Η ελληνική κοινωνία αποτελεί σήμερα ένα εξαιρετικό κοινωνιολογικό case study.
Είναι ένα ψηφιδωτό από ανθρώπους που είναι ικανοί να πιστέψουν τα πάντα μόνο και μόνο διότι βαρέθηκαν να πιστεύουν τα πάντα! Και ποιος μπορεί να τους αδικήσει για τούτο...
Οι ίδιοι άνθρωποι που, κατά δήλωσή τους, ψήφισαν τιμωρητικά πριν δύο χρόνια τη ΧΑ στις εκλογές, ψήφισαν τώρα ΣΥΡΙΖΑ, με την ίδια ακριβώς διάθεση.
Ένα ΣΥΡΙΖΑ που δεν αποτελείται από "καθαρούς" αριστερούς, αφού μέσα του έχει υπολείμματα του πάλαι ποτέ κραταιού ΠΑΣΟΚ, που έγιναν ΔΗΜΑΡ, δοκιμάστηκαν στην κίνηση των 58, έγιναν Ελιά και πάει λέγοντας. Όπως έχει μέσα του και πολύ κόσμο από την πάλαι ποτέ δεξιά των βορείων προαστίων, ένα ακόμα φαινόμενο άξιο προς αξιολόγηση.
Κάπου στη μέση βρίσκεται η Ν.Δ., επίσης χωρίς δεξιά καθαρότητα, αφού την επέλεξαν κάποιοι που "δεν τους πήγαινε το χέρι" να δούνε το ΣΥΡΙΖΑ να γίνεται κυβέρνηση ή που φοβήθηκαν στο δίλημμα ευρώ ή δραχμή κι αυτοί οι κάποιοι είναι από παντού.
Με εξαίρεση το -πάντα πιστό στη γερασμένη ιδεολογία του- ΚΚΕ, το οποίο αύξησε μεν το ποσοστό του, αλλά είναι αυτό που δεν ενοχλεί κανέναν, αφού δεν σκοπεύει να κάνει και τίποτα παραπάνω από αυτό τα επόμενα 50 χρόνια, υπάρχουν και τα υπόλοιπα μικρότερα κόμματα, που δεν τα παίρνει να φροντίσουν για το σωσμό της χώρας, αφού προσπαθούν να κάνουν τέτοιες κινήσεις στην πολιτική σκακιέρα, ώστε να εξασφαλιστεί η βιώσιμότητά τους.
Η διαφορά τους υποστηρίζουν πως είναι η ιδεολογική καθαρότητα, ωστόσο και σ'αυτά θα βρεις ανθρώπους με μεγάλες ιδεολογικές διαφορές-διαφορές που αγγίζουν στα άκρα.
Κι υπάρχουν κι εκείνοι που δεν επέλεξαν τίποτα τη μέρα των εκλογών, πέρα απ' το να απολαύσουν την υπέροχη λιακάδα που είχε, θεωρώντας δεδομένο ότι απλώς θα αλλάξει ο Μανωλιός και θα βάλει τα ρούχα του αλλιώς και πως σίγουρα αυτό τίποτα χειρότερο δεν μπορεί να φέρει στη δική τους, την ήδη καταχρεωμένη και κατεστραμμένη ζωή.
Δεδομένο: Δεν μπορώ να σβήσω το "μαυροπίνακα" της μέχρι τώρα πολιτικής ζωής της ταλαιπωρημένης τούτης χώρας, ούτε να του ρίξω ένα λευκό σεντόνι που θα σκεπάζει τα πάντα. Αν ήμουν εγώ η όποια -ιδεατή- κυβέρνηση, πώς θα ξεκινούσα να υλοποιώ ένα πρόγραμμα που θα βασίζεται σε ιδεολογική καθαρότητα και σε τίμιες και καλές προθέσεις -που δεν ισχυρίζομαι ότι δεν υπάρχουν- ώστε -αφού καταφέρω να ξεπεράσω τη διολίσθηση της χώρας, σε πρώτο επίπεδο- να καταφέρω να περάσω και τη λογική της αλλαγής της νοοτροπίας σε όλα τα επίπεδα;
Σε ένα λαό-ψηφιδωτό, όπως μοιάζει να είναι ο δικός μας αυτή τη στιγμή, με αντιδράσεις που ιστορικά δεν ξέρουμε πώς θα λειτουργήσουν στην επόμενη μέρα, πώς θα κατάφερνα να φτάσω σε εκείνο το επίπεδο εκπαίδευσης, όπου οι άνθρωποι θα έχουν κοινές επιδιώξεις για το μέλλον -γιατί αυτή είναι μία άμεση αναγκαιότητα των καιρών μας- ξεπερνώντας τη φυσική ροπή τους προς την καλοπέραση του Εγώ τους -που σε κάποια πολιτικά συστήματα θεωρείται ότι λειτουργεί θετικά;
Φοβάμαι πως για να το πετύχω, θα έπρεπε να εφαρμόσω ένα σύστημα που θα θύμιζε πολύ παλιές δικτατορίες, προκειμένου αρχικώς να επιβάλλω διά νόμου αυτό που φρονώ ότι είναι για το καλό του τόπου και να θεσπίσω υποδειγματικές τιμωρίες για τη μη τήρησή του, τιμωρίες απ' τις οποίες δεν θα εξαιρείται κανείς και για κανέναν λόγο.
Αυτό σκοντάφτει πολύ -και σε κάθε επίπεδο- στα προτάγματα της Ελευθερίας και της προστασίας της Ατομικότητας και το πολιτικό κόστος που θα είχα να αντιμετωπίσω θα ήταν ανεπανόρθωτο, διότι ένα απ'τα χαρακτηριστικά αυτού του λαού-ψηφιδωτού, ίσως το μόνο που δεν άλλαξε στο πέρασμα του χρόνου, είναι το ότι "του Έλληνα ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει".
Αν και μιλάμε ακριβώς για τον ίδιο αυτό λαό που και τα 400 μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας υπέμεινε και τις κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης υπέμεινε, οπότε αυτό το "ζυγόν δεν υπομένει" ίσως να χρειαστεί επιμέρους κοινωνιολογική μελέτη.
Έστω όμως ότι ήμουν τόσο σίγουρη -ως κυβέρνηση-ότι εγώ ήρθα για να κάνω το σωστό. Να κάνω αυτό το πράγμα να δουλέψει, άρα δεν με νοιάζει το πολιτικό κόστος, ούτε το να ξαναεκλεγώ. Θα το κάνω μέσα στην τετραετία που έχω στη διάθεσή μου, γιατί έτσι πρέπει να γίνει, έστω κι αν αυτή είναι η μοναδική ευκαιρία που θα έχω. Τελεία!
Ποιον δρόμο να ακολουθήσω;
Το σίγουρο είναι πως οι παλιές νοοτροπίες έχουν πλέον κουράσει κι αυτούς τους ίδιους που τις ενστερνίζονται, αρκετά ώστε να μην υπεραμύνονται πλέον αυτών κι έχουν αποδείξει πως η δυναμική τους φθίνει και δεν μπορεί να σταθεί ανταγωνιστικά στις προκλήσεις του μέλλοντος.
Κι εγώ που θέλω να περάσω το "νέο", το "καθαρό", το "ιδεολογικώς ορθό", που είναι και το αντικειμενικά σωστό -με τα δεδομένα της εποχής μου- ώστε να οδηγηθώ σε καλυτέρευση της ζωής των πολιτών μου, για να καταφέρω να απευθυνθώ σε όσους περισσότερους γίνεται και να ακουστώ ουσιαστικά σε όλους όσοι θα το κάνουν τελικά, χρειάζεται πρωτίστως να προσεγγίσω το ποιοι είναι στ' αλήθεια αυτοί.
Χρειάζεται να διαβάσω το λαό μου, να τον μάθω, να τον γνωρίσω απ' την αρχή, αποδεχόμενη τα χαρακτηριστικά του, είτε μου αρέσουν, είτε όχι. Να τον κρίνω αυστηρά, αλλά μόνο για να τον διορθώσω. Όχι να τον λοιδορώ, ούτε να τον συκοφαντώ στο εξωτερικό, ούτε να τον θεωρώ κατώτερο, ούτε να τον χλευάζω στα μάτια των καλοθελητών, που περιμένουν το τόσο για να πάρουν τη θέση του.
Είναι λιγάκι σαν την οικογένεια: Όποια και να είναι, όσο σκατά κι αν είναι, δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να μου την πειράξει! Θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να τη διορθώσω, αλλά ο γείτονας ούτε θα μου την πάρει, ούτε θα μου τη βρίσει, ούτε θα μου την πληγώσει.
Ο λαός μου, όσο μπερδεμένος κι αν είναι κάποιες στιγμές, είναι αυτός απ' τον οποίο κι εγώ -η κυβέρνηση- προέρχομαι. Έχω τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτόν, το ίδιο αναθεματισμένο DNA.
Είναι ο μόνος λαός που έχω και δεν πρέπει να ξεχάσω ποτέ πως βρίσκομαι σε αυτή τη θέση, μόνο και μόνο για να τον υπηρετήσω...
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου