Οι τελευταίες μέρες είναι από αυτές που χαρακτηρίζονται ως "μέρες σιωπής".
Λέγονται πολλά, που δεν μπορούν να γίνουν και γίνονται πολλά, που δεν μπορούν να ειπωθούν.
Η σιωπή και η αναμονή δεν είναι το δυνατό μου σημείο, δοκίμασα βαθιές ανάσες, την τεχνική του να μη σκέφτομαι πολύ, έφτασα τον εαυτό μου σε σημείο ακραίας κόπωσης, απ' αυτήν που πέφτεις ξερός μόνο και κοιμάσαι, την άλλη του ατελείωτου τρεξίματος, εκεί όπου το μυαλό πέφτει σε λήθαργο, γιατί πρέπει να δώσει στο σώμα τη δυνατότητα να ξεκουραστεί...
Ό,τι και να δοκίμασα, απέτυχα, οι "μέρες σιωπής" δεν μου ταιριάζουν, οι τρόποι έκφρασης δεν είναι πια αρκετοί για μένα κι αισθάνομαι ότι όσο περισσότερο οξυγόνο φτάνει στον εγκέφαλο, τόσο πιο πολύ τον μπλοκάρει, αντί να τον καθαρίζει...
Δεν μπορεί: Αν κάτι μοιάζει λάθος, μυρίζει λάθος, ακούγεται λάθος, τότε μάλλον είναι λάθος!
Πες μου πώς γίνεται, εσύ που νιώθεις να αγανακτείς απ' την αλήθεια που βρίσκεται εκεί μπροστά σου, εσύ που ξέρεις πώς να αποτρέψεις το λάθος, εσύ που μπορείς να βοηθήσεις, ώστε να μην γίνει αυτό που θα'ναι ανεπανόρθωτο, να στέκεσαι ακίνητος κι αδύναμος να κάνεις κάτι για να το σταματήσεις;
Τι; Περιμένεις εκείνη την "κλωτσιά" που θα σε ξυπνήσει και θα σε κάνει ξαφνικά rolling stone; Κι άμα αρχίσεις να κατρακυλάς σαν πού νομίζεις ότι μπορείς και να φτάσεις;
Οι μέρες και οι νύχτες της σιωπής έχουν την τάση να μοιάζουν ίδιες. Ελάχιστες, φωτεινές εξαιρέσεις εκείνες που "μοιράζονται". Η μοιρασιά, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι πάντα επιβοηθητική. Κάνει τη λύπη μισή και τη χαρά διπλή.
Γι' αυτό ποτέ μου δεν κατάλαβα τους "μοναχοφάηδες". Δεν αισθάνονται ότι κάτι τους λείπει; Τι θα το κάνουν όλο μονάχοι τους; Σαν να κάθεσαι σ' ένα τραπέζι, να είναι γεμάτο το πιάτο σου κι εσύ να τρως πρώτα απ' τη σαλάτα, που είναι κοινή, για να πάρεις μεγαλύτερο μερτικό απ' τους άλλους, έχοντας μαζέψει μπροστά σου όλο το φαγητό για...μετά! Μα τι θα το κάνεις...μετά; Θα σκάσεις άμα το φας όλο μόνος σου, θα βαρυστομαχιάσεις και τι θα μείνει απ' την ευχαρίστηση του φαγητού; Λες και δεν θα ξαναφάς στο επόμενο γεύμα...
Μέρες και νύχτες που μοιράζονται αλλάζουν τη ζωή μας, την κάνουν πιο φωτεινή. Είτε μιλάς, είτε όχι, είτε είσαι απλά εκεί σαν παρουσία, είτε είσαι εκεί μόνο σαν αναπνοή δίπλα σε μία άλλη αναπνοή...το σίγουρο είναι ότι δεν είσαι μόνος, μοιράζεσαι τη στιγμή, κυρίως όταν ο αποδέκτης της μοιρασιάς σου, δεν χρειάζεται λόγια για να σε καταλάβει, όταν μπορεί να σου πάρει την αγωνία σου για εκείνο που βλέπεις να έρχεται και δεν λες να κάνεις τίποτα για να το σταματήσεις...
Πόσες φορές όμως είμαστε αρκετά τυχεροί ώστε να μπορούμε να μοιραζόμαστε τις μέρες και τις νύχτες της σιωπής μας; Εκεί είναι που μπαίνουν τα σήματα "ακαταλληλότητας" στις ανθρώπινες σχέσεις, γιατί η ανθρώπινη επαφή έχει κι εκείνη με τη σειρά της τις δικές της μέρες σιωπής, που δεν συμβαδίζουν απαραίτητα με τούτες εδώ...
Το παράξενο με τούτες τις "μέρες σιωπής" είναι ότι τους λείπει η αγωνία, για εκείνες τις άλλες, που θα ακολουθήσουν. Λες και ξέρεις τι είναι αυτό που θα συμβεί, προτού εκείνο "σκάσει μύτη" στη γωνιά, σαν να είναι βιβλίο που, όντας βιαστικός, έχεις δει ήδη την τελευταία του σελίδα και ξέρεις ήδη ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά εννοείς παρόλα αυτά να διαβάζεις τις υπόλοιπες 491 σελίδες... Γιατί; Τι σημασία έχει πια η διαδικασία, όταν ξέρεις ποιος το έχει κάνει και γιατί;
Ξέρεις τι θα ακολουθήσει και έτσι δεν αγωνιάς, στερώντας απ' τον εαυτό σου και τούτη την υπερένταση...
Αν είσαι αδαής ή ευκολόπιστος, αυτό λέγεται και "κληρονομικό χάρισμα", το να μπορείς δηλαδή να ξέρεις το παρακάτω, είτε αυτό σε αφορά, είτε όχι...
Εγώ δεν έχω το κληρονομικό χάρισμα κι αυτές οι "μέρες σιωπής", έστω και χωρίς την αγωνία τους, μου προκαλούν ένα αδιόρατο ρίγος...
Μπορεί να ξέρω το παρακάτω, μπορεί και όχι, μοιάζει όμως να μην έχει καμία απολύτως σημασία αυτό, δεν μου προσδίδει αξία καμιά, δεν μου προσφέρει ανακούφιση σταλιά, δεν με ωριμάζει περισσότερο και δεν με κάνει καλύτερη διόλου...
Όταν ήμουν μικρή, σ' αυτές τις "μέρες σιωπής" έβγαζα τη γλώσσα περιφρονητικά, ήμουν η δυνατή, η ενεργητική, εκείνη που θα μαστίγωνε τον αέρα κι εκείνος θα σταματούσε να κινείται...
Ο κόσμος είχε γίνει για μένα κι εγώ είχα γίνει για εκείνον, όχι απαραίτητα με τούτη τη σειρά. Οι "μέρες σιωπής" περνούσαν αδιάφορες απ' τη ζωή μου, γιατί τις γέμιζα κυρίως με δράσεις, ενέργεια, τις γέμιζα φως και μπορούσα να διαλύσω το σκοτάδι τους. Ήμουν εγώ εκείνη που αποφάσιζα πότε τις είχα και πότε τις καταργούσα, πότε θα τις ξεκινούσα και πότε θα τις έπαυα.
Τώρα πια, έρχονται και πάνε με τη δική τους βούληση, καμιά τους δεν με ρωτάει πια, καμιά τους δεν με υπολογίζει. Θέλω δεν θέλω, τούτες θα την κάνουνε τη βολτίτσα τους, χωρίς να με προειδοποιήσουν...
Τώρα πια οι "μέρες σιωπής" έχουν πολύ περισσότερο κόσμο απ' ότι παλιά. Σαν reunion παλιών συμμαθητών, που όμως μοιάζει σκεπτικό απέναντι στο χρόνο που πέρασε απ' την τελευταία φορά που είχαν μαζευτεί όλοι μαζί...
Τώρα πια δεν έχω τη δύναμη να τους βγάλω τη γλώσσα, γιατί φοβάμαι το καθρέφτισμά μου πάνω τους, φοβάμαι ότι κι αυτές θα μου βγάλουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα, λέγοντάς μου θρασύτατα ότι διόλου δεν με υπολογίζουν.
Τώρα πια, δεν τις μοιράζομαι αρκετά, ίσως γι'αυτό με τιμωρούν: Έγινα εγώ ο μοναχοφάης, που δεν βρίσκω νόημα στο να στεναχωρήσω και τον άλλον με τα βάρη που σηκώνω η ίδια κάθε μέρα.
Τώρα πια μεγάλωσα και σε τούτες οι "μέρες σιωπής", σ' αυτές που λέγονται πολλά που δεν μπορούν να γίνουν και γίνονται πολλά, που δεν μπορούν να ειπωθούν, ένα μόνο πράγμα νιώθω...
Να φοβάμαι...
Λέγονται πολλά, που δεν μπορούν να γίνουν και γίνονται πολλά, που δεν μπορούν να ειπωθούν.
Η σιωπή και η αναμονή δεν είναι το δυνατό μου σημείο, δοκίμασα βαθιές ανάσες, την τεχνική του να μη σκέφτομαι πολύ, έφτασα τον εαυτό μου σε σημείο ακραίας κόπωσης, απ' αυτήν που πέφτεις ξερός μόνο και κοιμάσαι, την άλλη του ατελείωτου τρεξίματος, εκεί όπου το μυαλό πέφτει σε λήθαργο, γιατί πρέπει να δώσει στο σώμα τη δυνατότητα να ξεκουραστεί...
Ό,τι και να δοκίμασα, απέτυχα, οι "μέρες σιωπής" δεν μου ταιριάζουν, οι τρόποι έκφρασης δεν είναι πια αρκετοί για μένα κι αισθάνομαι ότι όσο περισσότερο οξυγόνο φτάνει στον εγκέφαλο, τόσο πιο πολύ τον μπλοκάρει, αντί να τον καθαρίζει...
Δεν μπορεί: Αν κάτι μοιάζει λάθος, μυρίζει λάθος, ακούγεται λάθος, τότε μάλλον είναι λάθος!
Πες μου πώς γίνεται, εσύ που νιώθεις να αγανακτείς απ' την αλήθεια που βρίσκεται εκεί μπροστά σου, εσύ που ξέρεις πώς να αποτρέψεις το λάθος, εσύ που μπορείς να βοηθήσεις, ώστε να μην γίνει αυτό που θα'ναι ανεπανόρθωτο, να στέκεσαι ακίνητος κι αδύναμος να κάνεις κάτι για να το σταματήσεις;
Τι; Περιμένεις εκείνη την "κλωτσιά" που θα σε ξυπνήσει και θα σε κάνει ξαφνικά rolling stone; Κι άμα αρχίσεις να κατρακυλάς σαν πού νομίζεις ότι μπορείς και να φτάσεις;
Οι μέρες και οι νύχτες της σιωπής έχουν την τάση να μοιάζουν ίδιες. Ελάχιστες, φωτεινές εξαιρέσεις εκείνες που "μοιράζονται". Η μοιρασιά, μας αρέσει δεν μας αρέσει, είναι πάντα επιβοηθητική. Κάνει τη λύπη μισή και τη χαρά διπλή.
Γι' αυτό ποτέ μου δεν κατάλαβα τους "μοναχοφάηδες". Δεν αισθάνονται ότι κάτι τους λείπει; Τι θα το κάνουν όλο μονάχοι τους; Σαν να κάθεσαι σ' ένα τραπέζι, να είναι γεμάτο το πιάτο σου κι εσύ να τρως πρώτα απ' τη σαλάτα, που είναι κοινή, για να πάρεις μεγαλύτερο μερτικό απ' τους άλλους, έχοντας μαζέψει μπροστά σου όλο το φαγητό για...μετά! Μα τι θα το κάνεις...μετά; Θα σκάσεις άμα το φας όλο μόνος σου, θα βαρυστομαχιάσεις και τι θα μείνει απ' την ευχαρίστηση του φαγητού; Λες και δεν θα ξαναφάς στο επόμενο γεύμα...
Μέρες και νύχτες που μοιράζονται αλλάζουν τη ζωή μας, την κάνουν πιο φωτεινή. Είτε μιλάς, είτε όχι, είτε είσαι απλά εκεί σαν παρουσία, είτε είσαι εκεί μόνο σαν αναπνοή δίπλα σε μία άλλη αναπνοή...το σίγουρο είναι ότι δεν είσαι μόνος, μοιράζεσαι τη στιγμή, κυρίως όταν ο αποδέκτης της μοιρασιάς σου, δεν χρειάζεται λόγια για να σε καταλάβει, όταν μπορεί να σου πάρει την αγωνία σου για εκείνο που βλέπεις να έρχεται και δεν λες να κάνεις τίποτα για να το σταματήσεις...
Πόσες φορές όμως είμαστε αρκετά τυχεροί ώστε να μπορούμε να μοιραζόμαστε τις μέρες και τις νύχτες της σιωπής μας; Εκεί είναι που μπαίνουν τα σήματα "ακαταλληλότητας" στις ανθρώπινες σχέσεις, γιατί η ανθρώπινη επαφή έχει κι εκείνη με τη σειρά της τις δικές της μέρες σιωπής, που δεν συμβαδίζουν απαραίτητα με τούτες εδώ...
Το παράξενο με τούτες τις "μέρες σιωπής" είναι ότι τους λείπει η αγωνία, για εκείνες τις άλλες, που θα ακολουθήσουν. Λες και ξέρεις τι είναι αυτό που θα συμβεί, προτού εκείνο "σκάσει μύτη" στη γωνιά, σαν να είναι βιβλίο που, όντας βιαστικός, έχεις δει ήδη την τελευταία του σελίδα και ξέρεις ήδη ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά εννοείς παρόλα αυτά να διαβάζεις τις υπόλοιπες 491 σελίδες... Γιατί; Τι σημασία έχει πια η διαδικασία, όταν ξέρεις ποιος το έχει κάνει και γιατί;
Ξέρεις τι θα ακολουθήσει και έτσι δεν αγωνιάς, στερώντας απ' τον εαυτό σου και τούτη την υπερένταση...
Αν είσαι αδαής ή ευκολόπιστος, αυτό λέγεται και "κληρονομικό χάρισμα", το να μπορείς δηλαδή να ξέρεις το παρακάτω, είτε αυτό σε αφορά, είτε όχι...
Εγώ δεν έχω το κληρονομικό χάρισμα κι αυτές οι "μέρες σιωπής", έστω και χωρίς την αγωνία τους, μου προκαλούν ένα αδιόρατο ρίγος...
Μπορεί να ξέρω το παρακάτω, μπορεί και όχι, μοιάζει όμως να μην έχει καμία απολύτως σημασία αυτό, δεν μου προσδίδει αξία καμιά, δεν μου προσφέρει ανακούφιση σταλιά, δεν με ωριμάζει περισσότερο και δεν με κάνει καλύτερη διόλου...
Όταν ήμουν μικρή, σ' αυτές τις "μέρες σιωπής" έβγαζα τη γλώσσα περιφρονητικά, ήμουν η δυνατή, η ενεργητική, εκείνη που θα μαστίγωνε τον αέρα κι εκείνος θα σταματούσε να κινείται...
Ο κόσμος είχε γίνει για μένα κι εγώ είχα γίνει για εκείνον, όχι απαραίτητα με τούτη τη σειρά. Οι "μέρες σιωπής" περνούσαν αδιάφορες απ' τη ζωή μου, γιατί τις γέμιζα κυρίως με δράσεις, ενέργεια, τις γέμιζα φως και μπορούσα να διαλύσω το σκοτάδι τους. Ήμουν εγώ εκείνη που αποφάσιζα πότε τις είχα και πότε τις καταργούσα, πότε θα τις ξεκινούσα και πότε θα τις έπαυα.
Τώρα πια, έρχονται και πάνε με τη δική τους βούληση, καμιά τους δεν με ρωτάει πια, καμιά τους δεν με υπολογίζει. Θέλω δεν θέλω, τούτες θα την κάνουνε τη βολτίτσα τους, χωρίς να με προειδοποιήσουν...
Τώρα πια οι "μέρες σιωπής" έχουν πολύ περισσότερο κόσμο απ' ότι παλιά. Σαν reunion παλιών συμμαθητών, που όμως μοιάζει σκεπτικό απέναντι στο χρόνο που πέρασε απ' την τελευταία φορά που είχαν μαζευτεί όλοι μαζί...
Τώρα πια δεν έχω τη δύναμη να τους βγάλω τη γλώσσα, γιατί φοβάμαι το καθρέφτισμά μου πάνω τους, φοβάμαι ότι κι αυτές θα μου βγάλουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα, λέγοντάς μου θρασύτατα ότι διόλου δεν με υπολογίζουν.
Τώρα πια, δεν τις μοιράζομαι αρκετά, ίσως γι'αυτό με τιμωρούν: Έγινα εγώ ο μοναχοφάης, που δεν βρίσκω νόημα στο να στεναχωρήσω και τον άλλον με τα βάρη που σηκώνω η ίδια κάθε μέρα.
Τώρα πια μεγάλωσα και σε τούτες οι "μέρες σιωπής", σ' αυτές που λέγονται πολλά που δεν μπορούν να γίνουν και γίνονται πολλά, που δεν μπορούν να ειπωθούν, ένα μόνο πράγμα νιώθω...
Να φοβάμαι...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου