Υπάρχει ένα θετικό σημείο στο να θεωρείσαι δεδομένος σ' αυτή τη ζωή.
Κι αυτό είναι το ότι, όπως όλα τα δεδομένα, δεν μπορείς να αμφισβητηθείς από κανέναν, όταν έχεις οριστεί ως τέτοιο.
Είσαι πάντα εκεί, στην αρχή του προβλήματος.
Είσαι μέρος του προβλήματος, ωστόσο ταυτόχρονα προϋποθέτεις και κομμάτι από τη λύση του.
Για την ακρίβεια, χωρίς τη δική σου "χρήση" δεν μπορεί να δοθεί λύση.
Δεν έχει σημασία αν δεν προσθέτεις σπουδαίο κομμάτι στη βαθμολογία του προβλήματος.
Σημασία έχει πως αν κάποιος σε "ξεχάσει", αμελήσει να σε "χρησιμοποιήσει", τότε σίγουρα αφαιρούνται πολλοί πόντοι από την τελική αξιολόγησή του.
Θα μου πεις, "καλά να πάθει".
Όποιος δεν δίνει σημασία στα δεδομένα, αξίζει να τιμωρηθεί. Γιατί; Γιατί τα δεδομένα ήταν πάντα εκεί! Από την αρχή!
Το ότι τα παράβλεψε, είναι λάθος και τα λάθη ως γνωστόν...πληρώνονται!
Υπάρχει ένα αρνητικό σημείο στο να θεωρείσαι δεδομένος σ' αυτή τη ζωή.
Κι αυτό είναι το ότι, όπως όλα τα δεδομένα, μετά τη "χρήση" σου σε ξεχνάνε.
Κι εσύ ξαναγυρνάς στο σημείο εκείνο του τετραδίου όπου ήσουν γραμμένος, για να είσαι έτοιμος για "χρήση" από τον επόμενο που θα κληθεί να λύσει το ίδιο πρόβλημα.
Αλλάζεις οπωσδήποτε τον ρου των γεγονότων, αλλά μόνο όσο διαρκεί μία στιγμή: Το dt που συνυπολογίζεσαι στη λύση.
Μετά, απλά δεν έχεις καμιά πρακτική χρησιμότητα πια...
Υπάρχει ένα αδιευκρίνιστο σημείο στο να θεωρείσαι δεδομένος σ' αυτή τη ζωή.
Κι αυτό είναι το ότι, όπως όλα τα δεδομένα, δεν ξέρεις τι θα γινότανε αν κάποιος καλούνταν κάποια στιγμή να σε "αποδείξει"...
Αν είναι δηλαδή στη διακριτική ευχέρεια αυτού που ορίζει το πρόβλημα να σε χρησιμοποιήσει κατά τα γούστα του τη μια χρονική στιγμή ή την άλλη, μόνο και μόνο γιατί θα θέλει να δυσκολέψει τη ζωή αυτού που αξιολογεί ή όχι.
Θετικό, αρνητικό ή αδιευκρίνιστο, όπως και να το δει κανείς, το να είσαι δεδομένος σ' αυτή τη ζωή μοιάζει λιγάκι "παθητικό".
Σου συμβαίνει, δεν το έχεις επιλέξει, δεν προκύπτει από δική σου ενέργεια, είναι αποτέλεσμα σκέψης, απόφασης και εκτέλεσης τρίτων.
Να που προκύπτει ένα νέο πρόβλημα και σ' αυτό τη λύση καλείσαι να δώσεις μόνον εσύ: Θέλεις να θεωρείσαι δεδομένος;
Ακόμα κι αν αυτό σου δίνει την "πανηγεμονία" του να είσαι Χαϊλάντερ;
Αρκεί αυτή η ικανοποίηση να κατευνάσει τον πόνο που νιώθεις όταν σε ξεχνάνε και σ' αφήνουν να "σκονίζεσαι" στο πάνω πάνω μέρος μιας λευκής σελίδας;
Είναι το τίμημα αρκετά υψηλό, ώστε να μη σε ενοχλεί που είσαι έρμαιο της απόφασης κάποιου άλλου;
Τελικά, με δεδομένο ότι θεωρούμαι δεδομένος, φτάνω στο συμπέρασμα, ακολουθώντας μια απολύτως λογική σειρά, ότι η λύση στο δικό μου πρόβλημα είμαι εγώ!
Και μάλιστα, ολόκληρη η λύση κι όχι μόνο ένα μικρό κομματάκι της, που βασίζεται στην παραδοχή του ότι είμαι δεδομένος!
Κι αν εγώ αποτελώ ολόκληρη τη λύση, πώς γίνεται να αποτελώ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ και ολόκληρο το πρόβλημα;
Δηλαδή, και δεν ξέρω αν με παρακολουθείτε, πρόβλημα=λύση;
Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει η λύση ή ότι δεν υπήρχε εξαρχής το πρόβλημα;
Το πρόβλημα που προέκυψε από την παραδοχή του ότι είμαι δεδομένος, άρα ότι αποτελώ ένα μόνο μικρό κομμάτι του προβλήματος, επιλύεται από την παραδοχή του ότι ταυτόχρονα εκτός από μικρό κομμάτι του είμαι και ολόκληρη η λύση;
Δηλαδή: Δεδομένο=μικρό κομμάτι της επίλυσης<=ολόκληρη η λύση=πρόβλημα.
Ομολογώ ότι δεν είχα ποτέ έφεση στα Μαθηματικά.
Μάλλον τα μπέρδευα τα πράγματα, στη διάρκεια διαδικασίας, κατά την οποία νόμιζα ότι τα ανέλυα με σκοπό την επίλυσή τους...
Πάντα στο τέλος βαριόμουν και όλα τα τσουβάλιαζα, λέγοντας ότι δεν καταλαβαίνω γρι από Μαθηματικά...
Η εύκολη λύση είναι πάντα η παραίτηση.
Δεν το "κουράζουμε" αρκετά ή το "κουράζουμε" πολύ...
Άμα δεν θέλεις να θεωρείσαι δεδομένος κι ακίνητος σε ένα σημείο, απλά άλλαξε θέση! Μετακινήσου!
Κι αν θέλεις να θεωρείσαι δεδομένος κι ακίνητος, μείνε εκεί και μην προσποιείσαι ότι σε πειράζει...
Αλλά πάλι, αν "θεωρείσαι" δεδομένος, αυτό σημαίνει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ και ότι είσαι;
Κι εδώ η συλλογιστική λέει ότι...@#%$*($#*@($)@*&$@)$)&@$&@
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου