Η ΚΑΤΙΝΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ...

by Unknown 1.9.14 0 σχόλια

Κι ενώ έχεις φτιάξει καλά καλά τον εαυτό σου και τον έχεις δομήσει κατά τρόπο που να θεωρείται ικανοποιητικός, τόσο από σένα, όσο κι από τους άλλους -εκείνους τους άλλους που παίζουν για σένα ρόλο, διότι ποτέ μέχρι τώρα δεν ήσουν αδιάφορος για το "τι λέει ο κόσμος"- φτάνει η στιγμή που ξυπνάει μέσα σου εκείνο το τέρας που λέγεται "Κατίνα"! 

Ένα θεριό που νόμιζες πως το είχες νικήσει, το είχες θάψει πολύ βαθιά, διότι -λέει- εσύ δεν είσαι το μέτρο, είσαι λίγο πιο πάνω απ'αυτό! 

Τώρα, το ότι είχες νικήσει ένα θεριό, με το οποίο δεν έχεις συναντηθεί πολλές φορές στη ζωή σου δεν το λες και φοβερή νίκη, έτσι; Να τα λέμε κι αυτά. 

Νικάμε κάτι με το οποίο ουσιαστικά έχουμε αναμετρηθεί, όταν δεν ξέρουμε την ύπαρξή του ή την έχουμε συναντήσει αδιάφορα και σε μικρή έκταση κάπου γύρω μας, αυτό δεν είναι νίκη, διότι λείπει το στοιχείο της αναμέτρησης. Και πώς μπορείς να νικήσεις ή και να χάσεις κάτι για το οποίο δεν έχεις παλέψει ποτέ σου; 

Πρωτομηνιά λοιπόν, ξύπνησε πρώτα η Κατίνα μέσα μου και μετά εγώ! 
Την ξύπνησαν δηλαδή, δεν είμαι τρελή να φαντασιώνομαι καταστάσεις-όχι ακόμα τουλάχιστον. 

Την ξύπνησαν και σιγά σιγά άρχισε να αποκτά ένα ύψος η σκιά της, τόσο μεγάλο που τρόμαξα κι εγώ! Όσο περισσότερο σκεφτόμουνα, τόσο ψήλωνε τούτη! 

Η αφορμή κάτι που διάβασα τυχαία, δεν θα σταθώ σ'αυτήν, διότι δεν είναι σημαντική. 
Ακόμα μία απόδειξη ότι το συγκεκριμένο θεριό αλαφροκοιμάται, αφού ξυπνάει με το παραμικρό! Ένα τσακ είναι αρκετό! Και μετά αρχίζει να παίρνει διαστάσεις, όσες ο νους σου του επιτρέπει! 

Πρώτη μου αντίδραση: Απάντησα! Χρησιμοποιώντας ένα μείγμα χιούμορ και καυστικότητας μεν, διότι θέλουμε να είμεθα κυρίες σε κάθε έκφανση του βίου μας (ακόμα και του κατινοήζοντος) αλλά πάντως, το βαμβάκι μου έσφαζε!

Δεύτερη αντίδραση: Υπερασπίστηκα την επιλογή της πρώτης! Δηλαδή, ενώ δεν μου πήρε πολύ να αντιληφθώ τη συμπεριφορά μου και έψεξα τον εαυτό μου για την παρεκτροπή του, ουσιαστικά βρήκα εξαιρετικά καλές δικαιολογίες προς τούτην, επιπλέον δε, διόλου δεν τη μετάνιωσα! 

Που σημαίνει, πως το "εν θερμώ" μου εξακολουθούσε να είναι πολύ θερμό, ακόμα και σε δεύτερο χρόνο! Φουρνάκι κανονικό! Πολλά τα νεύρα, μεγάλη η οργή! 

Μέχρι τώρα νόμιζα ότι είμαι άνθρωπος χαμηλών τόνων, μια πρόχειρη διαπίστωση είναι πως ακόμα και οι χαμηλοί τόνοι ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. 

Έβαλα μπροστά τη σκέψη, κωφεύοντας για λίγο στο συναίσθημα και προσπάθησα να βρω την άκρη μου ετυμο-λογικά (αφού λογικά δεν μπορούσα).

Πώς μας προέκυψε η "Κατίνα"; 

Λένε πως "κατίνα" ήταν επί οθωμανικής αυτοκρατορίας, η γυναίκα του κατή, του δικαστή κι αν κάποιος ήθελε να επηρεάσει κάπως τη δίκη, την έπιανε και της τα εξηγούσε, δίνοντάς της και το κατιτίς της, ώστε αυτή μετά να τα "περάσει" καταλλήλως στο σύζυγό της και έτσι η ποινή να είναι πιο επιεικής.  

Άλλοι πάλι λένε, πως επειδή το "Κατίνα" ήταν το συνηθέστερο όνομα των κοριτσιών που έρχονταν απ' την ελληνική επαρχία προκειμένου να δουλέψουν ως υπηρέτριες στα σπίτια της πρωτεύουσας, με τον όρο "ξεκατίνιασμα" εννοούσαν αυτήν τη χωριάτικη, χοντροκομμένη συμπεριφορά, που δεν γνώριζε από καλούς τρόπους ή δηθενιές μέσα στην ειλικρίνειά της. 

Βέβαια, το ότι πολλές "κυρίες" της καλής κοινωνίας αποδείχτηκαν πιο "Κατίνες" απ' τις Κατίνες που τις υπηρετούσαν, είναι αλλουνού παπά...

Έχει επικρατήσει πάντως, με τον όρο αυτό να εννοούμε μία γυναίκα (η ηλικία δεν παίζει ρόλο, μέσα είμαστε) με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, αλλά όχι απαραίτητα χαμηλό (πάλι μέσα είμαστε), που ασχολείται με ζητήματα χωρίς σημασία ή σχολιάζει τρίτα πρόσωπα με όχι και τόσο ωραίο τρόπο (λέγε με κουτσομπολιό-τό'χουμε!). 

Της αποδίδεται δε ως χαρακτηριστικό η κουτοπονηριά και η διπροσωπία (στοιχεία που δεν νομίζω πως διαθέτω, χωρίς όμως να παίρνω και όρκο τελικά).

Ετυμο-λογικά λοιπόν τοποθετήθηκα! Ξέρω πού βρίσκομαι! 

Έλα μου όμως, που παρά το ότι αυτή καθ'αυτή η ετυμολογία έπρεπε κανονικά να με πείσει για τη λανθασμένη μου συμπεριφορά, αφού καθόλου δεν μου αρέσουν όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, απ' όπου κι αν προέρχονται, η φωνούλα που μου ψιθύριζε πως "καλά έκανα" ακουγόταν δυνατότερα. Είχα δε εξαιρετικά μεγάλη ευκολία στο να αναπτύσσω επιχειρήματα, χωρίς σταματημό...

Τελικά όμως, όπου η λογική αδυνατεί να βοηθήσει, το συναίσθημα έρχεται να διορθώσει τα σφάλματα...όσο κι αν φαίνεται περίεργο αυτό.

Αντίδραση τρίτη: Απέσυρα τον βαμβακοφονιά σχολιασμό μου. 

Γιατί; Διότι έκανα κάτι άλλο που συνηθίζω: Μπήκα στη θέση του ατόμου που "έσφαζα". Και δεν ήθελα διόλου να νιώσει τόσο άσχημα όσο το βόλι μου μπορούσε να πετύχει. 

Εγώ, αν ήμουν στη θέση του, δεν θα ήθελα κάποιος να μου το κάνει αυτό και μην κάνεις ποτέ αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουνε. 

Το συναίσθημα της έγνοιας, του ενδιαφέροντος προς τον άλλον άνθρωπο αποδείχτηκε πιο σημαντικό απ' την ανάγκη μου να του σφίξω λίγο το λαρύγγι εκείνη την ώρα. 

Ή για να το πω πιο σωστά: Το σφίξιμο του λαρυγγιού ήταν μια προσωρινή μόνο ευχαρίστηση, η οποία δεν θα με έκανε να κερδίσω απολύτως τίποτα ουσιαστικό. 

Όχι, δεν αξίζει να γινόμαστε "λιγότεροι" μόνο και μόνο προς χάριν μιας προσωρινής ευχαρίστησης κι αυτό ισχύει, όπως σε όλα τα πράγματα _και_στο ξεκατίνιασμα.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν διαφορές στα επίπεδα των ανθρώπων. Δεν ξέρω αν υπάρχουν αγώνες, στους οποίους διεκδικείς και κερδίζεις ή χάνεις, ανάλογα με τις συνθήκες ή τον αντίπαλο. 

Πάντως, έχω την αίσθηση ότι εκείνο που τελικά μπορεί να σε κάνει να διαφέρεις, άρα σε καθιστά και "όχι το μέτρο" είναι η δυνατότητά σου να διαλέγεις τις μάχες που δίνεις, να ξεχωρίζεις εκείνες που είναι πραγματικά σημαντικές και που μπορούν να σε πάνε ένα βήμα παραπέρα, όχι παρακάτω... 

Η εξομοίωσή μας με όλα εκείνα τα "χυδαία", τα "μικρά" και τα "ανόητα" είναι ίσως η πιο εύκολη κατάσταση στην οποία μπορούμε να βρεθούμε. 

Πολλές φορές οι άνθρωποι λειτουργούμε με τη λογική του "καθρέφτη", κάνουμε δηλαδή ότι μας κάνουνε. 

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή πρέπει να λειτουργήσει "κάτι". 
Συναίσθημα θέλεις, λογική θέλεις, ό,τι βολεύει κάθε φορά... 

Χρειάζεται εκείνο το "κάτι" που θα σε πείσει ότι, αν ακολουθήσεις την τακτική-καθρέφτη, τελικά ίσως δεν είσαι καθόλου καλύτερος απ'τον άλλον. Από κει και πέρα όλα εξαρτώνται απ' το τι επιδίωξη έχεις για τον εαυτό σου. 

Κι εγώ θέλω να είμαι καλύτερη...θέλω να είμαι περισσότερη, όχι λιγότερη απ' όσο μπορώ. 

Τελικά, ίσως ένας ασφαλής τρόπος να νικήσεις το θεριό της Κατίνας μέσα σου, όταν αυτό αποφασίζει ένα πρωί να σε ξυπνήσει, γεννώντας σου δεύτερες και τρίτες σκέψεις, πρώτες, δεύτερες και τρίτες αντιδράσεις, είναι να σκεφτείς ότι υπάρχουν πολύ πιο σημαντικοί τρόποι για κάθε επιδίωξή σου, αντάξιοι ενός "καλύτερου" εαυτού σου. 

Μπορεί και πάλι να χάσεις την επιδίωξη, τη διεκδίκηση, το στόχο, αλλά τα μέσα που θα έχεις χρησιμοποιήσει, δεν θα σε κάνουν ποτέ να μετανιώσεις για τη μάχη που έδωσες...και τότε η μεν ήττα θα είναι αξιοπρεπής, η δε νίκη, αν έρθει τελικά, θα είναι πάντα πιο μεγάλη, πιο θριαμβευτική! 

Εμένα η Κατίνα μέσα μου ξύπνησε, ήταν απλό κι εύκολο για εκείνη. 

Εγώ την έστειλα πίσω στο κρεβάτι της, γιατί πάντα οι άνθρωποι θα είναι πιο σημαντικοί ακόμα κι απ' τον πόνο που μας προκαλούνε...