσιο των μειώσεων, απαιτούνται κάποιες θυσίες, προκειμένου να λειτουργήσουν τα σχολεία με λιγότερους καθηγητές ή καλύτερες κατανομές διδακτικών ωρών και προσωπικού. Οπότε, ο αριθμός έξι, των μαθητών που καλούνται να αλλάξουν σχολείο θεωρείται απλά και μόνο "μικρή παράπλευρη απώλεια". 

Αναρωτιέμαι, πόσο αγγελικά πλασμένος θα πρέπει να είναι ένας κόσμος, για να θεωρηθεί υπολογίσιμος ακόμα και ο ένας μαθητής και να γίνονται προσπάθειες ώστε να μην χρειάζεται να υποστεί τέτοιου είδους ταλαιπωρίες. Τι ποσότητα πολιτισμού θα πρέπει να έχουμε κατακτήσει, εμείς "που διδάξαμε τους ξένους πολιτισμό όταν αυτοί ήταν ακόμα στα δέντρα", προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε την αξία της Παιδείας και την πραγματική ουσία της;

Αλλά προφανώς είναι "ψιλά γράμματα" όλα αυτά, όταν αναφερόμαστε σε ένα "ασήμαντο" θέμα, όπως αυτό της δημόσιας εκπαίδευσης... 

Όπως τόσα χρόνια ήταν ψιλά γράμματα οι θέσεις που δεν καλύπτονταν στα σχολεία της άγονης γραμμής, ενώ έδειχναν ότι εκεί απασχολούνταν καθηγητές. Ο πίνακας με τις αποσπάσεις τους σε γραφεία μεγαλουπόλεων ήταν γραμμένος με πολύ μικρά γράμματα....

Προφανώς, κάποιος είχε ξεχάσει να τους πει ότι ο θεσμός των μονοθέσιων, διθέσιων σχολείων ανθούσε τη μεταπολεμική εποχή και δεν θα έπρεπε να ανθεί και σήμερα.

Δεν μπορώ να θεωρήσω υπεύθυνους τους καθηγητές για τούτο. Θέμα διοικητικής μέριμνας είναι, για το οποίο κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη. Ο εκάστοτε υπουργός; Οι γενικοί διευθυντές του υπουργείου; Κάποιος οπωσδήποτε. Δεν ευθύνεται φυσικά ο καθηγητής που ζητάει απόσπαση ή μετάταξη νομίζοντας - πιθανότατα σωστά- ότι τη δικαιούται. Εκείνος είναι μονάδα και τον απασχολεί μόνο η δική του υπόθεση. 

Ευθύνεται αυτός που του τη δίνει τελικά, ο οποίος, έχοντας μπροστά του την πλήρη εικόνα των ελλείψεων στα σχολειά, όφειλε να του πει ότι αυτό που ζητάει δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί, για Χ τουλάχιστον χρονικό διάστημα και μέχρι να καλυφθούν τα κενά από άλλους, που δεν το δικαιούνται όσο αυτός. 

Η σχολική χρονιά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, ωστόσο οι απεργίες έχουν ήδη προγραμματιστεί. Εντάξει παιδιά, μπορεί να μην είμαστε επαρκώς προγραμματισμένοι για το άνοιγμα των σχολείων, αλλά στο θέμα των απεργιακών κινητοποιήσεων, α όλα κι όλα! Δεν μας πιάνει κανείς! Πανέτοιμοι και φουλαρισμένοι και με το χέρι έτοιμο πάνω στο σπαθί μας...

Θα μου πεις και τι να γίνει τώρα; Να εγκαταλείψουμε το μοναδικό μέσο άμυνας που έχουμε απέναντι σ' αυτό το αναίσχυντο κράτος; Να κατεβάσουμε τα παντελόνια μας σε ό,τι μας συμβαίνει και να σκύψουμε το κεφάλι στον "εχθρό"; Η απεργία είναι το μοναδικό όπλο του εργαζόμενου...

 

Δεν μπορώ να κουνήσω το κεφάλι μου πικρά, γιατί είμαι σίγουρη ότι δεν θα το δει και κανείς να κουνιέται, δεν ξέρω καν αν ο Μαρξ θα μπορούσε να κουνήσει το κεφάλι του καταφατικά. Μην ξεχνάμε, ο Μαρξ ήταν Γερμανός...

Είναι μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας που δεν μπορεί να δώσει ικανοποιητική απάντηση σ' αυτό. Είναι θέμα νοοτροπίας, γιατί μας έχουν μάθει -και το έχουμε εμπεδώσει πολύ καλά αυτό- ότι ο μοναδικός τρόπος πάλης είναι η αποχή από την εργασία, το μοναδικό όπλο μας απέναντι στον "εχθρό" είναι το να του στερήσουμε τις εργατοώρες μας. 

Το ενδεχόμενο να παλέψουμε καταστάσεις μέσω της ίδιας της εργασίας μας και της αποτελεσματικότητάς μας μέσα απ' αυτήν, το έχει σκεφτεί κανένας ή μπα;;; 

Μάλλον μπαααα, αφού αυτό απαιτεί ιαπωνική κουλτούρα ίσως, από την οποία πολύ απέχουμε εμείς. Ίσως και εκπαίδευση, την οποία όμως για να την αποκτήσουμε, θα πρέπει να περιμένουμε να αποσώσουν οι απεργίες...

Το ότι ο μοναδικός μας "εχθρός" είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, αφού όλοι εμείς αποτελούμε ή φτάσαμε το κράτος ως εδώ που το φτάσαμε, επιτρέποντας να συμβαίνουν όλα τα κακώς κείμενα που κατά τα άλλα στηλιτεύουμε με κάθε ευκαιρία, το λαμβάνει κανείς υπόψη ή μπα;;;

Μάλλον μπαααα, γιατί το αίσθημα ευθύνης αφορά πάντα τους άλλους και ποτέ εμάς...

Φαύλος κύκλος, στον οποίο συνυπεύθυνοι είμαστε όλοι μας, αλλά η αποδοχή αυτής της τόσο απλής αλήθειας απαιτεί κότσια, που δεν έχουμε...

Ξαναγυρίζοντας στην παράπλευρη απώλεια, που είναι τα παιδιά αυτά που καλούνται να αλλάξουν σχολείο τελευταία στιγμή και ουδόλως νοιάζονται για τους αγώνες και τις κινητοποιήσεις, δεδομένου ότι έχουν το δικό τους αγώνα να σκεφτούν: 

Είναι πικρή η διαπίστωση, αλλά πρέπει από νωρίς να μάθετε ότι το καλό μας σύστημα έτσι δουλεύει και άμα σας αρέσει...

Διαφορετικά, μεγαλώνοντας, κάντε κάτι να αλλάξει αυτό, μπας και κάποτε διαφοροποιηθεί και κάτι σε τούτη τη γη...των μεγάλων μορφών των γραμμάτων και των τεχνών...

Μέχρι τότε, τη σάκκα σας και σ' άλλη παραλία....Τόσο απλά! 

Άντε βρε και καλή χρονιά!