11/6/2014 - ένας χρόνος μετά...
Ένα χρόνο μετά, έχω καβαλίσει το εφικτό και επιβιώνω.
Δεν κρίνω πια, έχω συμβιβαστεί με τις τύψεις μου και με την αδυναμία μου.
Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα ήταν αλλιώς ο κόσμος.
Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα ήμουν κι εγώ αλλιώς.
Έρχομαι από μια οικογένεια που δεν ήταν ποτέ της πλούσια. Ούτε καν "μέση".
Έρχομαι από μια οικογένεια που με έμαθε από πολύ μικρή πως, όταν θέλω κάτι, πρέπει να δουλέψω σκληρά για να το αποκτήσω. Κι αυτό κάνω, από τότε που αισθάνομαι τον εαυτό μου.
Δουλεύω σκληρά. Δεν έκλεψα ποτέ κανέναν, δεν πούλησα ποτέ κανέναν, δεν πρόδωσα ποτέ κανέναν. Γιατί αυτά ήταν έξω από κάθε αγωνιστική λογική και θα μου στερούσαν τη χαρά της νίκης, όταν -και αν- αυτή ερχόταν τελικά.
Κατηγορήθηκα ωστόσο, για όλα τα παραπάνω, αλλά τώρα πια, ένα χρόνο μετά, έχει σταματήσει αυτό να με πειράζει.
Όλοι έχουν μια στάλα δικαιολογία, όλους μπορώ να τους καταλάβω κι όλα καταλήγουν στην παραδοχή του ότι εγώ έχω ακόμα κάτι, όταν οι άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό το κάτι, που κάνει τη δικαιολογία τους μεγαλύτερη και εμένα με κάνει ενοχική.
Βλέπεις, έμαθα με το σκληρότερο τρόπο πως μπορεί κανείς να σνομπάρει την ευτυχία, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για να το κάνει, είναι πρωτίστως να την έχει...
Ένα χρόνο μετά, ρήματα όπως το "συμβιβάζομαι", το "αποδέχομαι", το "αναγκάζομαι" έχουν κερδίσει τη θέση τους δικαιωματικά στο καθημερινό μου λεξιλόγιο, κάνοντας στην άκρη, με περισσή εκδίκηση εκείνα που λένε "πολεμάω", "αγωνίζομαι", "νικάω".
Δεν με πειράζει ούτε αυτό, αφήνω τα ρήματα να παίξουν κι αυτά το παιχνίδι τους, γιατί το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να προχωράς τη ζωή σου άδειος από συναίσθημα, αφού όλα όσα πίστευες για δίκαια, αποδεικνύονται απλώς μάταια.
Κι όσο κι αν ξέρω πως δεν καταπάτησα κανενός το ελεύθερο δικαίωμα να ζήσει, να παλέψει και να κερδίσει τη θέση που αισθάνεται πως του ανήκει, έχει σταματήσει να με διακατέχει το αίσθημα της περηφάνειας που είχα πάντα, όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου, γνωρίζοντας ακριβώς το ίδιο πράγμα!
Αυτό που λέμε "συνθήκες" είναι τόσο δυνατό, που μοιάζει να περνάει απαρατήρητο. Γιατί ο χρόνος κυλάει και δεν του δίνουμε τη σημασία που έχει.
Αν πάγωνες το χρόνο, ίσως μπορούσες να δεις αυτό που έχει, που προκαλεί τη διαφορά.
Μην γελιέσαι, ο χρόνος δεν παγώνει...κι η στιγμή περνάει και εσύ δεν στέκεσαι να τη δεις, παρά μόνο αν είσαι υποψιασμένος.
Ένα χρόνο μετά, φιλίες και σχέσεις ζωής δοκιμάστηκαν κι απέτυχαν.
Αυτό δεν τις κάνει λιγότερο "σχέσεις ζωής", ούτε μειώνει τη δύναμη που είχαν τη δεδομένη στιγμή που λειτουργούσαν. Ούτε δίνει αρκετά καλή δικαιολογία στον πόνο που νιώθει κανείς όταν συνειδητοποιεί την αποτυχία τους.
Μπορεί να τρως από το ίδιο πιάτο επί χρόνια με έναν άνθρωπο, αλλά δεν είναι ποτέ το ίδιο όταν χρειάζεται να "τρως" από τα ίδια σκουπίδια με αυτόν, τον ίδιο άνθρωπο.
Γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια αντοχή στα σκουπίδια, είναι καθαρά οργανικό, δεν μπορεί να συγκρατήσει κανείς το ίδιο καλά με έναν άλλον την αποφορά που του φέρνει η δυσοσμία, λάβε το υπόψη σου και αυτό...
Ένα χρόνο μετά, αναγκάστηκα να είμαι αυτό που χρειάστηκε να είμαι χρόνια πριν:
Ετοιμοπόλεμη και μόνη.
Η διαφορά είναι πως τότε ήταν φυσιολογικό αυτό, όπως συμβαίνει πάντα στις εκκινήσεις των αγώνων μετ'εμποδίων. Είσαι ετοιμοπόλεμος και μόνος στον αγώνα, αλλά ο αγώνας τερματίζει και, πού ξέρεις; μπορεί να είσαι και ο νικητής.
Τώρα, την ώρα που οι αντοχές σου και η ηλικία σου σε καθιστούν το πολύ πολύ προπονητή και μάλιστα όχι από τους πιο πετυχημένους, τώρα χρειάζεται να ξανακάνεις την ίδια εκκίνηση και το χειρότερο είναι που μπροστά σου δεν υπάρχει ορατό τέρμα...
Ένα χρόνο μετά, έμαθα να μετράω:
Είμαι πιο πλούσια σε εμπειρία, πιο φτωχή σε ανθρώπους, πιο ανέτοιμη από πριν, πιο λίγη σε συναισθήματα, πιο πολλή σε άδειασμα, πιο απρόθυμη να προσπαθήσω, πιο δύσκολη στο να πιστέψω. Η καχυποψία έγινε ο φρουρός της ασφάλειάς μου, κλέβοντας τη δουλειά από την καλοπιστία μου.
Οι δεύτερες σκέψεις έχουν αποκτήσει πιο ισχυρή θέση στο μυαλό μου από τις πρώτες, κλέβοντας τη χαρά του αγνώστου. Δεν μπορώ να καταλήξω σε κάτι αν δεν έχω κάνει τουλάχιστον τρεις αναγνώσεις του πρώτα και όλο αυτό είναι απίστευτα κουραστικό, ειδικά γιατί, βαθιά μέσα μου, ξέρω πως δεν μπορεί να λειτουργήσει. Γιατί όλο αυτό, απλά δεν είμαι εγώ...
Ένα χρόνο μετά, είμαι μια άλλη, όχι γιατί γκρεμίστηκε ένας ολόκληρος κόσμος πολύ καλά δομημένος και ήσυχος. Όχι γιατί χάθηκε η σιγουριά ή το βόλεμα, ούτως ή άλλως δεν έζησα ποτέ μου μια τέτοια στιγμή κι αυτό το ξέρουν καλά ακόμα και αυτοί που δεν ξέρουν εμένα τόσο καλά. Το μόνο ξεβόλεμα που έχω να καταγγείλω είναι που με κατεβάσανε από το ροζ μου συννεφάκι, αλλά κι αυτό είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει στη ζωή μου, οπότε δεν με πειράζει αρκετά για να το συζητάω κιόλας.
Είχα όμως φτιάξει έναν καθρέφτη που κράταγε μακριά την ασχήμια. Και των άλλων και τη δική μου.
Κι αυτός έσπασε πια και εγώ μπορώ να δω ξεκάθαρα το τέρας που κρύβει ο καθένας μέσα του κι εγώ μαζί-μαζί.
Είμαι μια άλλη, γιατί τώρα ξέρω πως ο κάθε αγώνας που θα δώσω από δω και πέρα -διότι οι μάχες δεν σταμάτησαν κι ας μην ηχούν πια τα τύμπανα του πολέμου- θα είναι αγώνας τέρας με τέρας.
Απογοητεύομαι που τελικά είμαι κι εγώ ένα τέρας, γιατί μέχρι τώρα νόμιζα πως θα γινόμουν άλλη...
Ένα χρόνο μετά έζεψα το δικό μου δράκο, το δράκο του εφικτού και επιβιώνω.
Επιβιώνω πηγαίνοντας προς τα πίσω, αναζητώντας εκείνο που ήμουν, με την ελπίδα να το προλάβω ακόμα μέσα μου, πριν εκείνο χαθεί οριστικά, προτού να βαρεθεί να με περιμένει...
Ένα χρόνο μετά, έχω καβαλίσει το εφικτό και επιβιώνω.
Δεν κρίνω πια, έχω συμβιβαστεί με τις τύψεις μου και με την αδυναμία μου.
Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα ήταν αλλιώς ο κόσμος.
Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα ήμουν κι εγώ αλλιώς.
Έρχομαι από μια οικογένεια που δεν ήταν ποτέ της πλούσια. Ούτε καν "μέση".
Έρχομαι από μια οικογένεια που με έμαθε από πολύ μικρή πως, όταν θέλω κάτι, πρέπει να δουλέψω σκληρά για να το αποκτήσω. Κι αυτό κάνω, από τότε που αισθάνομαι τον εαυτό μου.
Δουλεύω σκληρά. Δεν έκλεψα ποτέ κανέναν, δεν πούλησα ποτέ κανέναν, δεν πρόδωσα ποτέ κανέναν. Γιατί αυτά ήταν έξω από κάθε αγωνιστική λογική και θα μου στερούσαν τη χαρά της νίκης, όταν -και αν- αυτή ερχόταν τελικά.
Κατηγορήθηκα ωστόσο, για όλα τα παραπάνω, αλλά τώρα πια, ένα χρόνο μετά, έχει σταματήσει αυτό να με πειράζει.
Όλοι έχουν μια στάλα δικαιολογία, όλους μπορώ να τους καταλάβω κι όλα καταλήγουν στην παραδοχή του ότι εγώ έχω ακόμα κάτι, όταν οι άλλοι δεν έχουν ούτε αυτό το κάτι, που κάνει τη δικαιολογία τους μεγαλύτερη και εμένα με κάνει ενοχική.
Βλέπεις, έμαθα με το σκληρότερο τρόπο πως μπορεί κανείς να σνομπάρει την ευτυχία, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για να το κάνει, είναι πρωτίστως να την έχει...
Ένα χρόνο μετά, ρήματα όπως το "συμβιβάζομαι", το "αποδέχομαι", το "αναγκάζομαι" έχουν κερδίσει τη θέση τους δικαιωματικά στο καθημερινό μου λεξιλόγιο, κάνοντας στην άκρη, με περισσή εκδίκηση εκείνα που λένε "πολεμάω", "αγωνίζομαι", "νικάω".
Δεν με πειράζει ούτε αυτό, αφήνω τα ρήματα να παίξουν κι αυτά το παιχνίδι τους, γιατί το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να προχωράς τη ζωή σου άδειος από συναίσθημα, αφού όλα όσα πίστευες για δίκαια, αποδεικνύονται απλώς μάταια.
Κι όσο κι αν ξέρω πως δεν καταπάτησα κανενός το ελεύθερο δικαίωμα να ζήσει, να παλέψει και να κερδίσει τη θέση που αισθάνεται πως του ανήκει, έχει σταματήσει να με διακατέχει το αίσθημα της περηφάνειας που είχα πάντα, όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου, γνωρίζοντας ακριβώς το ίδιο πράγμα!
Αυτό που λέμε "συνθήκες" είναι τόσο δυνατό, που μοιάζει να περνάει απαρατήρητο. Γιατί ο χρόνος κυλάει και δεν του δίνουμε τη σημασία που έχει.
Αν πάγωνες το χρόνο, ίσως μπορούσες να δεις αυτό που έχει, που προκαλεί τη διαφορά.
Μην γελιέσαι, ο χρόνος δεν παγώνει...κι η στιγμή περνάει και εσύ δεν στέκεσαι να τη δεις, παρά μόνο αν είσαι υποψιασμένος.
Ένα χρόνο μετά, φιλίες και σχέσεις ζωής δοκιμάστηκαν κι απέτυχαν.
Αυτό δεν τις κάνει λιγότερο "σχέσεις ζωής", ούτε μειώνει τη δύναμη που είχαν τη δεδομένη στιγμή που λειτουργούσαν. Ούτε δίνει αρκετά καλή δικαιολογία στον πόνο που νιώθει κανείς όταν συνειδητοποιεί την αποτυχία τους.
Μπορεί να τρως από το ίδιο πιάτο επί χρόνια με έναν άνθρωπο, αλλά δεν είναι ποτέ το ίδιο όταν χρειάζεται να "τρως" από τα ίδια σκουπίδια με αυτόν, τον ίδιο άνθρωπο.
Γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια αντοχή στα σκουπίδια, είναι καθαρά οργανικό, δεν μπορεί να συγκρατήσει κανείς το ίδιο καλά με έναν άλλον την αποφορά που του φέρνει η δυσοσμία, λάβε το υπόψη σου και αυτό...
Ένα χρόνο μετά, αναγκάστηκα να είμαι αυτό που χρειάστηκε να είμαι χρόνια πριν:
Ετοιμοπόλεμη και μόνη.
Η διαφορά είναι πως τότε ήταν φυσιολογικό αυτό, όπως συμβαίνει πάντα στις εκκινήσεις των αγώνων μετ'εμποδίων. Είσαι ετοιμοπόλεμος και μόνος στον αγώνα, αλλά ο αγώνας τερματίζει και, πού ξέρεις; μπορεί να είσαι και ο νικητής.
Τώρα, την ώρα που οι αντοχές σου και η ηλικία σου σε καθιστούν το πολύ πολύ προπονητή και μάλιστα όχι από τους πιο πετυχημένους, τώρα χρειάζεται να ξανακάνεις την ίδια εκκίνηση και το χειρότερο είναι που μπροστά σου δεν υπάρχει ορατό τέρμα...
Ένα χρόνο μετά, έμαθα να μετράω:
Είμαι πιο πλούσια σε εμπειρία, πιο φτωχή σε ανθρώπους, πιο ανέτοιμη από πριν, πιο λίγη σε συναισθήματα, πιο πολλή σε άδειασμα, πιο απρόθυμη να προσπαθήσω, πιο δύσκολη στο να πιστέψω. Η καχυποψία έγινε ο φρουρός της ασφάλειάς μου, κλέβοντας τη δουλειά από την καλοπιστία μου.
Οι δεύτερες σκέψεις έχουν αποκτήσει πιο ισχυρή θέση στο μυαλό μου από τις πρώτες, κλέβοντας τη χαρά του αγνώστου. Δεν μπορώ να καταλήξω σε κάτι αν δεν έχω κάνει τουλάχιστον τρεις αναγνώσεις του πρώτα και όλο αυτό είναι απίστευτα κουραστικό, ειδικά γιατί, βαθιά μέσα μου, ξέρω πως δεν μπορεί να λειτουργήσει. Γιατί όλο αυτό, απλά δεν είμαι εγώ...
Ένα χρόνο μετά, είμαι μια άλλη, όχι γιατί γκρεμίστηκε ένας ολόκληρος κόσμος πολύ καλά δομημένος και ήσυχος. Όχι γιατί χάθηκε η σιγουριά ή το βόλεμα, ούτως ή άλλως δεν έζησα ποτέ μου μια τέτοια στιγμή κι αυτό το ξέρουν καλά ακόμα και αυτοί που δεν ξέρουν εμένα τόσο καλά. Το μόνο ξεβόλεμα που έχω να καταγγείλω είναι που με κατεβάσανε από το ροζ μου συννεφάκι, αλλά κι αυτό είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει στη ζωή μου, οπότε δεν με πειράζει αρκετά για να το συζητάω κιόλας.
Είχα όμως φτιάξει έναν καθρέφτη που κράταγε μακριά την ασχήμια. Και των άλλων και τη δική μου.
Κι αυτός έσπασε πια και εγώ μπορώ να δω ξεκάθαρα το τέρας που κρύβει ο καθένας μέσα του κι εγώ μαζί-μαζί.
Είμαι μια άλλη, γιατί τώρα ξέρω πως ο κάθε αγώνας που θα δώσω από δω και πέρα -διότι οι μάχες δεν σταμάτησαν κι ας μην ηχούν πια τα τύμπανα του πολέμου- θα είναι αγώνας τέρας με τέρας.
Απογοητεύομαι που τελικά είμαι κι εγώ ένα τέρας, γιατί μέχρι τώρα νόμιζα πως θα γινόμουν άλλη...
Ένα χρόνο μετά έζεψα το δικό μου δράκο, το δράκο του εφικτού και επιβιώνω.
Επιβιώνω πηγαίνοντας προς τα πίσω, αναζητώντας εκείνο που ήμουν, με την ελπίδα να το προλάβω ακόμα μέσα μου, πριν εκείνο χαθεί οριστικά, προτού να βαρεθεί να με περιμένει...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου