Εδώ και μέρες, με αφορμή γεγονότα που μου άρεσαν κι άλλα που δεν τα λες ακριβώς και «λατρεμένα», αλλά που δεν μπορούσαν και να αποφευχθούν, έκανα έναν απολογισμό των γυναικών που έχω γνωρίσει τελευταία κι ίσως και λίγο παλιότερα.
Δεν μιλώ για τις παλιές μου φιλενάδες, που πάνε πολύ παλιά, όταν ακόμα είχα κοτσίδια στα μαλλιά μου, ούτε για τις ξαδέλφες μου ή την αδελφή μου, που μου σημάδεψαν θέλοντας και μη τη ζωή, αφού μ’ αυτές έχω μεγαλώσει και δεν τις ξεχωρίζω από τον εαυτό μου, παρά το ότι είμαστε πολύ διαφορετικές κατά βάθος.
Σκέφτομαι εκείνες που ήρθαν στη ζωή μου από τυχαία γεγονότα, είτε γιατί τις έφερε ο κοινός αγώνας για επιβίωση, άρα μπαίνουν σ’ ένα πλαίσιο επαγγελματικό, είτε γιατί τις έφερε ο κοινός στόχος για ένα καλύτερο αύριο.
Χμ, τώρα που το σκέφτομαι, αγώνας και στόχος είναι αρσενικά, άρα είναι θηλυκά που τα έφερε ένα αρσενικό στη δική μου ζωή…
Γυναίκες πολύ διαφορετικές μεταξύ τους, όλες όμορφες – η κάθε μία με τον τρόπο της – όλες αγαπημένες.
Άλλες γιατί τις ζω καθημερινά, με την κούρασή τους να αντανακλά τη δική μου στα μάτια τους, με τα προβλήματά τους, τους καυγάδες τους στο σπίτι, με το τι είπαν ή το τι θα έπρεπε να πουν στο σύντροφο ή στα παιδιά τους.
Άλλες, γιατί μέσα από μία παράξενη διαδικασία προσέγγισης, που είχε πολλές θηλυκές αιτιάσεις, κατάφεραν να εισβάλουν στο προσωπικό μου F.I.R. και να με κάνουν να γίνω μέρος νέων παιχνιδιών, κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, αν μαθαίνεις γρήγορα τους κανόνες….
Κάποιες είναι πολύ δυνατές και δίνουν καθημερινά έναν αγώνα, που είτε είναι επί ίσοις όροις, είτε χαμένος από χέρι, καθόλου δεν φαίνεται να τις αφορά, αυτές θα πολεμήσουν.
Κάποιες είναι εξαιρετικά ευάλωτες και μοιάζουν κλαράκια στον άνεμο, αλλά όταν τελικά αυτός φυσήξει, αντιλαμβάνεται κανείς ότι – όπως ακριβώς τα κλαράκια – έχουν αποκτήσει μία τεράστια ευελιξία κι έτσι απλά στροβιλίζονται χαριτωμένα, χωρίς να σπάνε.
Κάποιες είναι πολύ έξυπνες κι έχουν ανάγει τη διαδικασία της ζωής τους σ’ επιστήμη. Όλα τα περνάνε απ’ την κρισάρα της λογικής και έχουν βάλει «σε κουτάκια» το τι πρέπει να γίνει και πότε.
Κάποιες πάλι, όχι απαραίτητα τόσο έξυπνες, όμως ίσως πιο «καταφερτζούδες», έχουν μάθει να διεκδικούν – και να κερδίζουν – μικρά ή μεγάλα κομμάτια ευτυχίας, προσφέροντας το καλύτερο χαμόγελό τους και την ξενοιασιά τους ως ανταποδοτικό τέλος.
Γυναίκες ρομαντικές, που περιμένουν τον πρίγκιπα πάνω στο άσπρο άλογο και γυναίκες ρεαλίστριες, που θα ήθελαν τα άλογα να είναι 200 κι όχι απαραίτητα σε λευκό…
Γυναίκες ποιήτριες, ίσως ανεδαφικές κάποιες φορές, που ξαφνικά, μεταμορφώνονται στις πιο πεζές, όταν εκπορθούνται τα προσωπικά τους κάστρα.
Γυναίκες που παλεύουν, άλλες με νυχιές, άλλες με φωνές, άλλες με την πειθώ, άλλες με ίντριγκα, άλλες με φιλιά και χάδια…
Γυναίκες καλειδοσκόπια, γυναίκες που αλλάζουν, που μπαινοβγαίνουν, που χορεύουν ή μένουν στατικές, που ξέρουν μόνο να μιλάνε ή ξέρουν μόνο να ακούνε, γυναίκες φίλες, γυναίκες ερωμένες, γυναίκες επαγγελματίες, γυναίκες μάνες, γυναίκες μέσα σ' όλα...
Τόσο διαφορετικές μεταξύ τους, σαν ένα μπουκέτο από υπέροχα λουλούδια που μπορεί να μην έχουν όλα το ίδιο άρωμα, ωστόσο το χρώμα τους μπορεί να τρελάνει το μάτι σου και σίγουρα σε προσκαλούν να πατήσεις το χώμα που έχουν φυτευτεί…
Ανάμεσα σ’ αυτές, γυναίκα κι εγώ. Που τις κοιτάζω να μπαινοβγαίνουνε στη ζωή μου και προσπαθώ να «κλέψω» από την κάθε μία τη γνώση της ύπαρξής τους. Όχι τα μυστικά τους, αλλά την ουσία απ’ την οποία είναι φτιαγμένες. Η διαδικασία ανώδυνη δεν είναι. Γιατί ανάλογα με το ποια είναι ποια, άλλοτε με πονάνε, άλλοτε με αγαπάνε, άλλοτε περνάνε σαν αερικά από πάνω μου, άλλοτε με παρασύρουνε στον πόνο τους και κλαίω μαζί τους ή στην τρελή χαρά τους και τότε χαίρομαι πιο πολύ κι απ’ αυτές.
Και μέσα σ' όλες αυτές τις γυναίκες, αναζητώ τη δική μου ταυτότητα, το ποια είμαι και το τι θέλω ή το τι μπορώ να πετύχω ή το πόσο καλύτερη μπορώ να γίνω, αν υπήρξα ποτέ...
Είναι τόσες πολλές οι εμπειρίες που έχω μαζέψει το τελευταίο διάστημα απ’ όλες αυτές τις γυναίκες – εμπειρίες θετικές και αρνητικές – τόσες που νιώθω πολύ αδύναμη για να τις περιγράψω, γιατί μ’ έχουν ανυψώσει και με έχουν κομματιάσει εξίσου και αυτά τα δύο συναισθήματα είναι πολύ δυνατά, ούτως ή άλλως.
Όμως δεν παύω να τις αγαπώ και να τις ευχαριστώ που υπήρξαν, που υπάρχουν στη ζωή μου, γιατί όλες – ανεξαιρέτως – είναι γυναίκες αγαπησιάρες και γιατί όλες με έκαναν πλουσιότερη σε σοφία – και η σοφία είναι γένους θηλυκού…
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου