Καλησπέρα σας! Πέμπτη
17 Οκτωβρίου σήμερα και ακούτε το Παραπονάκι της Πέμπτης, με την Εύα
Τσαροπούλου. Είναι λίγο μετά τις εννιά και σας θυμίζω το e-mail της εκπομπής, που είναι paraponaki@paraponaki.gr, και τη σελίδα της εκπομπής στο FB, που είναι «Το παραπονάκι». Εκεί, μπορείτε
να γράψετε ό,τι σας απασχολεί, ό,τι σκέφτεστε, ό,τι δεν σας πηγαίνει ή σας
χαλάει ή τέλος πάντων ό,τι θέλετε να αλλάξετε και δεν μπορείτε. Μια φωνή
παραπάνω, ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.
Το σημερινό
Παραπονάκι δεν είναι δικό μου. Το γράφει η Ελένη, η μητέρα ενός επτάχρονου
κοριτσιού, που ζει, αν καταλαβαίνω καλά από τα συμφραζόμενα, στη Χαλκηδόνα.
Μερικά απ' αυτά που γράφει λοιπόν η
Ελένη:
«Είμαι από επαρχία,
οι γονείς μου ζουν εκεί και είμαι μητέρα ενός κοριτσιού επτά χρονών, που
πηγαίνει στη Β’ Δημοτικού. Ο σύζυγός μου είναι ναυτικός και τον περισσότερο
χρόνο μένω μόνη μου στην Αθήνα με τη μικρή μου. Εργάζομαι στο λογιστήριο μιας
εταιρείας και αυτές τις μέρες κινδυνεύω να απολυθώ, γιατί είμαι αναγκασμένη να
το σκάω από τη δουλειά, προκειμένου να πάρω τη μικρή από το σχολείο, αφού το
ολοήμερο που την πήγαινα, δεν έχει λειτουργήσει ακόμα και δεν υπάρχει και
κάποια ενημέρωση για το πότε θα λειτουργήσει.
Το πρόβλημα είναι
ότι δεν υπάρχουν αρκετά χρήματα για να προσλάβω κάποιον να την πηγαινοφέρνει
και να κάθεται μαζί της, αφού στη δουλειά μου έχουν γίνει περικοπές, τόσο σε
μισθούς, όσο και σε προσωπικό. Φοβάμαι ότι θα είμαι η επόμενη, αλλά και τι να
κάνω;».
Έχει περάσει καιρός
από τότε που στηνόμουν κι εγώ έξω από ένα σχολείο, περιμένοντας ένα επτάχρονο
κοριτσάκι να σχολάσει κι έχω ξεμάθει, για να είμαι ειλικρινής. Ωστόσο, είναι εύκολα κατανοητή η ανησυχία της
μητέρας που βιώνει μία τέτοια κατάσταση, όσο και της εργαζόμενης που αγωνιά για
το μέλλον της στη δουλειά της. Στη χώρα μας, η δουλειά έχει καταντήσει «προστατευόμενο
είδος», κάτι σαν την Καρέτα – Καρέτα, ένα πράγμα.
Έτσι, το Παραπονάκι
μεταμφιέστηκε σε «πιτσιρίκι» και πάει μια βόλτα στα Δημοτικά σχολεία, για να
διαπιστώσει αν τελικά ξεκίνησαν να λειτουργούν σε ολοήμερη βάση ή ακόμα τρελαμένες
μανούλες φεύγουν τρέχοντας από τη δουλειά τους, για να παραλάβουν τα βλαστάρια
τους, πριν τους τα βγάλει κανείς στο δρόμο…
Κι όπως λέει το
τραγούδι, «είδαν πολλά τα μάτια μου στις γειτονιές του κόσμου»…
Πριν μάθουμε μαζί
τι τελικώς συμβαίνει σήμερα, τι Παραπονάκι θα ήμουν αν δεν τσαλαβουτούσα λιγάκι
στο πώς ξεκίνησε όλο αυτό και στο τι το οδήγησε στο σήμερα;
Το
φετινό πρώτο κουδούνι, βρήκε τα σχολειά γεμάτα βιβλία (πρωτοφανές για τα
σχολικά δεδομένα), αλλά με μεγάλο έλλειμμα δασκάλων. Αυτό δημιούργησε, όπως
είναι φυσικό, μία σχετική ανησυχία στους γονείς, ιδίως μετά την εγκύκλιο, που
δημοσίευσε η εφημερίδα ΑΥΓΗ, κάποια στιγμή στα τέλη του καλοκαιριού, όπου
–λέει- καλούνταν οι διευθυντές των δημοτικών σχολείων να μην
υπολογίσουν δάσκαλο για τα δημοτικά που λειτουργούν με το Ενιαίο Αναμορφωμένο
Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (το γνωστό ΕΑΕΠ) –έτσι λέγεται αυτό- και να υπολογίσουν
μόνον έναν δάσκαλο για τα υπόλοιπα. Κι ως «υπόλοιπα» αναφέρονταν οι ξένες γλώσσες
και η πληροφορική.
Το
δημοσίευμα υποστήριζε ακόμα, ότι λόγω ελλείψεως δασκάλων, θα αναγκαστούν να
κλείσουν 1165 ολοήμερα σχολεία. Είδηση που προκάλεσε σοκ, όπως ήταν
αναμενόμενο!
Τις
ανησυχίες προσπάθησε να διασκεδάσει η Περιφερειακή Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης
Αττικής, σπεύδοντας να διαβεβαιώσει ότι κανένα ολοήμερο δεν θα κλείσει και το
ότι ζητούσαν από τους Διευθυντές των Δημοτικών Σχολείων να μην
δηλώσουν εκπαιδευτικό για το ολοήμερο πρόγραμμα, εντασσόταν μόνο στο πλαίσιο
της αναδιάρθρωσης των δομών και στη διαφορετική στελέχωσή τους
και δεν σήμαινε τίποτα παραπάνω.
Κατά
τη δήλωσή τους μάλιστα, μέχρι τις 16 Σεπτεμβρίου τα κενά στα ολοήμερα θα είχαν
καλυφθεί.
Φυσικά,
όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, υπήρχε και η απέναντι φωνή, που αυτή
τη φορά δεν ήταν άλλη απ’ αυτήν της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας, που έλεγε
ότι τα ολοήμερα θα καταντούσαν τελικά «παιδοφυλακτήρια», έτσι τα χαρακτήριζε,
όπου δεν θα συντελείται παραγωγικό έργο. Μάλιστα, ο υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων
της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας δήλωσε τότε ότι το ολοήμερο είναι για να βοηθάει
και να υποστηρίζει τα παιδιά στη μελέτη των μαθημάτων τους για την επόμενη μέρα,
καθώς και για να λειτουργεί ως ενισχυτική διδασκαλία κι ότι με την τοποθέτηση
εκπαιδευτικών ειδικότητας, θα χαθεί αυτός ο ρόλος του.
Διαβάζοντάς
το αυτό, για να σας είμαι και ειλικρινής, δεν μου είναι απολύτως σαφές πώς
μπορεί να το πάθει αυτό ο…ρόλος του ολοήμερου! Ωστόσο, για την ιστορική
δικαιοσύνη, εγώ οφείλω να παραθέσω όλες τις απόψεις, όπως αυτές δίδονται!
Κι ενώ οι γονείς ρωτούσαν γύρω - γύρω τι θα
γίνει τελικά, το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωνε στατιστικές και νούμερα,
λέγοντας ότι 113 επιπλέον νηπιαγωγεία σε όλη την Ελλάδα και 29 δημοτικά θα
μετατραπούν σε ολοήμερα. Με λεπτομέρειες κιόλας! Ότι στα 29 δημοτικά θα
λειτουργήσουν 39 τμήματα και στα 113 ολοήμερα νηπιαγωγεία, 120 τμήματα.
Ωραία πράγματα δηλαδή, νέοι ορίζοντες, Μικέ!
Συγκεκριμένα, το
έγγραφο του υπουργείου ανέφερε ότι τα νέα ολοήμερα σχολεία δε θα συνοδευτούν
μεν από αύξηση των οργανικών θέσεων για νηπιαγωγούς και δασκάλους, για να μην
τρομάξει κι ο κοσμάκης ότι διευρύνεται ακόμα παραπάνω ο δημόσιος τομέας. Ως
προς τη γεωγραφική κατανομή των σχολείων, τα περισσότερα ολοήμερα νηπιαγωγεία
θα λειτουργήσουν σε Αχαϊα και Αιτωλοακαρνανία, που υπήρχαν ελλείψεις (11 και 9
αντίστοιχα), ενώ για τα δημοτικά, τα περισσότερα νέα ολοήμερα θα λειτουργήσουν
σε Λάρισα και Ανατολική Αττική, αγγίζοντας τον υπέρογκο αριθμό των τεσσάρων! Τεσσάρων
καινούργιων δηλαδή!
Η ουσία είναι πως,
παρά τις όμορφες δηλώσεις, όταν ξεκίνησαν τα σχολεία…ολοήμερα γιοκ! Και πες
καλά, για τα πιο μεγάλα παιδιά, αυτά της Πέμπτης και της Έκτης, κάτι γινόταν
(τι, δεν ξέρω, αλλά άντε ήταν πιο μεγάλα). Για τα κούτσικα πρωτάκια ή για τα
νηπιαγωγάκια, τι θα γινόταν;
Οι εργαζόμενες
μητέρες αναγκάζονταν να πηγαίνουν καθυστερημένες το πρωί στις δουλειές τους,
γιατί φυσικά τα σχολεία άνοιγαν στις οκτώ και τέταρτο, ενώ η δουλειά έχει την
κακή συνήθεια να ξεκινά στις οκτώ, βλέπετε. Και το μεσημέρι; Άλλο δράμα εκεί!
Έπρεπε να φεύγουν
σκαστές για λίγο στις δώδεκα και μισή, να καλύψουν Κύριος οίδε ποια απόσταση
μέχρι το σχολείο του παιδιού τους, να το πάρουν, να το φέρουν στο γραφείο τους,
όπου εκείνο κουρασμένο, νυσταγμένο και κλαούρικο, έπρεπε να περιμένει μέχρι «να
σχολάσει η μαμά»! Και στο μεταξύ; Να ζωγραφίζει σε ό,τι χαρτί υπήρχε διαθέσιμο
στο γραφείο, ενίοτε και πάνω ή κάτω απ’ το γραφείο, να τρώει ό,τι υπάρχει σε
λουκουμά, σάντουϊτς και γενικότερα ανθυγιεινό πράγμα, μόνο και μόνο για να παραμείνει
ήσυχο ως τη λήξη του ωραρίου.
Και μήπως και ως τότε
η δόλια μάνα κατάφερνε να συγκεντρωθεί, για να προσφέρει μιας δεκάρας δουλειά;
Έτρεχε να ψωνίζει τα προαναφερθέντα ανθυγιεινά, να μιλάει με το μικρό της για
να το κρατάει ήσυχο, να το μαλώνει και να το τσιμπάει και καμιά φορά, αν αυτό
άρχιζε τη γκρίνια, κρυφά κάτω από το γραφείο, μην την πάρουνε και για καμιά
υστερική.
Δεν φτάνει που
εκείνη απασχολούνταν με το μικρό, που στο κάτω κάτω ήταν και δικό της, έπρεπε
να απασχοληθούν και οι συνάδελφοί της μαζί του, που αρχίζανε τις χαζές
ερωτήσεις: «Πώς σε λένε; Τι τάξη πας; Αγαπάς τη μαμά σου; Πώς τα πας με τον
αδελφό σου;» Μοναδικές στιγμές απείρου κάλλους, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν
είσαι ο πιο έξυπνος και με διαφορά άνθρωπος του κόσμου, που σε τοποθέτησαν
μεταξύ ανοήτων άλλων ή απλώς ο πιο προβληματικός και γκρινιάρης!
Στο μεταξύ, εκείνος
ο έρμος που το πλήρωνε όλο αυτό το προσωπικό, περνούσε το υπόλοιπο της μέρας
του γονυπετής, σε συνεχείς επικλήσεις προς τον Ηρώδη…
Κι ενώ η σύγχρονη
Μαίρη Παναγιωταρά ζούσε το δράμα της, η Διδασκαλική Ομοσπονδία υποστήριζε ότι
συνολικά στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση υπήρχαν 5.246 κενές θέσεις εκπαιδευτικών,
κάτι που το είχαμε καταλάβει από τα παραπάνω, αν και πάνω κάτω, μάλλον τα
νούμερα είχαν λιγάκι «φουσκώσει» στο μεταξύ.
Εμείς το είχαμε
καταλάβει. Το υπουργείο πάλι, τα έβλεπε όλα στη θέση τους. Κι αν τώρα δεν ήταν
ακόμα, ε, δώστε και λίγη πίστωση χρόνου, βρε αδελφέ!
Το αστείο είναι πως
ενώ παιζόταν καθημερινά το δράμα της αργοπορημένης μάνας, εμείς μαθαίναμε
«αρμοδίως» πως εντάσσεται και δεύτερη ξένη γλώσσα στα ολοήμερα και πως το
υποχρεωτικό ωράριο επεκτείνεται ως τις δύο το μεσημέρι για όλες τις τάξεις!
Ότι διδάσκονταν την
πρώτη κάποια στιγμή, για να ενταχθεί και κάποια δεύτερη είναι απορίας άξιον,
αλλά η βεβαιότητα της ανακοίνωσης σε έκανε να υποθέσεις ότι «δεν μπορεί, κάπου
γίνεται αυτό»!
Το υπουργείο λοιπόν επέμενε ότι στα σχολεία αυτά το υποχρεωτικό ωράριο
επεκτείνεται έως τις δύο για όλες τις τάξεις, ενώ στο δίωρο πρόγραμμα που
ακολουθεί, οι γονείς θα μπορούν να προτείνουν και οι ίδιοι έως δύο ολόκληρα
γνωστικά αντικείμενα, με τα οποία επιθυμούν να ασχοληθεί το παιδί τους!
Τι
είπες τώρα!
Κι όμως, κι όμως!
Τα γνωστικά αντικείμενα που θα διδάσκονται, λέει, πέραν του κανονικού
προγράμματος, θα ορίζονται με απόφαση του συλλόγου διδασκόντων, ύστερα από
εισήγηση του διευθυντή, ο οποίος θα συνυπολογίζει τις δυνατότητες του σχολείου τα
ενδιαφέροντα των μαθητών, το μαθησιακό τους επίπεδο, τις προτιμήσεις των γονέων,
την υλικοτεχνική υποδομή (βασικό), και τις πλεονάζουσες ώρες. Δινόταν μάλιστα
και κατάλογος με τα διδακτικά αντικείμενα, από τα οποία μπορεί να γίνει επιλογή
και αυτά είναι: Μελέτη, Αθλητισμός, Θεατρική Αγωγή, Αγγλικά, Μουσική, δεύτερη
ξένη γλώσσα (να’την), Εικαστικά, και πολιτιστικοί όμιλοι δραστηριοτήτων.
Επιπλέον, μάθαμε αρμοδίως κι άλλα ενδιαφέροντα:
1. Αυξάνεται κατά μία ώρα το γλωσσικό μάθημα στις Α΄ και Β΄ τάξεις. Η
επιπλέον ώρα θα διατίθεται για ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων, ώστε να
προωθείται η φιλαναγνωσία.
2. Αυξάνεται κατά 1 ώρα το μάθημα των Μαθηματικών στις Α΄ και Β΄ τάξεις.
Έρμα παιδάκια!
3. Το μάθημα των Εικαστικών διδάσκεται από τον δάσκαλο της τάξης, εφόσον δεν
υπάρχει εκπαιδευτικός αντίστοιχης ειδικότητας. Τώρα, αν αυτός δεν μπορεί να
τραβήξει ούτε ευθεία γραμμή, άλλο ζήτημα! Το μάθημα της Μουσικής διδάσκεται από
εκπαιδευτικό του αντίστοιχου κλάδου και εφόσον δεν υπάρχει, από δάσκαλο της
τάξης και αυξάνεται κατά 1 ώρα στις Α΄ και Β΄ τάξεις. Δηλαδή, αν ο δάσκαλος της
τάξης, δεν ξέρει από μουσική, το έβλεπα να γυρνάει σε χορευτικό το όλο θέμα! Το
μάθημα της Θεατρικής Αγωγής διδάσκεται 1 ώρα για κάθε τάξη από εκπαιδευτικό του
αντίστοιχου κλάδου και εισάγεται ως υποχρεωτικό διδακτικό αντικείμενο του
Ωρολογίου Προγράμματος. (Ε, όσο να πεις, στους καιρούς που ζούμε, η Θεατρική
Αγωγή είναι απολύτως αναγκαία! Γιατί τίποτα να μην γίνεις σ' αυτή τη ζωή, τουλάχιστον ας είσαι
καλός υποκριτής!).
4.
Οι ώρες του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής αυξάνονται κατά 2 για τις Α΄,
Β΄, Γ΄ και Δ΄ τάξεις. Οι Ε’ και Στ΄ γυμνάστηκαν τα προηγούμενα χρόνια, δεν έχουν
ανάγκη!
5.
Στις τάξεις Α΄, Β΄, Γ΄, Δ΄ η μία επιπλέον διδακτική ώρα της Φυσικής Αγωγής θα
διατίθεται για χορούς. Νάτο καλέ, έτσι εξηγείται, όπως προείπα οι Ε΄και Στ΄ τα
παίζουν αυτά στα δάχτυλα!
6. Προστίθεται το μάθημα των Αγγλικών στις Α΄ και Β΄ τάξεις για 2 ώρες και
αυξάνεται κατά 1 ώρα για τις υπόλοιπες τάξεις. Λογικό μου ακούγεται, όταν μας
κατακτήσουν, να έχουμε κάτι να λέμε μεταξύ μας!
7. Προστίθεται το μάθημα των Τεχνολογιών Πληροφορίας και Επικοινωνιών για 2
ώρες εβδομαδιαίως σε όλες τις τάξεις. Αυτό είναι το πλέον χρήσιμο που άκουσα,
αλλά θέλω να το δω πρώτα να γίνεται!
8. Το ενδιαφέρον έρχεται στο τέλος όμως! Στην ευέλικτη ζώνη αναπτύσσονται
διαθεματικά προγράμματα, με πρωτοβουλία του κάθε εκπαιδευτικού. Το τι ακριβώς
σημαίνει αυτό και ποια μπορεί να είναι η πρωτοβουλία του «κάθε εκπαιδευτικού»,
θα με κρατούσε πιο ήσυχη, αν στη διαδικασία αξιολογήσεων των εκπαιδευτικών
έβαζαν και το ψυχογράφημα, κάτι που –απ’ όσο μου είπαν- δεν έχει γίνει ακόμα! Αυτό μου θυμίζει λιγάκι "σαλάτα του σεφ". Κανείς δεν γνωρίζει τι περιέχει μέσα, εκτός από τον ίδιο τον σεφ!
Τώρα, παρά τα κακεντρεχή σχολιάκια μου, συγγνώμη κιόλας, αλλά
εγώ όταν διαβάζω τόσες λεπτομέρειες πάνω σε ένα θέμα, λέω ότι τουλάχιστον αυτός
που τις έγραψε, δεν μπορεί! Το κατέχει το θέμα, το έχει δουλέψει, έχει κάνει
την προεργασία του!
Τώρα πού ‘ναι να τη δω κι εγώ; Αυτό είναι άλλο θέμα. Αλλά οπωσδήποτε
ΚΑΠΟΥ θα εφαρμόζεται, δεν μπορεί…
Ξεκίνησαν λοιπόν οι κινητοποιήσεις μαζί με την έναρξη της σχολικής
χρονιάς και φυσικά, μετά απ’ αυτό έγινε η συνήθης συνάντηση της ΟΛΜΕ με τον
υπουργό Παιδείας. Εκεί, μάθαμε ότι το υπουργείο έχει δρομολογήσει για φέτος
6.550 προσλήψεις, μέσω του προγράμματος ΕΣΠΑ, που θα γίνουν λέει, μέχρι 15
Νοεμβρίου, οι οποίες –μαζί με το πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας του ΟΑΕΔ- θα
ανέβουν στις 8.500 και αφορούν και στα ειδικά σχολεία.
Εδώ θα πρέπει λιγάκι να σταθούμε, γιατί τα ειδικά σχολεία αποτελούν ένα
άλλο μεγάλο ζήτημα, που απασχολεί μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας και που πρέπει
να συνυπολογίζεται, ασχέτως αν το ζούμε ή δεν το ζούμε στην καθημερινότητά μας.
Είναι από τα πλέον σοβαρά και βασικά και κακώς δεν έχει δοθεί –κατ’εμέ- η
ανάλογη έκταση στο ζήτημα. Βλέπετε, οι απαράδεκτα εννοούμενες ως «μειονότητες»
σπάνια έχουν θέση στους πηχυαίους τίτλους των εφημερίδων, εκτός αν αφορούν στο
μεταναστευτικό! Το να είσαι «μειονότητα» στη χώρα σου περνάει στα ψιλά
γράμματα, μόνο και μόνο γιατί δεν έχει πολλούς «αγοραστές»…
Στις 7 Οκτωβρίου, ο διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης Ελπιδοφόρος
Νεοκλέους (άκου ένα όνομα πόσο καλά σε προδιαθέτει!) ανακοίνωσε ότι όλα τα κενά
συμπληρώθηκαν στα ολοήμερα δημοτικά και στα νηπιαγωγεία κι ότι ειδοποιήθηκαν
τηλεφωνικώς και οι τελευταία δάσκαλοι, που θα συμπληρώσουν τις θέσεις που
έμειναν άδειες, λόγω της άρνησης 40 εκπαιδευτικών, που αν και είχαν κάνει
αίτηση, τελικώς δεν δέχτηκαν την εργοδότηση.
Το γιατί αρνήθηκαν βέβαια αυτοί να πάνε για δουλειά δεν επεξηγήθηκε
σαφώς, πάντως υποστηρίχτηκε ότι δεν ήταν για λόγους απόστασης, αφού όπως είπε ο
κ. Νεοκλέους, το υπουργείο προσπαθεί να στέλνει τους εκπαιδευτικούς κοντά στον
τόπο διαμονής τους. Κατ’ αυτόν, ο βασικός λόγος είναι ότι έχουν άλλη δουλειά
και δεν τις προλαβαίνουν και τις δύο! Δημιούργησε προφανώς πολλαπλά ερωτηματικά
με αυτή την εξήγηση, αλλά δεν υπήρξαν περαιτέρω αποσαφηνίσεις, οπότε μην
περιμένετε να σας τις δώσω κι εγώ!
Όλα αυτά καλά, αλλά τα σχολεία στη δική μας γειτονιά και σε μερικές άλλες
που γνωρίζω, όπως αυτή της Ελένης, δεν έχουν λειτουργήσει ακόμα σε ολοήμερη
βάση.
Οι μανάδες εξακολουθούν να τρέχουν ως τρελές να τα προλάβουν. Οι πιο
τυχερές είναι αυτές που έχουν μια «γιαγιά» από πίσω να τραβήξει το δύσκολο
κουπί. Ή κι έναν παππού, διακρίσεις θα κάνουμε τώρα;
Το θέμα είναι ότι τελειώνει ο Οκτώβριος κι οι οικογένειες δεν μπορούν να
βάλουν σε τάξη τη ζωή τους και τα ίδια τα παιδιά δεν μπορούν να μπούνε σε ένα
πρόγραμμα. Αν δεχτούμε –και δεν έχουμε λόγο να μην το κάνουμε- αυτά που λέει το
υπουργείο, μέχρι να λειτουργήσουν όλα όπως πρέπει, θα έχουν φτάσει
Χριστούγεννα! Οπότε, θα ζήσουμε πάλι το δράμα των χριστουγεννιάτικων διακοπών,
με τα παιδάκια σε ένα ατελείωτο πήγαινε-έλα, αυτή τη φορά συνοδεία πακέτων με
δώρα, έτσι για να ταιριάζουν και με το ντεκόρ.
Η ερώτηση που κάθε χρόνο τέτοιο καιρό ανεβαίνει αυθορμήτως στο στόμα μου,
αφού προηγουμένως έχει καταπνίξει τον εγκέφαλό μου, σαν βόας σφιγκτήρας είναι η
εξής: Δεν το ήξεραν ότι ανοίγουν τα σχολεία το Σεπτέμβρη; Δεν είναι γνωστό αυτό
από καιρό;
Γιατί περιμένουν πάντα τελευταία στιγμή για να φτιάξουν αυτές τις
περιβόητες λίστες των μεταθέσεων;
Ειδικώς για φέτος, δεν ήξεραν ότι κάποιοι θα μείνουν εκτός; Κι αν όχι το
ποιοι, τουλάχιστον το πόσοι; Δεν εξετάζω το καλώς ή κακώς μείνανε απέξω, αλλά
αφού το ήξεραν, ειλικρινά, δεν μπορούσαν να είναι έτοιμοι στην ώρα τους;
Πρέπει όλη η ελληνική κοινωνία να περνάει κάθε χρονιά την ίδια
αλλοπρόσαλλη κατάσταση, κατά την οποία θίγονται γονείς, παππούδες και
εργοδότες, συνάδελφοι και όλοι όσοι προείπα;
Πόσο δύσκολο είναι δηλαδή να έχουμε στην ώρα τους όλα εκείνα που
χρειάζονται, δηλαδή βιβλία, τάξεις, θέρμανση στα σχολεία, υλικοτεχνικό
εξοπλισμό, δασκάλους και καθηγητές στις θέσεις τους;
Πόσο δύσκολο είναι να μην τρέχει κανείς την τελευταία στιγμή για να
βγάλει χαρτιά εγγραφής ή άλλα χαρτιά μεταφορών από σχολείο σε σχολείο; Γιατί αυτά
να μην γίνονται στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς, πριν φύγουν όλοι αυτοί για
διακοπές;
Πόσο παράλογο είναι να μην αναζητάει κανείς μία σφραγίδα, χαμένη κάτω από
στοίβες φακέλων, που έχουν μείνει αξεσκόνιστοι ολόκληρο το καλοκαίρι; Και
γιατί; Επειδή για τους διδάσκοντες, τα σχολεία ανοίγουν δύο μέρες μόνο πριν την
έναρξη της σχολικής χρονιάς;
Είναι πολλά αυτά που δεν καταλαβαίνω. Και δεν είναι απαραίτητο, το
αναγνωρίζω να τα καταλαβαίνω όλα, ωστόσο μερικά πράγματα θα έπρεπε να είναι
αυτονόητα, νομίζω.
Αυτονόητο θα έπρεπε να είναι το ότι για να μπορώ να εργαστώ και να
προσφέρω ως παραγωγική μονάδα, τόσο στην οικογένειά μου, όσο και στη χώρα μου,
θα πρέπει να έχω εξασφαλίσει το μίνιμουμ της ησυχίας, ότι το κομμάτι εκείνο που
λέγεται «οικογένεια και παιδιά» έχει φροντιστεί, είναι ασφαλές και
τακτοποιημένο, έτσι ώστε να μπορώ να κάνω κι εγώ τα υπόλοιπα.
Αυτονόητο θα έπρεπε επίσης να είναι, ότι οι άνθρωποι δεν θα χρησιμοποιούν
για πάντα τους ηλικιωμένους γονείς τους, προκειμένου να τους κάνουν babysitting στα παιδιά τους κι ότι ο οικογενειακός τους
προγραμματισμός δεν θα εξαρτάται απ’ αυτούς, γιατί αυτοί πλέον είναι μία άλλη
οικογένεια!
Αυτονόητο θα έπρεπε να είναι, το ότι δεν ενισχύω τη «μαύρη εργασία», με
την πρόσληψη φοιτητών ως babysitter, που θα πάνε να μου πάρουν το παιδί και θα
καθίσουν τρεις ώρες μαζί του μέχρι να γυρίσω, χωρίς απόδειξη, χωρίς ασφάλιση
και με όλα τα χαρακτηριστικά της παραοικονομίας.
Αυτονόητο θα έπρεπε να είναι, ότι η κοινωνία ολόκληρη δεν μπορεί να
δείχνει ανοχή σε όλα αυτά, ακόμα και στο ότι μια μητέρα αναγκάζεται να πάρει το
παιδί της στη δουλειά, γιατί δεν έχει τι άλλο να το κάνει!
Τέλος, δεν ξέρω, αλλά εμένα αυτονόητο μου μοιάζει, πως όταν υπάρχει μία
επίσημη ανακοίνωση από ένα υπουργείο, για ένα τόσο σοβαρό θέμα όσο αυτό, δεν μπορεί
και δεν πρέπει να υπάρχει ούτε ένα παράδειγμα που θα την αμφισβητεί ή θα τη
διαψεύδει…
Καλή μου φίλη Ελένη, δεν ξέρω αν θα είσαι η επόμενη στη λίστα απολύσεων.
Κι αν είσαι, το ότι το σκας για να πάρεις το παιδί σου, που κινδυνεύουν να στο
βγάλουν στο δρόμο, γιατί το σχολείο πρέπει να κλείσει μια συγκεκριμένη ώρα και
ο δάσκαλος να κάνει το ωράριό του και να φύγει, δεν μου μοιάζει αρκετός λόγος.
Θέλω να είμαι αισιόδοξη, οπότε θα σου πω να περιμένεις λίγες μέρες ακόμα,
ώσπου να τακτοποιηθεί το ζήτημά σου. Φαντάζομαι ότι αρχές πια Νοέμβρη, με τα
όσα λένε τουλάχιστον, θα έχει λυθεί, διότι στο μυαλό το δικό μου δεν είναι και
πολύ δύσκολο να λυθεί εξάλλου. Άλλωστε, καθημερινά το βλέπω να βελτιώνεται.
Αργά, αλλά βελτιώνεται.
Ίσως, στο μεταξύ, μία συζήτηση με το αφεντικό σου, όπου του εξηγείς το
πρόβλημα και τον παρακαλείς να κάνει λίγη υπομονή, αποτελεί μία προσωρινή
βιώσιμη λύση.
Ναι, θα μου πεις γιατί να είσαι υποχρεωμένη να την κάνεις αυτή τη συζήτηση;
Δεν ξέρω. Ειδικά
επειδή δεν είναι δικό σου το φταίξιμο πραγματικά, ωστόσο πολλές φορές δεν
είμαστε εμείς που δημιουργούμε το πρόβλημα, αλλά δυστυχώς, είμαστε οι μόνοι που
καλούμαστε να δώσουμε τη λύση του…
Ας το δούμε θετικά: Σ’ αυτή τη χώρα, πάντα θα υπάρχουν καταστάσεις που θα δημιουργούν ερωτηματικά στο μυαλό μας και θα το κουράζουν αρκετά. Αλλά μήπως αυτό δεν είναι και το ζητούμενο;
Κι επειδή πρόκειται για τα παιδιά μας, ας το δούμε ακόμα πιο θετικά: Υπάρχει πάντα στην παιδική μας ηλικία, μια στιγμή, που ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει το μέλλον....
*******************
Κάπου εδώ φτάσαμε
και σήμερα στο τέλος..
Σας ευχαριστώ που
ήσασταν εδώ, μαζί μου. Έρχονται τα Ξεκούρδιστα Ρολόγια, ο Αλέξανδρος
Μαρκουλάκης και ο Θάνος Κακουράτος, που θα σας κρατήσουν παρέα από τις δέκα ως
τη μία, γι’ αυτό μείνετε συντονισμένοι στον CR RADIO.
********************
Από την Εύα
Τσαροπούλου και το Παραπονάκι της: Καληνύχτα και όλα να πάνε καλύτερα…μέχρι ν’
αλλάξουμε τον κόσμο!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου