Σύμφωνα με τις γραφές, κάποτε η Εύα οδήγησε ολόκληρη την ανθρωπότητα έξω από τον παράδεισο, προτρέποντας τον αγαπημένο της να δαγκώσει ένα μήλο… Ήταν τόσο εύκολο τελικά να χαθεί ο παράδεισος; Μόνο και μόνο από μία δαγκωματιά; Φαίνεται πως ήταν…
Στην Ελλάδα σήμερα, ζούμε στιγμές που θυμίζουν πολύ έντονα τις στιγμές λίγο πριν την έξοδο από τον προσωπικό μας παράδεισο. Δαγκώσαμε το μήλο της ασυδοσίας και χάνουμε σιγά σιγά τον παράδεισο της καλοπέρασης και της ησυχίας. Τώρα για πρώτη φορά βιώνουμε το σφίξιμο του χρέους στην καρδιά. Τώρα για πρώτη φορά βλέπουμε τα κακώς κείμενα της κοινωνίας – που υπήρχαν πάντα, αλλά για τους άλλους, όχι για μας – ανυπόφορα και αδιέξοδα.
Δεν είναι κακό που, έστω κι έτσι, ενεργοποιείται λιγάκι η συνείδησή μας και μαθαίνουμε – με τον σκληρό τρόπο – να γινόμαστε καλύτεροι πολίτες και οπωσδήποτε, μέσα από αυτή τη διαδικασία, και πιο σωστοί άνθρωποι. Δεν είναι καθόλου κακό που, μέσα από την εικόνα δυστυχίας που μαζεύεται γύρω μας, μαθαίνουμε ότι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή πηγάζουν από μέσα μας. Ήταν καιρός νομίζω να κάνουν τα μάτια μας κωλοτούμπα και να βυθιστούν στα άδυτα της ψυχής μας, ώστε να την “δούμε”, για να πειστούμε ότι υπάρχει….
Κι αν μέχρι τώρα, όλα τα προβλήματα έβρισκαν τη λύση τους μέσα από τη σελίδα 112 του COSMOPOLITAN, σαν ξεθωριασμένη, κακής ποιότητας διαφήμιση, που το καλό γούστο κάποιων ευτυχώς δεν την πολυκυκλοφορεί πια, υπάρχουν πολλές μικρές, καθημερινές και πολύ απλές κινήσεις, που μπορούμε να τις κάνουμε, κάνοντας ένα μικρό βηματάκι προς τη βελτίωση της ζωής – αυτό που μας έλεγαν μικρά: “Να βάλουμε κι εμείς ένα λιθαράκι”…θυμάστε;
Μικρά μικρά βήματα προς τον παράδεισο που χάσαμε: Πρώτα αποφασίζουμε πως ένα μικρό βήμα γίνεται τεράστιο, αρκεί να το συνειδητοποιούμε τη στιγμή που το κάνουμε...
Έτσι μετά, δεν θα είναι πολύ δύσκολο να δώσουμε απαντήσεις σε μερικές απλές ερωτήσεις, όπως:
Πόσο πολύπλοκη φαντάζει η ανταλλαγή της γνώσης ή της φροντίδας; Μια μητέρα, καθηγήτρια αγγλικών, εκεί που διδάσκει το δικό της παιδάκι, μπορεί να διδάξει και ένα άλλο κι αντίστοιχα ένας πατέρας μαθηματικός να βοηθάει το δικό της παιδάκι δωρεάν.
Μήπως δεν θα ήταν σχετικά εύκολο να προσέχει κάποιες μέρες μία μαμά όλα τα μικρά παιδάκια μιας συντροφιάς και την άλλη μία διαφορετική;
Αν έχω την τύχη να διαθέτω εγώ ένα εξοχικό, γιατί να μη φιλοξενήσω το παιδί φίλων μου, προσφέροντάς του τη χαρά των διακοπών, που πλέον δεν υπάρχουν στη λίστα προτεραιοτήτων μιας οικογένειας;
Πόσο δύσκολο είναι να προσέχουν τα παιδιά μας τα σχολικά τους βιβλία, ώστε στο τέλος της χρονιάς να δοθούν σε άλλα παιδιά; Ή τα βιβλία που δεν αγαπούν πια, να δοθούν σε δανειστικές βιβλιοθήκες; Όλα τα σχολεία πια φτιάχνουν από μία.
Τι μας κοστίζει, αντί να πετάμε στα σκουπίδια φαγητό που αρνούμαστε να φάμε για δεύτερη μέρα, να το δίνουμε φροντισμένο και ζεστό σε έναν ανήμπορο ηλικιωμένο γείτονα;
Αντί να πετάξουμε τα παλιά μας παπούτσια ή ρούχα, πόσο θα μας ταλαιπωρήσει να τα μαζέψουμε σε κούτες και να τα πάμε σε χώρους συλλογής των διαφόρων φορέων; Μα κι αν δεν θέλουμε να πάμε τόσο μακριά, αντί να τα βάλουμε μέσα στο κάδο σκουπιδιών, ας τα αφήσουμε απέξω, καθαρά, ώστε να τα πάρουν εκείνοι που μπορεί να τα χρειάζονται.
Πόσο εκτός νόμου θα είμαστε αν "μοιραστούμε" το εισιτήριό μας, με έναν επιβάτη που θα μπει στο μετρό την ώρα που εμείς πλέον έχουμε τερματίσει τη διαδρομή μας;
Όλοι μας πετάμε όπως όπως τα μικροκέρματα του ενός, των δύο και των πέντε λεπτών μέσα στις τσάντες μας, ξεχνώντας να τα χρησιμοποιήσουμε. Αν είχαμε ένα κουτάκι που τα βάζαμε μέσα, ξέρετε πόσο εύκολα θα μαζευόταν ένα ποσό που σήμερα μπορεί να αγοράσει ένα τετράδιο για κάποιο γειτονόπουλο που δεν μπορεί να το πάρει, αύριο ένα φάρμακο για έναν συνταξιούχο που δεν διανοείται να το αγοράσει μόνος του, μεθαύριο ένα πακέτο μακαρόνια από τα συμβεβλημένα με την Εκκλησία σούπερ μάρκετ. Ανεξαρτήτως του πόσο πιστεύουμε ή όχι, ας το δούμε σαν κοινωνική προσπάθεια και ποιος μπορεί να είναι ενάντιος στην προσπάθεια για καλό;
Ξέρω ότι πια δεν περισσεύουν σε κανέναν ή τουλάχιστον δεν περισσεύουν στους πολλούς. Όμως σίγουρα υπάρχουν διαβαθμίσεις ακόμα και σε αυτά που ΔΕΝ μας περισσεύουν. Αυτό λέγεται “δίνω από το υστέρημά μου” και είμαι σίγουρη ότι όλοι σε κάποιο βαθμό μπορούμε να το κάνουμε.
Όλοι ξέρουμε οικογένειες που έχουν ανάγκες μεγάλες ή μικρότερες. Φίλους που έχασαν τη δουλειά τους ή τους μειώθηκαν δραματικά οι μισθοί. Έχασαν τη δουλειά τους, αλλά δεν έχασαν την αξιοπρέπειά τους, ούτε την περηφάνειά τους. Και σίγουρα υπάρχουν τρόποι που μπορούμε να σταθούμε στο πλάϊ τους, με ενδιαφέρον, αλλά και με διακριτικότητα.
Γιατί φιλανθρωπία σημαίνει βοηθώ τον ευάλωτο, αυτόν που με χρειάζεται, αγαπώ τον άνθρωπο και αν σήμερα αυτός είναι κάποιος άλλος, ποιος μου λέει ότι αύριο δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα χρειάζεται να αγαπηθεί αρκετά ώστε να βοηθηθεί; Συχνά μπερδεύεται με την ελεημοσύνη – που σημαίνει χρηματική βοήθεια σε φτωχό ή ζητιάνο και περικλείει οτιδήποτε δίνεται σε κάποιον από οίκτο.
Δυστυχώς, σε μία κοινωνία που διαθέτει τόσες διαβαθμίσεις ανάγκης, πρέπει, εκτός των άλλων, να αναπτύξουμε ικανά και τη συναισθηματική μας νοημοσύνη, ώστε να κάνουμε σαφή το διαχωρισμό. Να βοηθάμε, χωρίς να προσβάλλουμε το διπλανό μας.
Το χρήμα δεν είναι το πιο πολύτιμο προς προσφορά αγαθό μας. Ο χρόνος όμως είναι. Όλοι μας μπορούμε να δώσουμε λιγάκι κι από αυτόν, είτε προσφέροντας εθελοντική εργασία στους φορείς που οργανώνουν συσσίτια, δωρεάν μαθήματα κάθε λογής ή βοήθεια σε ηλικιωμένους στο σπίτι, είτε ασχολούμενοι με δράσεις οικολογικές, όπως καθαρισμούς πάρκων από σκουπίδια ή δενδροφυτεύσεις.
Η ανάγκη μας έκανε πολυμήχανους κι έτσι υπάρχουν ένα σωρό δράσεις, στις οποίες μπορούμε να έχουμε συμμετοχή. Ο καθένας με τον τρόπο που μπορεί και όσο μπορεί.
Κάποιοι θα πούνε - και δικαίως - ότι αυτά είναι δουλειά της πολιτείας, που πρέπει να έχει ένα κοινωνικό πρόσωπο και να είναι user friendly. Δεν βαρεθήκατε να μην γίνεται τίποτα στο όνομα του ΅ας είναι αυτοί που θα το κάνουν΅;
Κι εγώ πολιτεία είμαι κι εσύ πολιτεία είσαι κι αυτοί πολιτεία είναι και μένα με νοιάζει να ξεκινήσουμε να χτίζουμε από κάπου επιτέλους, οπότε λέω να το πιάσουμε από τη βάση. Αν η οργανωμένη πολιτεία θελήσει να χρηματοδοτήσει τα μπετά, ας το κάνει, αλλά εμείς πρέπει να αρχίσουμε να χτίζουμε κάποτε....
Η πολιτεία αποτελείται από πολίτες...και το κράτος είμαστε ΚΑΙ εμείς...
Αν πρέπει οπωσδήποτε να σκεφτούμε κυνικά, ας θυμηθούμε ότι η ανάγκη είναι παγκόσμια έννοια και χτυπάει αδιακρίτως τις πόρτες.
Αν πάλι το μυαλό μας επιμένει να βλέπει την καλή πλευρά της ζωής και πιστεύουμε λιγάκι στα μικρά θαύματα που μπορούν να συμβαίνουν κάθε μέρα, ας πούμε ότι όλα αυτά μπορεί να είναι μικρά βηματάκια, που μας οδηγούν στο δρόμο του παράδεισου, εκείνου του παράδεισου που χάσαμε βίαια από μία δαγκωματιά στον απαγορευμένο καρπό. Αν ήταν τόσο εύκολο να χαθεί ο παράδεισος από μια δαγκωματιά, λέτε να είναι εύκολο να κερδηθεί και πάλι από μία δαγκωματιά στο καρπό της καλοσύνης;
Το σίγουρο είναι ότι, τούτος ο τελευταίος, φύεται μέσα μας και καρποφορεί όλους τους μήνες του χρόνου….
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου