ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ…

by Unknown 3.9.13 0 σχόλια

ΣΚΗΝΗ 1^η : Σε Πρότυπο Πειραματικό Σχολείο Αθηνών.

Με αφορμή τη διαδικασία μετεγγραφής.

Το ωράριο που δέχονταν τον κόσμο: 08:00-14:00.

Αφήνεις τη δουλειά σου και πας κυρία, κατά τις δώδεκα και μισή, παρά τη ζέστη της ημέρας. Είσαι ακόμα στα δροσερά σου και κυρίως…στα ήρεμά σου.

- Καλημέρα σας, θέλω να μου πείτε τι χρειάζεται προκειμένου να κάνω την εγγραφή του παιδιού μου στο σχολείο σας, αφού πέρασε με επιτυχία τις εξετάσεις που έδωσε τον Ιούνιο.

- Ευχαρίστως, θα σας δώσω ένα χαρτί, το οποίο θα πάτε στο σχολείο της περιοχής σας, με το οποίο θα δηλώνουμε ότι αποδεχόμαστε τη μετεγγραφή του παιδιού σας, αφού πέρασε τις εξετάσεις. Από εκεί θα σας δώσουν μία απαντητική επιστολή, την οποία θα φέρετε πίσω σε μας και θα έχετε τελειώσει. Όταν θα έρθετε με το σημείωμα από το σχολείο, ας έχετε κι ένα πιστοποιητικό γεννήσεως του παιδιού, απλώς για να περαστούν σωστά τα στοιχεία του για μελλοντική χρήση, αφού στις πανελλαδικές εξετάσεις έχουν γίνει ουκ ολίγα λάθη με την ορθογραφία των ονομάτων ή με την ημερομηνία γεννήσεως και τόσα άλλα. Η καρτέλα του παιδιού θα μεταφερθεί υπηρεσιακά, εσείς δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα άλλο.

- Μια που είμαι εγώ εδώ, μπορώ να υπογράψω να πάρω και το χαρτί για ένα άλλο παιδί από το ίδιο σχολείο, ώστε να μην χάσει και η δική του μητέρα ώρα από τη δουλειά της;

- Βεβαίως, μπορείτε, τυπικό είναι το θέμα εξάλλου. Υπογράψτε παρακαλώ εδώ στο πρωτόκολλο εξερχομένων.

Υπογράφεις, παίρνεις τα χαρτιά για τα δύο παιδιά, τα οποία στα δακτυλογραφεί εκείνη την ώρα (ταχύτατα!) και φεύγεις.

Η όλη διαδικασία να κράτησε δέκα λεπτά; Και λέω και πολύ!

ΣΚΗΝΗ 2^η : Στο δημόσιο σχολείο της περιοχής…

Έχεις πάρει ταξί από το Πρότυπο, έχεις φτάσει εκεί γύρω στη μία παρά πέντε. Θες μία; Σου βάζω μία! Η ζέστη είναι στο φόρτε της, αλλά εσύ έχεις ευχαριστηθεί που το πράγμα βαίνει καλώς…
Φευ! Προ του τέλους το μακαρίζειν, μάταιον εστί! 

Βρίσκεις μαζεμένο όλο το καθηγητικό προσωπικό σε ένα γραφείο. Πρώτη μέρα εργασίας, έχει αναλάβει νέος λυκειάρχης και τους έχει μαζέψει σε σύσκεψη.

Βγαίνει ένας εξ αυτών και σε ρωτάει:

- Τι θέλετε, παρακαλώ;

- Ήρθα να κάνω τη μετεγγραφή του παιδιού μου από το Λύκειό σας, στο Πρότυπο Πειραματικό που πέρασε. Έχω αυτό το χαρτί και παρακαλώ να μου δώσετε την απάντησή του, προκειμένου να την πάω χέρι με χέρι πίσω στο πρότυπο.

- Μάλιστα. Ξέρετε, αυτή τη στιγμή είμαστε σε σύσκεψη με το διευθυντή.

- Ναι, αλλά είναι η ώρα υποδοχής του κοινού. Αν δεν μπορεί κάποιος να με εξυπηρετήσει αυτή τη στιγμή, ευχαρίστως να περιμένω μέχρι να τελειώσετε.

- Ναι, σας παρακαλώ να περιμένετε.

Περιμένεις λοιπόν έξω στο διάδρομο κι άθελά σου ακούς από την ανοιχτή πόρτα τη συζήτηση: 

Οι λίστες με τα ονόματα των καθηγητών που θα τεθούν σε διαθεσιμότητα, τα χρήματα των υπερωριών που δεν θα πάρουν ή που θα τις πάρουν κάποιοι και κάποιοι όχι, οι παραπάνω ώρες που καλούνται να εργαστούν, βάσει της εντολής που έχει εκδοθεί από το υπουργείο και τέτοια. 

Ως εδώ, όλα λογικά, αν και ακόμα δεν χωράει ο νους μου γιατί ο καθηγητής με κάποια χρόνια προϋπηρεσίας δουλεύει μόνο 16 ώρες την εβδομάδα και ΟΛΟΙ οι άλλοι πρέπει να δουλεύουμε τουλάχιστον 80 για να τα βγάζουμε πέρα, γιατί εκείνος δικαιούται υπερωρίες κι εγώ επί τρία χρόνια δεν πήρα ούτε ώρα, ενώ εθεωρείτο αυτονόητο ότι έπρεπε να τις κάνω, αλλά πάει στην ευχή, δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα.

Η σύσκεψη ολοκληρώνεται στις δύο παρά τέταρτο. Βγαίνουν όλοι και ο διευθυντής που σε βλέπει απ’έξω από το γραφείο του, σε ρωτάει:

-         Εσείς, τι θέλετε;

Ξαναπαίζεις την ίδια κασέτα:

-         Ξέρετε, ήρθα να κάνω τη μετεγγραφή του παιδιού μου και μπλα μπλα μπλα…

Σε κοιτάζει καλά καλά και με γουρλωμένα μάτια και σου λέει:

-         Ναι, αλλά εγώ έχω τελειώσει για σήμερα, τώρα που ήρθατε. 

Ξανακοιτάζεις το ρολόϊ σου, για να βεβαιωθείς ότι δεν είσαι εκτός ωραρίου και του απαντάς ευγενικά, όσο ακόμα μπορείς να είσαι ευγενής:

-         Ναι, αλλά πρώτον εγώ δεν ήρθα τώρα. Έχω έρθει νωρίτερα, από τη μία και σας περιμένω, καθ’ υπόδειξη του κυρίου (και δείχνεις αγενώς και τον κύριο με το δάχτυλό σου), να τελειώσετε τη σύσκεψη που κάνετε κατά τις ώρες εξυπηρετήσεως του κοινού, για να κάνω τη δουλειά μου. Εκτός αυτού, οι ώρες που λέτε είναι 08:00-14:00 κι ακόμα είμαστε παρά τέταρτο, άρα εντός του ορίου αυτού. Επομένως, παρακαλώ να με εξυπηρετήσετε, γιατί δεν μπορώ να αφήσω τη δουλειά μου άλλη μέρα. Ήδη θα πρέπει να δαπανήσω χρόνο και από την αυριανή, για να πάω πίσω τα χαρτιά στο Πρότυπο, κάτι που θα είχα προλάβει σήμερα, αν με είχατε εξυπηρετήσει στη μία που ήρθα.

Σε κοιτάζει να δει πόσο τον παίρνει ακόμα να φέρει αντίρρηση. Το δικό σου βλέμμα, που αρχίζει να θολώνει επικίνδυνα, σηματοδοτεί ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο διαφωνίας, πριν λουστείς με βενζίνη και γίνεις Κούγκι ενώπιον όλου του εκπαιδευτικού συστήματος, επομένως απαντάει:

-         Ελάτε, να σας εξυπηρετήσω.

-        Άει, γειά σου, παλικάρι μου! (Λες από μέσα σου, φυσικά!!!!).

Και τότε αρχίζει ο πραγματικός Γολγοθάς: Μπαίνεις σε ένα σκοτεινό γραφείο, μέσα σε άπειρη χαρτούρα, σφραγιδούρα και μια γενικότερη θολούρα, όπου αυτό το δύσμοιρο ανθρωπάκι – που είναι χειρότερο από αυτήν που διαδέχτηκε, αφού είχες την τιμή να έχεις ένα ανάλογο επεισόδιο μαζί της στην αρχή του καλοκαιριού και ξέρεις από πρώτο χέρι τι εστί λυκειαρχικόν βερύκοκον – προσπαθεί να βρει μέσα από ντάνες χαρτιών εκείνο το συγκεκριμένο έντυπο που υποτίθεται ότι είχε φτιάξει ειδικά για τις εγγραφές – μετεγγραφές που ξεκίναγαν σήμερα. Σου ζητάει την ταυτότητά σου, την ταυτότητα του παιδιού, που εσύ ήσουν υποχρεωμένη να γνωρίζεις (χωρίς να στο έχει πει προηγουμένως κανένας, μα εννοείται!) ότι είναι απαραίτητο να τα έχεις μαζί σου. Τα δίνεις παρ' όλα αυτά, γιατί ο καλός θεός της εκπαίδευσης σου έχει μάθει ότι σαν βγεις στον πηγαιμό για τη δημόσια υπηρεσία, πρωτίστως την ταυτότητά σου στο στόμα για αναγνώριση!

Φυσικά, ΔΕΝ λέει να ανοίξει το pc του για να στο κάνει ηλεκτρονικά, γιατί βιάζεται να φύγει. ΔΕΝ ξέρει να συμπληρώσει το βιβλίο πρωτοκόλλου, γιατί είναι δουλειά γραμματέως αυτή. ΔΕΝ βρίσκει τη σωστή σφραγίδα, γιατί είναι πολλές μέσα στο συρτάρι, αφού η προηγούμενη τις έριξε χύμα κι άντε να τις ξεχωρίσεις. ΔΕΝ μπορεί να βρει τον αριθμό μητρώου του παιδιού, γιατί ΔΕΝ μπορεί να εντοπίσει την καρτέλα του στους, κατά τα άλλα με όρκο αλφαβητικά κατανεμημένους, φακέλους και τελικά του τη βρίσκεις εσύ. Βλέπεις του είναι αδύνατον και αδιανόητο να τα ψάξει ένα – ένα, αποδεχόμενος τον ισχυρισμό της αλφαβητικής κατανομής. Όταν το κάνεις εσύ, του καταρρίπτεις τον ισχυρισμό, πάνω στον οποίο έχει χτίσει το οικοδόμημα της ανόητης επιμονής του και αυτός υποδέχεται τη νέα γνώση που του χάρισες με ένα γρύλισμα. Επιπλέον, φωνάζει μία ακόμη καθηγήτρια, για να του συμπληρώσει το βιβλίο πρωτοκόλλου και να του βρει τη σωστή σφραγίδα και en fin, στο δίνει χειρόγραφο.

Για να αντιληφθείς ότι αυτό που σου δίνει ΔΕΝ είναι η απάντηση στο έγγραφο που έλαβε από το Πρότυπο, αλλά η επιστολή που θα έπρεπε να είχε ΠΡΟΗΓΗΘΕΙ αυτού. Έλεγε δηλαδή το χαρτί από το Πρότυπο: Αποδεχόμαστε τη μετεγγραφή της τάδε μαθήτριας και τούτο έλεγε, παρακαλώ, αποδεχτείτε τη μετεγγραφή!

Ένας κόσμος αγγελικά πλασμένος…αλλά ΑΝΑΠΟΔΑ! Κάτι το οποίο, σε αυτή τη φάση κι αν δεν αποδειχτεί αργότερα μοιραίο λάθος, δεν σε απασχολεί, γιατί θέλεις πια να γίνει η δουλειά σου και δεν σκοπεύεις να κάνεις ζήτημα την ορθότητα της σειράς. Γιατί πλέον βαρέθηκες, κουράστηκες και θέλεις να τελειώνεις! 

Αφού κρατάς στο χέρι σου το πολυπόθητο πλέον χαρτί κι αφού έχεις φροντίσει να αναζητήσεις μέσα στη χαρτούρα τις δύο ταυτότητες που του έχεις αφήσει – και τις οποίες επιμελώς έχει καταχωνιάσει τόσο, ώστε να χρειάζεται ο Ιντιάνα Τζόουνς για να τις βρει, του λες ευγενικά:

-         Με το άλλο παιδί, τι θα γίνει;

Για να δεις τα μάτια του να γουρλώνουν από θυμό και να σου λέει:

-         Έχετε εξουσιοδότηση;

-         Όχι, αλλά από το άλλο σχολείο μου είπαν ότι δεν χρειάζεται, γιατί είναι καθαρά τυπικό το θέμα. Δεν μπορείτε να μου δώσετε και για αυτό το χαρτί, ώστε να μην χάσει και η μητέρα του το μεροκάματό της, για μία διαδικασία που είναι τόσο απλή και τυπική;

-         Αστειεύεστε, κυρία μου!  Ήδη το ότι ήρθατε αργά (εσύ φταις που είχες πάει αργά!) ήταν αφορμή για να μην σας εξυπηρετήσω όπως έπρεπε. Μου ζητάτε τώρα να κάνω το ίδιο για ένα άλλο παιδί, το οποίο μάλιστα δεν είναι και παιδί σας; (Ποιο ρόλο έπαιζε αυτό ΑΚΟΜΑ να αντιληφθείς)...

Μα για τι το περάσατε εδώ;;;;

Εισπνοή - εκπνοή! Μαζεύεις τα χαρτιά σου και φεύγεις, προκειμένου να μην του πεις για τι το έχεις περάσει εκεί… Εξάλλου, η ώρα με τόσο ψάξιμο έχει πάει δυόμιση, μα καλά, είσαι καθόλου σοβαρή να περιμένεις να σε εξυπηρετήσει ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΜΙΣΗ ώρα παραπάνω από το ωράριό του;;;;

Για ένα χαρτί διαστάσεων 15χ15 εκατοστών, όπου δεν χώραγε καλά καλά να γραφτεί καθαρά το όνομα του παιδιού, έχεις φάει τόση ώρα διαπραγμάτευσης. Και δουλειά δεν έκανες δηλαδή εντελώς, αφού δεν πήρες το χαρτί και για το άλλο.

Κάνεις τη σύγκριση και λες: Κοίτα στο ένα σχολείο σε πόση ώρα είχες τελειώσει και κοίτα στο άλλο πόσα κιλά υπομονή πρέπει να επιστρατεύσεις για να κάνεις την ίδια ή και λιγότερη δουλειά…

Δημόσιο σχολείο το ένα, δημόσιο σχολείο το άλλο. Δημόσιος υπάλληλος η μία, δημόσιος υπάλληλος και ο άλλος. Η μία ήξερε τη δουλειά της, σε υποδέχτηκε με χαμόγελο και σε είχε εξυπηρετήσει σε δέκα λεπτά, σεβόμενη τόσο το χρόνο σου, όσο και τον δικό της. Κι ήταν μία απλή καθηγήτρια, αν δεν ήταν και η γραμματέας της διευθύντριας, κάτι για το οποίο δεν έχουμε καμία ένδειξη.

Ο άλλος, που ήταν ο ίδιος ο διευθυντής, έπρεπε να σε «χτίσει» πρώτα στον τοίχο της γραφειοκρατίας του, να σου κάνει επίδειξη της ανικανότητάς του και τελικά να σου κάνει και μισή δουλειά, καθυστερώντας σε και κάνοντας, τόσο εσένα, όσο κι έναν  ακόμα άνθρωπο να χάσετε το μεροκάματό σας την επόμενη μέρα.

Θα μου πεις "πρότυπο" το ένα, απλό δημόσιο το άλλο, λες γι' αυτό να το ονόμασαν "πρότυπο" εκείνο; Για δες κι εσύ που νόμιζες ότι σ' αυτά πήγαιναν οι καλύτεροι μαθητές, τελικά σ' αυτά τα πρότυπα πάνε και τους καλύτερους δημόσιους υπαλλήλους, φαίνεται...

Αισθάνεσαι μία αγαλλίαση που φεύγει το παιδί σου από κει μέσα βέβαια, γιατί αν αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί να διεκπεραιώσει τα τυπικά διοικητικά θέματα, αδιάφορο σου είναι ακόμα κι αν είναι ο μεγάλος δάσκαλος του Γένους! Στις μέρες που ζούμε, η γνώση δεν αρκεί από μόνη της, πρέπει να είναι και εφαρμοσμένη. Και για να είναι εφαρμοσμένη, οφείλει να είναι και εφαρμόσιμη, τουλάχιστον απ' αυτούς που είναι εκεί για να διδάξουν στο παιδί σου πώς να την εφαρμόζει! 

Το τραγικό είναι ότι για να κατακτήσει κανείς τη Γνώση, για να αποζητήσει την Παιδεία, πρέπει να έχει βγει ζωντανός από τα πλοκάμια της Γραφειοκρατίας.

Απλά παραδείγματα καθημερινής τρέλας, που σε κάνουν να απορείς, να θυμώνεις, αλλά κυρίως…να φοβάσαι ότι δεν υπάρχει ελπίδα.

Κι ύστερα σου λένε για "αξιολόγηση", τόσο που να αναρωτιέσαι ποια είναι η διάφορά της από τα κολοκύθια μετά ριγάνεως... 

Το ζήτημα της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων είναι τόσο μεγάλο και τόσο χαοτικό, που κανείς δεν καταπιάνεται σοβαρά μαζί του, από φόβο ότι θα χαθεί στη μετάφραση. Και μάλιστα, από μία γλώσσα που δεν τη μίλησε ποτέ κανείς...

Στον ιδιωτικό τομέα, η αξιολόγηση των υπαλλήλων γίνεται καθημερινά. Θέλουν δεν θέλουν, μπορούν δεν μπορούν. Είναι σαν αόρατο νήμα και πλέκεται καθημερινά, εκεί που ουδείς το παίρνει μυρουδιά.

Στο δημόσιο της μάζας, ο ίδιος ο υπάλληλος την αξιολόγηση οφείλει να την αποζητά, να την επιδιώκει. Οφείλει να θέλει να ξεχωρίσουν κάποτε τα πρόβατα από τα ερίφια, οφείλει να φωνάζει κάθε μέρα να λειτουργήσει ο μηχανισμός εκείνος, που θα τον φέρει μπροστά από τη μάζα, που θα τον βγάλει από το συρφετό και το τσουβάλιασμα των τεμπέληδων και θα του απομακρύνει την ταμπέλα του ανίκανου, αργόσχολου, που εύκολα ξεστομίζεται από όλη την υπόλοιπη κοινωνία.

Δυστυχώς, ο υπάλληλος δεν έχει ο ίδιος τον μηχανισμό, ούτε μπορεί να τον δημιουργήσει, ούτε μπορεί να παρακάμψει τα πλοκάμια του συστήματος, που είναι φτιαγμένο έτσι ώστε να συντηρεί χαλασμένο το κρατικό μηχάνημα, γιατί η βλάβη συμφέρει περισσότερο απ’ την επισκευή….

Κι όταν οι προσπάθειες τελειώνουν, είναι πιο εύκολο να «ξηλώσουμε» έναν οργανισμό, παρά να τον εξυγιάνουμε, γιατί δεν μπορούμε να δαπανήσουμε χρόνο και χρήμα στο να κρίνουμε αν και ποιοι είναι αυτοί που είναι ικανοί να συνεχίσουν να τον κάνουν να δουλεύει και να δουλεύει καλά και προς όφελος του δημόσιου βίου.

Βέβαια, όλα δεν μετρούν το ίδιο βάρος. Ας παραδεχτούμε κάποτε όμως ότι τομείς όπως η Υγεία και η Παιδεία, όταν μαστίζονται από κάτι τέτοια κι άλλα, πολύ χειρότερα παραδείγματα, καθίστανται στην κυριολεξία επικίνδυνοι. Τι να τον κάνεις τον φορέα από μόνο του; Ο φορέας είναι οι άνθρωποί του. Αν δεν μπορείς να ελέγξεις την ποιότητα, το ήθος, τη δυναμική των ανθρώπων του και τις ικανότητες ή τις αδυναμίες τους, κάνεις το φορέα ωρολογιακή βόμβα που κινδυνεύει συνεχώς να σκάσει. Και τα παραδείγματα είναι ουκ ολίγα, όσο κι αν χάνονται στο βάθος της ιστορίας μας.

Δεν είναι το ρημαδόχαρτο η ένδειξη ότι κάτι πάει λάθος, είναι η επιθυμία ή όχι να εξυπηρετήσεις, η ανάγκη να προσφέρεις, να διευκολύνεις, να κατανοήσεις το πολύ απλό: Ότι ο χρόνος είναι χρήμα και κοστίζει σε όλους. Ότι ο δημόσιος λειτουργός είναι αυτό ακριβώς που λέει η λέξη: Λειτουργός…και πρέπει να το κάνει να λειτουργήσει αυτό, να πάει παρακάτω, να τελειώσει σωστά και κατά πώς πρέπει και το όφελός του να είναι δημόσιο...

Ακούμε πολύ συχνά τη φράση «να καταργηθεί το δημόσιο». Είναι εύκολο να το λες, ίσως να είναι κι εύκολο να το κάνεις, όμως γιατί δεν βάζουμε στο παιχνίδι το concept του να «χρησιμοποιήσουμε» το δημόσιο;

Ναι, είναι πιο δύσκολο να μπεις στη διαδικασία να φτιάξεις κάτι προκειμένου να το χρησιμοποιήσεις, αλλά μήπως κάποτε να επιδιώξουμε το χτίσιμο κι όχι το ξήλωμα; Να ψάξουμε να βρούμε την αρχή των θεμελίων, και να υψώσουμε νέο οικοδόμημα; Δεν είναι ανάγκη να το κάνουμε πολύ-όροφο για να λειτουργήσει, αρκεί να το κάνουμε γερό και…αντισεισμικό. Μία φορά θα χρειαστεί να κουραστούμε, αλλά μετά δεν θα έχει πια τη δικαιολογία ότι δεν δουλεύει, ούτε θα το βαρυγκομάμε καθημερινά!

Θα μου πεις: Ποιος θα την κάνει. Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα, κυρίως όταν το ίδιο το σύστημα έχει αναπτύξει "πελατειακή σχέση" κυρίως με αυτούς που το κρίνουν. Λογικό, αφού ο δικός του στόχος είναι η συνέχιση της διατήρησής του. 

Θα ήταν αφοριστικό ωστόσο να πούμε ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι έντιμοι, άνθρωποι με σπουδές πάνω σε αυτό το αντικείμενο, που είναι ικανοί, όχι να τα βάλουν με το σύστημα -γιατί θαρρεί κανείς πως ο μόνος αντίποδας είναι αυτό- αλλά να το βάλουν να δουλεύει για εκείνους. 

Θέλω να πω δηλαδή, ότι υπάρχει και ο άλλος δρόμος: ο Ευέλικτος, εκείνος που σε απέλπιδες περιπτώσεις, όπως αυτή της χώρας μας, μπορεί να κάνει το ίδιο σύστημα να δουλεύει προς όφελός σου. Αυτό που έλεγε ο Κωνσταντίνου στο "Καλώς ήρθε το δολάριο": "Τι να κάνω, χρυσέ μου; Τον δουλεύω για να δουλεύει!".

Για να καταφέρεις δηλαδή να αλλάξεις ένα σύστημα που λειτουργεί ως Λερναία Ύδρα, πρέπει αρχικώς να "εισχωρήσεις" μέσα του, να κατανοήσεις σαφώς - κι όχι με υποθέσεις ή φήμες - τις δομές του και μετά να το "πολεμήσεις" με τα ίδια του τα όπλα. Και στη συνέχεια, να αρχίσεις να εκπαιδεύεις τους ανθρώπους που το αποτελούν σε μία άλλη νοοτροπία, τη σωστή νοοτροπία, ώστε κάποια στιγμή στο μέλλον (γιατί φυσικά, αυτή η αλλαγή προϋποθέτει Παιδεία, που δεν αποκτάται σε μία μέρα) να μπορέσει να λειτουργήσει πλέον όπως θα έπρεπε από την αρχή να λειτουργεί. 

Κοινώς, θέλει ΚΑΙ κόπο ΚΑΙ τρόπο!
 
Μέτρημα στις κολώνες, μέτρημα στους ανθρώπους, αξιολόγηση των φορέων, των ανθρώπων που τους αποτελούν, υπολογισμός του ποσοστού της αναγκαιότητας ύπαρξής τους και τήρηση των ορίων αυτών, χωρίς πελατειακές σχέσεις από τους εκάστοτε πολιτικούς wannabe εθνοπατέρες.

Στην τελική, αν πρέπει να χαλάσουμε τις φωνητικές μας χορδές για να γίνει κάτι, μήπως αυτό το κάτι οφείλει να έχει θετικό πρόσημο;

Η οπτική του μισογεμάτου ή του μισοάδειου ποτηριού πιθανόν να λειτουργεί για κάποιους, ωστόσο -και διορθώστε με αν κάνω λάθος- είτε μισογεμάτο, είτε μισοάδειο, δεν είναι όντως αλήθεια ότι το ποτήρι έχει μέσα ΉΔΗ κάτι;;;;

Δηλαδή, θα πρέπει να το χύσω αυτό το κάτι, να σπάσω το ποτήρι για να μην ξαναμπώ πλέον σ’ αυτή τη λογική; Μα γιατί; Δεν έχει χρησιμότητα αυτό το κάτι; Δεν έχει κόστος; Γιατί να το σπαταλήσω στο χώμα, όταν μπορώ να φτιάξω απ’ αυτό; Να το χρησιμοποιήσω ως μαγιά για ένα καινούργιο ξεκίνημα;

Δεν ξέρω, πόσο απλοϊκό μπορεί να φαντάζει το σκεπτικό μου, όμως αν πρέπει να πάρω απόφαση να χάσω μία συν μία μέρες για κάθε μία απλή διαδικασία, αναγκαία για να πάω παρακάτω κι αν όλες αυτές τις μέρες τις κολλήσω τη μία δίπλα στην άλλη, να χάσω τόσα χρόνια απ’ τη ζωή μου για μικρές, γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, δεν είναι προτιμότερο να δαπανήσω τον ίδιο χρόνο και να το φτιάξω μια κι έξω απ’ την αρχή; Γλυτώνοντας εσένα ή τον δίπλα από τις αντίστοιχες μέρες χασούρας;

Μήπως να ενώσουμε όλοι μαζί τις χαμένες γραφειοκρατικές μας μέρες, για να φτιάξουμε απ’ την αρχή κάτι που θα λειτουργεί από μόνο του και θα αρκεί μόνο να του πατάς ένα μοχλό για να σου βγάζει τελικά το χαρτί έτοιμο, σαν μηχάνημα από στιγμιαίο καφέ, αντί να ιδρωκοπάμε περιμένοντας ότι κάτι θα αλλάξει;

Δεν θα αλλάξει όσο το συντηρούμε με την ανοχή μας.

Δεν θα αλλάξει όσο του επιτρέπουμε να είναι έτσι με τη σιωπηρή αποδοχή μας…

Δεν θα αλλάξει ακόμα κι αν του στρίψουμε το λαρύγγι από τα νεύρα μας.

Όπως αποδεικνύεται, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα αλλάξει, ακόμα και αν το γκρεμίσουμε όλο!

Αλλάζει μόνο αν το φτιάξουμε με τα ίδια μας τα χέρια σωστά!
Κι αυτό απαιτεί συμμετοχή!

Eίμαι – κατά παράδοση - χριστιανή ορθόδοξη, αλλά τούτη τη φορά θα χρησιμοποιήσω το οθωμανικό δίκαιο και θα πω:

Γραφειοκρατία, αγάπη μου... 

Σε χωρίζω, σε χωρίζω, σε χωρίζω!!!!!!