Τελικά, όσο και να έχεις την καλή πρόθεση να είσαι ειλικρινής στις κάθε λογής σχέσεις σου με τους άλλους ανθρώπους, αργά ή γρήγορα έρχεσαι αντιμέτωπος με την εξαιρετικά δυσάρεστη αλήθεια, ότι δεν ζεις μαζί τους μόνο, ζεις _και_ με τα στερεότυπά τους.
Απ' αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα ξεφεύγει ίσως κανείς μόνο αν κατοικεί σε μία καλύβη στην κορφή ενός βουνού, για το οποίο ουδείς άλλος έχει ακούσει ποτέ τίποτα, απ'αυτά με τα συνήθως μακρόσυρτα και δυσκολοπρόφερτα θιβετιανά ονόματα.
Αν δεν είναι αυτή η περίπτωσή σου, τότε αργά ή γρήγορα θα νιώσεις να επηρεάζεσαι κι εσύ από ρήσεις του τύπου: "για να επιβιώσεις, θα πρέπει να πατήσεις επί πτωμάτων", "η Τέχνη θέλει θυσίες", "είναι μοναχικά στην επαγγελματική κορυφή", "δεν τον παντρεύεσαι μόνο του, παντρεύεσαι και το σόϊ του", "κάνε κοριτσάκι, να έχεις ένα ποτήρι νερό στα γεράματα", "να πίνεις πολύ νερό για την κυτταρίτιδα", "οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ", "στους άντρες μιλάει το 'κάτω' κεφάλι", "ο άντρας είναι το κεφάλι, αλλά η γυναίκα ο λαιμός", "πάρε ένα πτυχίο να το έχεις βραχιόλι στο χέρι σου", "όσο τον/την φτύνεις τόσο κολλάει" κι άλλα τέτοια.
Σίγουρα όλοι έχουμε τεράστια παρακαταθήκη από τέτοιου είδους "αυτοκολλητάκια", που μας τα έχουν τοποθετήσει από καταβολής κόσμου στο μέτωπο, δίχως τη δυνατότητα να τα ανταλλάξουμε με άλλα, πιο πρωτότυπα έστω, διότι λίγο πολύ, όλοι έχουμε τα ίδια!
Απαιτείται τεράστιο ψυχικό σθένος, δυνατές ισορροπίες και μία διαφορετικότητα που σίγουρα θα συζητιέται όλη σου τη ζωή, για να μπορέσεις να αντιπαραθέσεις στα παραπάνω, λογικά επιχειρήματα του τύπου: "αν είμαι ο τελευταίος επιζών, τότε τι αξία θα έχει η επιβίωσή μου;", "αν η Επιστήμη δεν απαιτεί θυσίες, τότε θα επιλέξω αυτήν, αντί μιας Τέχνης που μου ζητάει τόσα πολλά", "χρειάζεται να χαιρετάμε αυτούς που συναντούμε καθώς ανεβαίνουμε τη σκάλα, γιατί θα τους ξανασυναντήσουμε όταν την κατέβουμε", "αφού δεν ζω με το σόϊ του -και μέχρι αυτό να συμβεί- μπορώ να επικεντρωθώ μόνο σ'αυτά που κλείνει η πόρτα μου, σας παρακαλώ;", "αν θέλω μόνο ένα ποτήρι νερό στα γεράματα, μπορώ πάντα να προσλάβω μία νοσοκόμα, που θα είναι σε θέση να μου το τοποθετήσει και ως ορρό, άσε που δεν έχω καταλάβει, τα αγοράκια δεν φτάνουνε τη βρύση;", "η κυτταρίτιδα θέλει _και_ καλή διατροφή, ύπνο και γυμναστική, αν ήταν το νερό μόνο η λύση...", "οι χωρισμένοι είναι τόσοι πια που, αν δεν γιόρταζαν, τα μπουζούκια θα αδυνατούσαν να συντηρηθούν", "αν τους μιλάει το 'κάτω κεφάλι' ελπίζω να τους τα λέει δυνατά τουλάχιστον, να ακούνε", "όταν λέμε ότι ο άντρας είναι το 'κεφάλι', αναφερόμαστε στο 'κάτω' του προηγούμενου στερεότυπου ή μπα;", "κι ο Νικολάκης έχει πτυχίο Νομικής και τυλίγει σουβλάκια με αυτό" και τέλος "οι άνθρωποι δεν είναι γραμματόσημα κι όταν τους πολυφτύσεις, διατρέχεις πάντα τον κίνδυνο να σε φτύσουν πίσω κι εκείνοι"!
Είναι πολύ δύσκολο να τα βάλεις με τις εκατοντάδες στερεοτυπικές θέσεις των ανθρώπων, κυρίως διότι -λυπάμαι που θα στο χαλάσω- δεν είσαι ούτε εσύ τελικά ο Μεσσίας που περιμένανε, άρα τα φέρεις εξίσου γραμμένα στο γενετικό σου κώδικα.
Ένας τρόπος άμυνας, απέναντι σε όλα τούτα λοιπόν, άρα απέναντι και στον ίδιο σου τον εαυτό, αν αντιληφθείς ότι χρειάζεται να βρεις κάποιον, είναι να αδιαφορήσεις για την ύπαρξή τους.
Δεν παύουν να είναι εκεί, απλώς δεν τους δίνεις σημασία. Μην σκας, δεν σε κάνει λιγότερο αποδεκτό στην κοινωνία το γεγονός ότι επιλέγεις να αποσιωπήσεις την αντίδρασή σου απέναντι σε μερικά απ'αυτά κι ο λόγος είναι απλός: Ουδείς ασχολείται πραγματικά μαζί σου, εκτός αν εσύ του δώσεις λαβή να το κάνει.
Αν πας δηλαδή και του τρίψεις στη μούρη την αντίθεσή σου σε όλα αυτά που φέρει επίσης στο DNA του με ευλαβική συνέπεια τόσα μαύρα χρόνια, άσχετα αν το κάνει εις γνώση του ή όχι, ε, λογικό είναι να σε κατατάξει στα "μαύρα πρόβατα".
Αν πας δηλαδή και του τρίψεις στη μούρη την αντίθεσή σου σε όλα αυτά που φέρει επίσης στο DNA του με ευλαβική συνέπεια τόσα μαύρα χρόνια, άσχετα αν το κάνει εις γνώση του ή όχι, ε, λογικό είναι να σε κατατάξει στα "μαύρα πρόβατα".
Ως γνωστόν, η διαφορετικότητα _και_ κοστίζει _και_ πονάει.
Μπορείς πάντα βέβαια, να είσαι ο αιώνιος "επαναστάτης" χωρίς αιτία, ενάντια σε κάθε τι παράλογο με το οποίο έρχεσαι αντιμέτωπος. Εντάξει, παιδιά, αυτό είναι _εξαιρετικά_κουραστικό και σίγουρα θα σε κρατάει συνεχώς _πολύ_ απασχολημένο! Δεν είμαι σίγουρη ότι είναι η ενδεδειγμένη λύση, ειδικά αν σκοπεύεις να είσαι στη ζωή σου ελάχιστα παραγωγικός, για να τη βοηθήσεις να πάει και μπροστά...
Μην ξεχνάς! Μπορείς να πας όντως να κατοικήσεις σ'εκείνην την καλύβη στην κορφή του μαγευτικού Κανγκ Ρινποσέ, που -επειδή δεν είμαι καλή και στη γεωγραφία- δεν θυμάμαι αν έχει θέα προς τη λίμνη Λουμαγιανγκντόνγκ ή όχι...
Αν πιστεύεις ότι στ'αλήθεια μπορείς να κάνεις τη διαφορά σου να μην πονάει, γιατί η ανάγκη σου να ζεις με τους ανθρώπους -αυτούς καθ'αυτούς κι όχι με τα στερεότυπά τους- είναι μεγαλύτερη απ' την εγωϊστική παρόρμηση να τους εξολοθρεύσεις, στην προσπάθειά σου να τους αλλάξεις ή να τους απομονώσεις, προσπαθώντας να διατηρηθείς ακέραιος, πλην όμως, μόνος, ίσως μπορείς να δοκιμάσεις να αλλάξεις αυτά τα στερεότυπα.
Φροντίζοντας οι επόμενες γενιές, αυτές που θα προκύψουν από την ένωσή σου μ'αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους που αγαπάς, να έχουν άλλα αυτοκολλητάκια, καλύτερης ποιότητας.
Θυμήσου μόνο να αφήσεις ένα κενό στο κούτελό τους, ώστε να μπορούν οι ίδιες να κολλήσουν αργότερα τα δικά τους, όπως αυτές τα επιθυμούν.
Θυμήσου μόνο να αφήσεις ένα κενό στο κούτελό τους, ώστε να μπορούν οι ίδιες να κολλήσουν αργότερα τα δικά τους, όπως αυτές τα επιθυμούν.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου